Prześladowania w Iranie

Iran

8
ŚIP
2017
Iran
Religia
Islam
Ranking poprzednie lata
9
ISO
IR
Iran
Iran
Chrześcijan
0,80
Populacja
80.95
Presja ze strony islamu
Dyktatorska Paranoja
Zorganizowana korupcja
Życie prywatne: 14.063
Życie rodzinne : 14.343
Życie społeczne : 14.744
Życie w państwie: 15.625
Życie w Kościele : 16.459
Przemoc fizyczna: 10.185

Okres badawczy: 1. Listopad 2015 – 31. Październik 2016

Podsumowanie

Pozycja w Światowym Indeksie Prześladowań

85 Punktów / Pozycja 8 (SIP 2016: 83 Punkty / Pozycja 9)

Spis treści

1. Miejsce w Światowym Indeksie Prześladowań

Z wynikiem 85 punktów Iran znalazł się na 8. miejscu Światowego Indeksu Prześladowań (WWL) 2017. W roku ubiegłym było to miejsce 9. z 83 punktami. Wzrost liczby punktów spowodowany jest coraz dalej idącą presją wywieraną na chrześcijan, z których wielu przetrzymywanych jest w więzieniach.

Spis treści

2. Główne siły napędowe prześladowań

Islamski ekstremizm: Islam szyicki jest oficjalną religią państwową, a całe obowiązujące prawo musi być zgodne z oficjalną interpretacją prawa szariatu. Najpoważniejszym czynnikiem napędzającym prześladowania chrześcijan są urzędnicy rządowi, przywódcy religijni (nie będący chrześcijanami), ruchy fanatyczne, a także grupy rewolucyjne lub paramilitarne. Według państwa irańskiego, chrześcijanami mogą być jedynie Ormianie lub Asyryjczycy. Zdaniem rządu etniczni Persowie już z samej definicji są muzułmanami, stąd też etniczni perscy chrześcijanie są z gruntu traktowani jako apostaci. To sprawia, że niemal wszystkie działania chrześcijan – od ewangelizacji, przez prowadzenie studium biblijnego i publikację Biblii oraz książek o tematyce chrześcijańskiej, po głoszenie kazań – są nielegalne, zwłaszcza gdy odbywają się w języku perskim.

Dyktatorska paranoja: Pęd do utrzymania władzy za wszelką cenę jest dodatkowo podsycany islamskim ekstremizmem. Celem nadrzędnym jest ochrona wartości Rewolucji Islamskiej z roku 1979.

Zorganizowana korupcja oraz przestępczość: Uwięzieni chrześcijanie – zwłaszcza konwertyci – spotykają się z propozycjami uwolnienia w zamian za wpłacenie kaucji. Często chodzi o bardzo duże kwoty pieniędzy – od 2 000 do 200 000 dolarów – co zmusza chrześcijan oraz ich rodziny do zaciągania kredytów hipotecznych pod zastaw domów. Po uwolnieniu nakłania się ich do opuszczenia kraju, i często właśnie tak się dzieje.

Spis treści

3. Kontekst

W 1979 roku podczas Irańskiej Rewolucji Islamskiej w następstwie obalenia szacha, Iran zamienił się z monarchii konstytucyjnej w republikę islamską. Islamscy klerycy szyiccy, na czele których dziś stoi Najwyższy Przywódca Ajatollah Ali Chamenei, przejęli polityczną kontrolę nad państwem. W trakcie swego panowania szach rozpoczął program modernizacji i dopuszczania wpływów zachodnich do kraju. Z drugiej strony, osoby mające odmienne poglądy, były dość mocno ciemiężone. W efekcie tego, szach utracił poparcie sił religijnych, politycznych oraz społecznych, co doprowadziło do jego upadku.
Według poglądów obecnych przywódców Iranu, rozciąganie wpływów szyickiego islamu na cały Bliski Wschód jest sposobem na kontynuację rewolucji. Zwłaszcza w Iraku, islam szyicki odzyskał swe wpływy wraz z końcem Saddama Husajna oraz gwałtownym napływem Państwa Islamskiego (ISIS) do wielu regionów kraju, z czym intensywnie walczą irańskie szyickie bojówki. Taki rozwój sytuacji zapewnił Iranowi większe wpływy w regionie, co jest całkowicie sprzeczne z intencjami i oczekiwaniami Stanów Zjednoczonych dotyczącymi Bliskiego Wschodu.

Chrześcijaństwo jest również traktowane jako zasługujący na potępienie wpływ Zachodu i bezpośrednie zagrożenie dla islamskiej tożsamości Republiki. Poglądy te przybierają na sile, zwłaszcza że liczba chrześcijan w tym kraju rośnie i przypuszcza się, że nawet dzieci politycznych i duchowych przywódców odwracają się od islamu na rzecz chrześcijaństwa. Oprócz praw chrześcijan, naruszane są prawa także innych mniejszości, takich jak Żydzi, bahaici, zaratusztrianie, derwisze oraz sunnici. Prześladowaniami dotknięte są zwłaszcza religie nie uznawane przez konstytucję, jak na przykład bahaizm.

Spis treści

Wiadomości z Iranu

Wiadomości Nachrichten
13.10.2017_Iran-News
Iran

Chrześcijanie w Iranie zniesławieni, prześladowani i więzieni

(Open Doors Polska) Według zebranych przez Open Doors informacji, w 2016 roku w Iranie aresztowano lub uwięziono co najmniej 193 chrześcijan.

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: Chrześcijanie skazani na długoletnie więzienie

(Open Doors) – Jak donosi agencja informacyjna Middle East Concern w czerwcu skazano trójkę wierzących na długoletnie kary więzienia.

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: „Kim jest ten Jezus?”

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: Kościół w internecie

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: Rząd masowo uciska chrześcijan

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: 'Jezus każdego dnia był ze mną w więzieniu'

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: 'Tylko Jezus mo¿e daæ mi pokój'

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: Pastor Behnam Irani zwolniony z więzienia

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: Maryam Nagash znowu w więzieniu

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: Chrześcijańscy więźniowie przystąpili do strajku

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: To nie zabawa

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: Saeed Abedini oraz Farshid Fathi są wolni

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: Święta Bożego Narodzenia w więzieniu

Wiadomości Nachrichten
Iran

Irak: Dom jest tam, gdzie jest Jezus

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: Aresztowania w kościołach domowych

Spis treści

4. Grupy chrześcijańskie dotknięte prześladowaniami

Ekspatrianci: Chrześcijanie będący ekspatriantami z Dalekiego Wschodu (np. Filipiny lub Korea Południowa), a także z krajów zachodnich, to często osoby mające korzenie katolickie, luterańskie lub prezbiteriańskie. Część z ich kościołów zmuszono do tego, by zostały zamknięte po tym, jak zaczęły uczęszczać do nich osoby będące MBB. Wspólne doroczne modlitwy przywódców chrześcijańskich różnych denominacji również odwoływano z powodu nacisków ze strony irańskiego aparatu ochrony.

Tradycyjne wspólnoty chrześcijańskie: Mniejszościom chrześcijańskim historycznym, takim jak chrześcijanie ormiańscy czy asyryjscy, wolno głosić kazania wśród pobratymców, ale prowadzenie służby wśród ludzi pochodzenia muzułmańskiego (posługujących się językiem perskim) jest zakazane. Mimo że formalnie uznawani i chronieni przez prawo, są oni jednak traktowani jak obywatele drugiej kategorii, spotykając się z aresztowaniami, przemocą fizyczną, nękaniem oraz dyskryminacją, gdy tylko podejmą próbę ewangelizacji muzułmanów. 

Konwertyci: Osoby nawrócone z islamu (ang. Muslim Background Believers – MBB) są uważane za największą grupę chrześcijan w Iranie i doświadczają najpoważniejszych prześladowań. Ci którzy przeszli z islamu na chrześcijaństwo są uważani za apostatów. Mimo że oficjalnie takie wyroki nie są wykonywane od ponad dwudziestu lat,  w przypadku mężczyzn porzucenie islamu oznacza karę śmierci, a w przypadku kobiet – dożywotnie więzienie.

Nietradycyjne kościoły protestanckie: Chrześcijanie ze wspólnot ewangelicznych, baptystycznych i zielonoświątkowych, zwłaszcza gdy ewangelizują muzułmanów lub sami są uważani za muzułmanów (np. są konwertytami drugiego pokolenia), to druga co do wielkości grupa spotykająca się z silnymi prześladowaniami. Chrześcijanie ci niejednokrotnie mają pochodzenie ormiańskie, asyryjskie lub muzułmańskie. Inni to konwertyci drugiego lub trzeciego pokolenia (ich rodzice lub dziadkowie byli pierwszą generacją nawróconą na chrześcijaństwo).

Spis treści

5. Obszary życia i przemoc fizyczna

Wzorzec prześladowań dla Iranu opisują poniższe wnioski.

  • Ogólna presja wywierana na chrześcijan w Iranie znajduje się na skrajnie wysokim poziomie we wszystkich pięciu obszarach życia, a przeciętny wynik wzrósł z 14,822 w okresie objętym badaniami WWL 2016 do 15,047.
  • Presja najbardziej odczuwalna jest w obszarach życia w kościele (16,459) oraz życia w państwie (15,625). W połączeniu z bardzo wysokim wynikiem w obszarze przemocy fizycznej przedstawia to sytuację typową dla sił aktywnie napędzających prześladowania chrześcijan, którymi są dyktatorska paranoja zmieszana – w przypadku Iranu – z islamskim ekstremizmem.
  • Presja będąca efektem głównej siły, jaką jest islamski ekstremizm, obecna jest przede wszystkim w obszarach życia prywatnego oraz życia w rodzinie, a odczuwana jest głównie przez osoby będące MBB oraz przez chrześcijan, którzy im służą, a sami pochodzą z nietradycyjnych wspólnot protestanckich. Presja odczuwana w obszarze życia w społeczeństwie stosowana jest wobec wszystkich grup chrześcijańskich, włączając w to tradycyjne wspólnoty.
  • Wynik obrazujący przemoc fizyczną znajduje się na bardzo wysokim poziomie (10,185) i wzrósł z wyniku 9,260 osiągniętego w okresie objętym badaniami WWL 2016 głównie z powodu mnogości aresztowań.
  • Ogólną sytuację dotyczącą prześladowań chrześcijan w Iranie spowodowała surowość rządu islamskiego, który dąży do wykorzenienia lub przynajmniej znacznego ograniczenia jakichkolwiek wpływów, które mogłyby zagrozić jego pozycji siły – włączając w to chrześcijaństwo.

Życie prywatne: Konwertyci z islamu na chrześcijaństwo nie są mają możliwości otwarcie wyrażać swej wiary. Nawet najmniejsze podejrzenie, że mogą być chrześcijanami, pociąga za sobą bardzo poważne konsekwencje. Jeśli są jedyną wierzącą osobą w rodzinie, muszą zachować wielką ostrożność. Posiadanie jakichkolwiek materiałów o treści chrześcijańskiej w języku perskim, zwłaszcza gdy jest ich dużo, co mogłoby rodzić przypuszczenia ewentualnej dystrybucji wśród irańskich muzułmanów, jest niebezpieczne dla wszystkich grup chrześcijańskich. Mimo tego, że osoby należące do tradycyjnych wspólnot chrześcijańskich mogą bez obaw korzystać z materiałów w ich rodzimym języku (ormiańskim lub asyryjskim).

Życie w rodzinie: Każda rodzina muzułmańska odczytuje odejście swego członka od islamu jako wielką hańbę. Chrześcijanie są często dyskryminowani przez własną rodzinę, gdy w grę wchodzi kwestia dziedziczenia lub też sprawowania opieki nad dziećmi przez rozwiedzionych rodziców. W szkołach dzieci konwertytów traktowane są jak muzułmanie i zobligowane są do uczęszczania na lekcje islamu. Na uczelniach wyższych wszyscy chrześcijanie są zmuszani do brania udziału w kursach z islamu.

Życie w społeczeństwie: Wszyscy chrześcijanie w Iranie są w mniejszym lub większym stopniu poddani presji zmierzającej do tego, by wyrzekli się swej wiary. Osoby nawrócone z islamu uważane są za nieczyste, a największe nasilenie tego zjawiska można zaobserwować w wioskach i na terenach wiejskich oraz w konserwatywnych miastach na północy kraju. Radykalni muzułmanie nie podają ręki chrześcijanom, nie dotykają ich i nie spożywają z nimi posiłku. Wszystkie grupy chrześcijan, a zwłaszcza konwertyci spotykają się także z nękaniem i dyskryminacją w miejscu pracy, zarówno ze strony organów państwa, jak i sektora prywatnego.

Życie w państwie: Każdy muzułmanin porzucający religię islamu musi liczyć się z karą śmierci. Reżim skupia się przede wszystkim na osobach próbujących prowadzić służbę pośród muzułmanów, i w tym wypadku nawet dobrze ugruntowane denominacje chrześcijańskie nie mogą czuć się bezpieczne i wolne od prześladowań. Członkowie takich wspólnot są aresztowani, przesłuchiwani, więzieni i bici. Wiele nabożeństw kościelnych (jeśli nie wszystkie) znajduje się pod obserwacją tajnej policji. Mowa nienawiści wobec irańskich chrześcijan – zwłaszcza protestantów ¬– znacząco przybrała na sile w okresie WWL 2017, przyjmując formę multimedialnych materiałów publikowanych przez rząd oraz retoryki antychrześcijańskiej wygłaszanej przez imamów.

Życie w kościele: Rząd zintensyfikował swoje działania na rzecz usunięcia z kraju chrześcijan posługujących się językiem perskim. W ciągu minionych lat wiele kościołów zostało zamkniętych lub zmuszonych do zaprzestania odprawiania nabożeństw w języku perskim. Ich przywódcy byli niejednokrotnie aresztowani. Wspólnotom, które wciąż zbierają się w budynkach kościelnych nie zezwala się na przyjmowanie nowych członków mających muzułmańskie pochodzenie, a ich obecni członkowie najzwyczajniej się starzeją. Ostra inwigilacja kościołów domowych prowadzi do rosnącego strachu wśród uczęszczających tam osób. Ewangelizacje, prowadzenie studium biblijnego oraz publikacja i import Biblii w języku perskim są działaniami nielegalnymi.

Przemoc fizyczna: Pod koniec obecnego okresu objętego badaniami WWL 2017 w aresztach i więzieniach znajdowały się co najmniej 193 osoby umieszczone tam z powodu wyznawanej przez nie wiary chrześcijańskiej,  co oznacza kolejny wzrost w porównaniu z okresem WWL 2016. Wydaje się, że istnieje związek między liczbą kościołów schodzących do podziemia, a wzrostem liczby aresztowanych chrześcijan. Metody prowadzenia przesłuchań w więzieniach są niezwykle ostre i często mogą oznaczać nawet przemoc seksualną. W wielu przypadkach chrześcijan molestowano seksualnie oraz psychicznie. Więźniom – także chrześcijanom – odmawia się odpowiedniej opieki medycznej, co jest sposobem na poniżanie ich i karanie w celu wyciągnięcia z nich zeznań. Niejednokrotnie uwięzieni chrześcijanie mogą zostać wypuszczeni na wolność tylko po wpłaceniu wysokiej kaucji. Kilkanaście domów i biznesów (np. sklepów) należących do chrześcijan zostało skonfiskowanych przez państwo jako gwarancja kaucji oraz po tym, jak właściciele nie stawili się na rozprawę. Irański Sąd Rewolucyjny w październiku 2016 roku wydał nakaz skonfiskowania majątku chrześcijańskiego centrum wypoczynkowego w okolicach Teheranu, twierdząc, że jest ono  “finansowane przez rząd USA dzięki szpiegowskiej agencji CIA w celu infiltrowania świata islamskiego, a w szczególności irańskiego, poprzez prowadzenie działalności chrześcijańskiej” . Mimo że dokładne liczby nie są znane, ponad dziesięć kościołów domowych zostało napadniętych i splądrowanych. Istnieją doniesienia o dwóch przypadkach kompletnie zniszczonych kościołów: kościoła Świętej Marii w Salmas, w Prowincji Azerbejdżanu Zachodniego, oraz tradycyjnego kościoła ormiańskiego w wiosce Sava, w prowincji Kurdystanu. Prowodyrzy pierwszego z incydentów są nieznani; w drugim przypadku atak został przeprowadzony przez „islamistycznych dogmatyków”. Wielu chrześcijan wciąż przebywa w ukryciu lub ucieka z kraju, by uniknąć prześladowań.

Spis treści

6. Prognozy na przyszłość

Rok 2016 przyniósł co najmniej dwie znaczące zmiany wpływające na rozwój sytuacji politycznej w Iranie. W wyborach do parlamentu oraz Zgromadzenia Ekspertów w lutym 2016 r. zwyciężyły ruchy umiarkowane. Taki rozwój wypadków jest korzystny dla prezydenta Rouhaniego, który znany jest ze swoich umiarkowanych poglądów politycznych. Jednakże, w wyborach na przewodniczącego irańskiego Zgromadzenia Ekspertów – rady odpowiedzialnej za selekcję najwyższego autorytetu w Iranie, Najwyższego Przywódcy – zwyciężył dogmatyk o antyzachodnich poglądach. To jasny sygnał przypominający o tym, że ostatecznie, niezależnie od – wydawałoby się – demokratycznych procesów zachodzących w Iranie, to właśnie Najwyższy Przywódca Ajatollah Ali Chameini jest tym, który pociąga za polityczne sznurki w Iranie.

Umowa nuklearna zawarta między sześcioma potęgami światowymi w połowie 2015 roku, rok później wciąż bardzo znacząco wpływała na sytuację Iranu. To, jakie będą długoterminowe konsekwencje tej umowy, uzależnione jest w dużej mierze od różnorodnych krążących po irańskiej orbicie politycznej. Elementy konserwatywne, znane jako „Pryncypaliści” (takie jak potężna organizacja wojskowa i obronna poda nazwą Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej, powołana do ochrony reżimu) nie wspierają wyżej wspomnianej umowy. Jak opisano to w analizie przeprowadzonej przez Foreign Brief  z 5 lutego 2016 r.: „Wszelkie ruchy dążące do liberalizacji irańskiej ekonomii oraz reformy prawa dotyczącego zagranicznych inwestycji są zagrożeniem dla dominującej roli Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej w społeczeństwie irańskim. Stąd też należy oczekiwać, że konserwatywne elementy irańskiej sceny politycznej rozpoczną walkę, nie tylko po to, by zapobiec pełnemu wprowadzeniu w życie umowy nuklearnej, lecz także po to, by dać odpór ogólnemu trendowi ocieplania stosunków z Zachodem oraz otwierania się irańskiego rynku.”

Irańscy przywódcy obawiają się utraty swoich pozycji oraz wszelkiego pogwałcenia wartości Islamskiej Rewolucji z roku 1979. Prawdopodobne jest, że będą starali się zatrzymać ten rozwój poprzez blokowanie jakichkolwiek prób przeprowadzenia reform społecznych oraz politycznych. Kolejnym sposobem na pokazanie, że umowa nuklearna nie oznacza końca wartości rewolucji  jest atak na media, prawa człowieka oraz na politycznych aktywistów. Już teraz rośnie presja wywierana na Irańczyków posiadających podwójne obywatelstwo oraz dysydentów, włączając w to religijne mniejszości. Grupy te są postrzegane jako zagrożenie dla islamskiego charakteru Republiki. Pierwsza z nich z powodu swoich połączeń z zagranicznymi kręgami oraz biznesem, druga z powodu swoich politycznych i religijnych przekonań. Część tego ucisku przejawia się w coraz większej liczbie aresztowań, a także oczerniających kampanii wymierzonych w religijne mniejszości, zwłaszcza w chrześcijan oraz bahaitów.

Kiedy w grę wchodzą coraz liczniejsze interakcje ze światem zachodnim, służby ochrony zaczynają je dokładniej monitorować. W efekcie tego, religijne mniejszości, takie jak bahaici czy chrześcijanie, są intensywniej obserwowane, zwłaszcza w kwestii kontaktów z wiernymi z Zachodu. Już teraz, chrześcijańskie media posługujące się językiem perskim poddane są szczegółowemu monitoringowi. W pewien sposób, umowa nuklearna przyczyniła się do pogłębienia i eskalacji wewnętrznych walk politycznych w Iranie. W sporach tych, które w najbliższym czasie raczej nie znikną, ważną rolę odegra wynik wyborów prezydenckich mających odbyć się w maju 2017 roku.

Wszystkie pola są wymagane. E-mail będzie wysyłany za pośrednictwem programu pocztowego.

Drukuj Pobierz