Prześladowania w Erytrei

Erytrea

10
ŚIP
2017
Erytrea
Ranking poprzednie lata
3
ISO
ER
Erytrea
Erytrea
Chrześcijan
2,74
Populacja
5.48
Dyktatorska Paranoja
Presja ze strony islamu
Protekcjonizm denominacyjny
Życie prywatne: 15.208
Życie rodzinne : 14.503
Życie społeczne : 15.705
Życie w państwie: 16.016
Życie w Kościele : 15.312
Przemoc fizyczna: 5.000

Okres badawczy: 1. Listopad 2015 – 31. Październik 2016

Podsumowanie

Pozycja w Światowym Indeksie Prześladowań

82 Punkty/ Pozycja 10 (SIP 2016: 89 Punktów / Pozucja 3)

Spis treści

1. Miejsce w Światowym Indeksie Prześladowań

Z wynikiem 82 punktów Erytrea zajmuje 10. pozycję w Światowym Indeksie Prześladowań (WWL) 2017. W roku 2016 zajęła 3. pozycję z wynikiem 89 punktów. W badanym okresie WWL 2017 zanotowano spadek aktów przemocy o ponad 50%, jednak jej poziom wciąż pozostaje wysoki. Poziom presji wywieranej na chrześcijan pozostaje bardzo wysoki, a jej źródłem są w głównej mierze rządy prezydenta Afewerki oraz szeregowi członkowie partii rządzącej Ludowego Frontu na rzecz Demokracji i Sprawiedliwości. Spadek o 7 miejsc wskazuje, że presja odczuwana przez chrześcijan zmalała w porównaniu z okresem objętym badaniami WWL 2016, kiedy to wielu z nich zginęło podejmując próbę ucieczki z kraju.

Spis treści

2. Główne siły napędowe prześladowań

W Erytrei istnieją trzy siły napędowe prześladowań, które dotykają chrześcijan:

Dyktatorska paranoja: Erytrea stała się niezależnym państwem w wyniku referendum, które odbyło się w roku 1993. Od tego też roku Ludowy Front na Rzecz Demokracji i Sprawiedliwości sprawuje pełną kontrolę nad Erytreą znajdującą się pod panowaniem prezydenta Afewerki. Reżim stał się synonimem władzy absolutnej. Prezydent robi wszystko, by utrzymać się przy niej: aresztuje, nęka i zabija chrześcijan, dlatego że są postrzegani jako agenci Zachodu, co oznacza zagrożenie dla państwa oraz rządu. Źródła pochodzące z wewnątrz kraju sugerują, że prezydent przygotowuje swego syna, jako swojego następcę.
 
Ekstremizm islamski: Muzułmanie stanowią mniej więcej połowę populacji Erytrei. W większości zamieszkują oni tereny nizinne wzdłuż wybrzeży Morza Czerwonego oraz granicy z Sudanem i wykazują tendencję do radykalizmu, co częściowo wywołane jest sytuacją panującą w regionie. Oznacza to, że chrześcijanie zamieszkujący te tereny są szczególnie narażeni na ataki, co najwyraźniej widać wśród osób nawróconych z islamu. Erytrejscy muzułmanie uważają się „po pierwsze za muzułmanów”, a „po drugie za Erytrejczyków”. Nawrócenie na chrześcijaństwo postrzegane jest jako zdrada społeczności, rodziny i wiary islamskiej.

Protekcjonizm denominacyjny: Erytrejski Kościół Prawosławny ma w tym kraju pewną historię i czasem wywiera presję na chrześcijan mających inne korzenie. Presja ta częściowo ma swoje źródło w różnicach teologicznych, ale możemy mówić także o jej wymiarze praktycznym. Dobrze zorganizowany z długą tradycją i historią Kościół Prawosławny patrzy z góry na inne odmiany chrześcijaństwa postrzegając je jako nowinki. Zdaniem przywódców Kościoła Prawosławnego Erytrea jest jego domem, jej chrześcijańska tradycja jest zdefiniowana istnieniem tego właśnie Kościoła, a inne denominacje – zwłaszcza kościoły zielonoświątkowe – nie są uważane za kościoły legalne.

3. Kontekst

Nazwana „Koreą Północną Afryki” Erytrea znajduje się pośród krajów z największymi ograniczeniami wolności religijnej, wolności prasy oraz łamiących prawa człowieka. Erytrea w Światowym Indeksie Prześladowań pojawiła się w roku 2002, już w roku 2004 znalazła się w pierwszej 20, a w okresie badań WWL 2016 zajęła 3. pozycję. Reżim erytrejski jest absolutnie autorytarny i nietolerancyjny wobec jakichkolwiek form niezarejestrowanych organizacji, odmiennych poglądów, czy swobodnego wyrażania opinii. Nie ma tu bezpiecznego miejsca, a liczba osób uciekających do Europy oraz do innych miejsc jedynie to potwierdza. Fakt, że ci którzy są prześladowani, uciekają z kraju, działa na korzyść rządu, ponieważ są to te same osoby, które w razie pozostania naciskałyby na rząd w kwestii wprowadzenia zmian i reform.

Jak podaje artykuł Reporterów Bez Granic z kwietnia 2016 roku, erytrejscy dziennikarze popadają w zapomnienie w więzieniach, zamykani tam bez żadnego procesu: „Erytrea systematycznie gwałci wolność wypowiedzi i dostępu do informacji. Jest to największe afrykańskie więzienie dla dziennikarzy.”  Prezydent tego kraju znajduje się na liście „Predators of Press Freedom” („Łupieżcy Wolności Prasy”). Indeks Wolności Prasy ósmy rok z rzędu umieszcza Erytreę na ostatnim miejscu – nawet poniżej Somalii, Sudanu, Chin, czy Iranu.
Erytrejski rząd bardzo jasno i wyraźnie mówi, że jedynie oficjalnie zarejestrowane religie mają możliwość działania w kraju, oznacza czyli: sunnicki islam, Erytrejski Kościół Prawosławny, kościół rzymsko-katolicki i luterański. W przypadku innych chrześcijańskich denominacji ich funkcjonowanie jest bardzo utrudnione, w efekcie czego zmagają się one z potężnymi prześladowaniami.
Niechęć rządu wobec wiary chrześcijańskiej oraz różnych sekt zaczęła się w 1993 roku, kiedy celem przeprowadzonego referendum stali się Świadkowie Jehowy, co zakończyło się prześladowaniem wszystkich grup chrześcijan w kraju. Wprowadzenie systemu rejestracji całkowicie pozbawiło wszelkich praw dużą grupę chrześcijan. Rządowe próby kontrolowania wszystkich instytucji religijnych osiągnęły kulminację w roku 2007, gdy usunięto ze stanowiska patriarchę Erytrejskiego Kościoła Prawosławnego, który od tamtej pory przebywa w areszcie domowym.

Nadużycia ze strony rządu doprowadziły do niezadowolenia społecznego, co z kolei wywołało próbę zamachu w 2013 roku. Działania te nie powiodły się, a rząd – obwiniając o próbę przeprowadzenia zamachu Zachód wraz z Etiopią – zyskał kolejną wymówkę usprawiedliwiającą nasilające się prześladowania wobec chrześcijan, odtąd nazywanych przez władzę „agentami Zachodu”. Sytuacja ta sprawiła, że muzułmanie zbliżyli się do sfer rządzących w myśl zasady, że  „mój wróg jest twoim wrogiem”.
Erytrea nieprzerwanie wspiera rozwój radykalizmu na Półwyspie Somalijskim. Sankcje nałożone na kraj przez ONZ za wspieranie radykalnych islamskich bojówkarzy w rejonie – a zwłaszcza organizacji al-Szabab – pokazują, że rząd Erytrei jest także współwinny prześladowań chrześcijan poza granicami kraju. Wyrazem tego jest dostarczanie radykalnym muzułmanom odpowiednich środków i metod temu służących. Ponadto, rząd Erytrei pozostaje w ścisłym związku z islamskimi władzami Sudanu, co w efekcie wzmaga negatywny stosunek do chrześcijan w kraju i poza jego granicami. Obok Sudanu, Erytrea utrzymuje także bliskie stosunki kulturalne, polityczne oraz geograficzne z krajami Bliskiego Wschodu, takimi jak Katar, Iran oraz Arabia Saudyjska, gdzie chrześcijanie dzień w dzień zmagają się z ciężkimi prześladowaniami. Wielu z nich ucieka z kraju przez sąsiadujące z Erytreą Sudan, Etiopię oraz Egipt, tym samym stając się łatwym celem dla handlarzy ludźmi, zwłaszcza na pustyni Synaj. Niektórzy z uciekających byli złapani i ścięci w Libii przez ISIS. Wielu udało się przedostać do Europy płynąc na łodziach przez Morze Śródziemne. Oznacza to, że sytuacja w Erytrei przyczynia się do pogłębienia kryzysu dotyczącego rosnącej liczby uchodźców na świecie.
29 lutego 2016 roku Erytrea po raz kolejny została oznaczona przez  Departament Stanu USA jako „Kraj Szczególnej Troski” („Country of Particular Concern”), co spowodowane jest ogromnym naruszeniem wolności religijnej.  W ubiegłym roku Robert P. George (Przewodniczący Amerykańskiej Komisji d.s. Międzynarodowej Wolności Religijnej) oraz Thomas J. Reese (Komisarz wyżej wspomnianej Komisji) zasugerowali, że „liczba przestępstw popełnionych przez Erytreę w kwestii łamania praw człowieka oraz wolności religijnej sprawia, że ten kraj pretenduje do tego, by skierować sprawę do Międzynarodowego Trybunału Karnego w Hadze.” Komisja Dochodzeniowa założona przy ONZ również twierdzi, że sprawę reżimu Erytrei należy skierować do Trybunału Karnego.  Rząd z kolei podejrzewa, że sporządzenie raportu Komisji Dochodzeniowej nie byłoby możliwe bez współpracy osób pochodzących z Erytrei.

4. Grupy chrześcijańskie dotknięte prześladowaniami

W Erytrei można odnotować obecność wszystkich czterech grup chrześcijańskich. Każda z nich zmaga się z różnnym poziomem oraz formami prześladowań.

Ekspatrianci: Grupa ekspatriantów znacząco maleje z powodu nacisków ze strony rządu. Chrześcijanie będący przedstawicielami tej grupy mają problemy z podróżowaniem wewnątrz kraju. Utrudnione jest także spotykanie się z innymi wiernymi.

Tradycyjne wspólnoty chrześcijańskie: Ta grupa obejmuje Prawosławny Kościół Erytrei, Kościół Anglikański, Kościół Ewangelicko-Luterański i Kościół Rzymsko-Katolicki. Członkowie tych wspólnot żyją na obszarach zdominowanych przez współwyznawców, w centrum i na południu kraju. Stoją oni w obliczu prześladowań zarówno ze strony rządu, jak i islamskiego ekstremizmu.

Konwertyci: Jest to grupa chrześcijan, którzy bądź to opuścili historyczne wspólnoty chrześcijańskie, by dołączyć się do nietradycyjnych kongregacji protestanckich, bądź też są muzułmanami nawróconymi na chrześcijaństwo (MBB). Ci pierwsi spotykają się z poważnymi prześladowaniami ze strony Erytrejskiego Kościoła Prawosławnego. Ci drudzy prześladowani są przez muzułmańskie rodziny oraz społeczności.

Wspólnoty nietradycyjnych protestantów: Grupa ta zmaga się z najostrzejszymi prześladowaniami w kraju. Baptyści, chrześcijanie ewangeliczni oraz zielonoświątkowcy postrzegani są jako agenci Zachodu. Szczególnie społeczności zielonoświątkowe napotykają na poważne prześladowania głównie ze strony członków rządu, jak i przedstawicieli Erytrejskiego Kościoła Prawosławnego.

Spis treści

Wiadomości z Erytrei

Wiadomości Nachrichten
Erytrea

Erytrea: Nowa fala aresztowań chrześcijan

Wiadomości Nachrichten
Eritrea
Erytrea

Eritrea: Neue Verhaftungswelle gegen Christen

(Open Doors, Kelkheim) – Im vergangenen Monat hat die eritreische Regierung fast 100 Christen festnehmen lassen.

Wiadomości Nachrichten
Erytrea

Erytrea: Systematyczne prześladowanie chrześcijan

Wiadomości Nachrichten
Erytrea

Erytrea: „Bardzo tęsknię za moim mężem”

Wiadomości Nachrichten
Erytrea

Erytrea: Rodzina pastora ucieka przed reżimem

Wiadomości Nachrichten
Erytrea

Erytrea:Opowieść migranta

Wiadomości Nachrichten
Erytrea

Erytrea: Kolejna chrześcijanka zmarła w więzieniu

Wiadomości Nachrichten
Erytrea

Erytrea: Wielkie cierpienie wyznawców Chrystusa

Wiadomości Nachrichten
Erytrea

Około 45 chrześcijan aresztowanych w wyniku obławy w zachodniej Erytrei

W środę 27 lutego władze Erytrei aresztowały kolejnych 45 osób, mężczyzn i kobiet, w wyni

Wiadomości Nachrichten
Erytrea

Około 45 chrześcijan aresztowanych w wyniku obławy w zachodniej Erytrei

W środę 27 lutego władze Erytrei aresztowały kolejnych 45 osób, mężczyzn i kobiet, w wyni

Wiadomości Nachrichten
Erytrea

Erytrea: 10 chrześcijan aresztowanych. Obława trwa

Wiadomości Nachrichten
Erytrea

Erytrea: Śmierć konwertyty w więzieniu

Wiadomości Nachrichten
Erytrea

Erytrea: 17 chrześcijan aresztowanych w Emba-Derho

Wiadomości Nachrichten
Erytrea

Erytrea: Podsumowanie kampanii modlitewnej. Cz. II

Wiadomości Nachrichten
Erytrea

„Było warto”. Podsumowanie kampanii modlitewnej za Erytreę. Cz. I

Spis treści

5. Obszary życia i przemoc fizyczna

Wzorzec prześladowań pokazuje wyniki dotyczące presji oraz przemocy dla denominacyjnego protekcjonizmu, islamskiego ekstremizmu oraz dyktatorskiej paranoi.

  • Ogólna presja wywierana na chrześcijan pozostaje na skrajnie wysokim poziomie (15,349), choć spadła w porównaniu do 15,808 punktów zanotowanych w okresie objętym badaniami WWL 2016.
  • Presja wywierana na chrześcijan znajduje się na ekstremalnie wysokim poziomie we wszystkich obszarach życia, a najwyższy wynik osiągnęła w obszarach życia w państwie (16,016) oraz życia w społeczeństwie (15,705). Jest to typowe dla sytuacji, w której dyktatorska paranoja operuje jako główna siła napędzająca prześladowania.
  • Na terenach zdominowanych przez muzułmanów prześladowania najsilniejsze są w obszarach życia prywatnego oraz życia w rodzinie, a w szczególny sposób dotykają osoby będące MBB. Jest to efekt islamskiego ekstremizmu jako siły napędzającej prześladowania.
  • Wynik obrazujący przemoc jest ponad 50% niższy niż w roku ubiegłym, lecz wciąż pozostaje na bardzo wysokim poziomie. Spadł z poziomu 10,185 (WWL 2016) do 5,000. Na przestrzeni ostatnich lat tysiące chrześcijan zostało zamkniętych w aresztach oraz więzieniach, i wielu tam zginęło. Wciąż wielu chrześcijan popada w zapomnienie z powodu pozostawania w więzieniach ze względu na wiarę.

Życie prywatne: Rząd nieustannie obiera sobie za cel pojedyncze osoby i ich życie prywatne, utrudniając i komplikując codzienne funkcjonowanie. Posiadanie wszelkich materiałów nie pochodzących z zarejestrowanego kościoła wiąże się z wysokim ryzykiem. Wiele osób zostało aresztowanych za posiadanie i korzystanie z „nielegalnych” materiałów o treści chrześcijańskiej. Denominacyjny protekcjonizm oraz islamski ekstremizm to kolejne źródła nękania chrześcijan na wiele sposobów. Konwertyci są wyrzucani z domów, odmawia się im dostępu do podstawowych dóbr w lokalnej społeczności.

Życie w rodzinie: Rodziny chrześcijańskie tracą łączące je więzi, co jest efektem aresztowań, więzienia i uprowadzeń. Niektórzy członkowie rodzin zmuszeni są do ucieczki z kraju, co często oznacza pozostawienie w domach bezbronnych krewnych. Denominacyjny protekcjonizm sprawia, że chrześcijanom odmawia się prawa do dziedziczenia. Z powodu islamskiego ekstremizmu chrześcijanie stają przed złożonymi wyzwaniami na terenach zdominowanych przez muzułmanów. Konwertyci z islamu nie mają prawa do ślubu w obrządku chrześcijańskim, a jeśli umierają, chowani są według muzułmańskich rytuałów.

Życie w społeczeństwie: Rząd znany jest z tworzenia list osób gotowych szpiegować i śledzić wszelkie działania chrześcijan w lokalnej społeczności. Może to wpłynąć na wzrost dziwnych sojuszy, takich jak np. muzułmanie monitorujący na rzecz rządu aktywność ewangelicznych chrześcijan, zwłaszcza jeśli chodzi o działalność ewangelizacyjną wśród wyznawców islamu. Chcąc prowadzić własny biznes każdy chrześcijanin musi najpierw przedłożyć certyfikat służby wojskowej. Chrześcijanie nie mają dostępu do wyższej edukacji, jeśli nie znajdują się na liście osób, które odbyły służbę w armii.

Życie w państwie: Nie jest przypadkiem, że Erytrea nazywana jest „Północną Koreą Afryki” przy jednoczesnym oznaczeniu jej jako „Kraj Szczególnej Troski” przez Departament Stanu USA. Dzieje się tak dlatego, że kraj kieruje się polityką surowego ograniczania wolności religijnej. Dlatego właśnie wynik obrazujący presję w obszarze życia w państwie jest najwyższy ze wszystkich. Państwo mówi jasno, że tylko uznawane ugrupowania religijne mogą istnieć i działać w kraju. To właśnie rząd wyznacza Patriarchę Erytrejskiego Kościoła Ortodoksyjnego. To miało właśnie miejsce w 2007 roku. Jakiekolwiek odstępstwo ze strony przywódcy religijnego może doprowadzić do usunięcia go ze stanowiska oraz aresztowania. Kraj jest znany z przymuszania chrześcijan do podejmowania działań stojących w sprzeczności z ich sumieniem. Zgodnie z Artykułem 6 Oświadczenia o Obowiązkowej Służbie Wojskowej Nr 82/1995 z 1995 roku, każdy obywatel między 18. a 50. rokiem życia jest zobligowany do zaciągnięcia się do służby wojskowej. Oświadczenie to nie uznaje żadnych wyjątków dla obywateli, którzy nie chcą tego robić z przyczyn religijnych. Stąd też różne grupy religijne stają przed potężnym wyzwaniem odmawiając wzięcia udziału w tej służbie.

Życie w kościele: Grupy religijne mają do wyboru obowiązkową rejestrację lub zaprzestanie działalności. Jednak uzyskanie zezwolenia na legalną działalność jest bardzo trudne. Rząd ingeruje także w wybory przywódców religijnych. Patriarcha Erytrejskiego Kościoła Prawosławnego, Abune Antonios, od maja 2007 roku znajduje się w areszcie domowym. Co więcej, grupy religijne nie mogą swobodnie drukować ani rozprowadzać dokumentów i materiałów bez uprzedniej zgody Biura Do Spraw Religijnych.

Przemoc fizyczna: Mimo że wynik obrazujący przemoc fizyczną w badanym okresie znacząco spadł, wciąż jest bardzo wysoki. Wielu chrześcijan woli podjąć ryzyko grożącej śmiercią ucieczki przez Sudan i Libię, niż zostać w kraju. W bieżącym okresie co najmniej trzech chrześcijan zginęło z powodu swej wiary: dwóch mężczyzn umarło z głodu i pragnienia w więzieniu Maitre 23 lutego 2016 roku, a 28-letnia kobieta (przetrzymywana w tym samym więzieniu) zmarła z powodu nieleczonej infekcji. Wielu chrześcijan przetrzymywanych jest przez rząd w tragicznych warunkach, część w kontenerach w skrajnie wysokich temperaturach. Na przestrzeni lat aresztowano oraz uwięziono tysiące chrześcijan, z których część wciąż tam przebywa, nawet po 11 latach.  Posterunki policji w Asmara, Mai Sirwa, Adi Abieto (nowy dla przetrzymywanych tam wierzących ),  Keren (nowy), Assab, Hashferai, Barentu, Mai Idaga, Alla (nowy) to tylko część aresztów i więzień. Wielu więźniów zmuszanych jest do wielogodzinnej pracy na plantacjach kwiatów. Część z bardziej znanych chrześcijan przetrzymywanych w więzieniach od wielu lat to: Haile Naigzhi, przywódca Erytrejskiego Kościoła Pełnej Ewangelii (aresztowany w roku 2004); Kiflu Gebremeskel, założyciel oraz pastor Południowo-zachodniego Kościoła Pełnej Ewangelii (aresztowany w roku 2004); Million Gebreselasie, lekarz i pastor Kościoła Massawa Rhema (aresztowany w roku 2004); Tekleab Menghisteab, lekarz i ksiądz (aresztowany w roku 2004); Gebremedhin Gebregiorsis, ksiądz (aresztowany w listopadzie 2004 roku); Kidane Weldou pastor Kościoła Pełnej Ewangelii (zaginął w roku 2005, uważa się, że przebywa w więzieniu) oraz Abune Antonios, patriarcha Erytrejskiego Kościoła Ortodoksyjnego (przebywający w areszcie domowym od roku 2007).

Spis treści

6. Prognozy na przyszłość

Pomimo oburzenia płynącego ze strony każdej organizacji zajmującej się prawami człowieka, a także pomimo raportu Komisji Praw Człowieka przy ONZ o popełnianych przez erytrejski rząd przestępstwach przeciw ludzkości, reżim do tej pory nie zmierzył się z poważnymi konsekwencjami szokującej wręcz liczby przypadków łamania tych praw. Biorąc pod uwagę dotychczasowe trendy, prawdopodobny scenariusz wydaje się być następujący:

  • Uciskani i prześladowani chrześcijanie wciąż będą uciekać z kraju.
  • Rząd Erytrei nie porzuci obranego przez siebie, autorytarnego kursu i wciąż będzie postrzegał nietradycyjne protestanckie wspólnoty chrześcijańskie jako agentów Zachodu.
  • Rząd Erytrei będzie kontynuować swą politykę przymuszania chrześcijan do przyłączania się do armii nie przestrzegając prawa do uchylania się od służby wojskowej ze względu na przekonania.
  • Erytrejski Kościół Prawosławny oraz radykalni muzułmanie wciąż będą prześladować konwertytów.
  • Mało prawdopodobne jest, by osoby znajdujące się obecnie w więzieniach z powodu swej wiary zostały nagle wypuszczone na wolność bez podpisania orzeczeń sprzecznych z ich przekonaniami.

 

Wszystkie pola są wymagane. E-mail będzie wysyłany za pośrednictwem programu pocztowego.

Drukuj Pobierz