Prześladowania w Iranie

Iran

10
ŚIP
2018
Iran
Religia
Islam
Ustrój
Republika Islamska
Ranking poprzednie lata
8
ISO
IR
Iran
Iran
Chrześcijan
0,80
Populacja
80.95
Presja ze strony islamu
Dyktatorska Paranoja
Zorganizowana korupcja
Życie prywatne: 14.063
Życie rodzinne : 14.343
Życie społeczne : 14.744
Życie w państwie: 15.625
Życie w Kościele : 16.459
Przemoc fizyczna: 10.185

Okres badawczy: 1. Listopad 2016 – 31. Październik 2017

Podsumowanie

Pozycja w Światowym Indeksie Prześladowań

85 Punktów / Pozycja 10 (SIP 2017: 85 Punktów / Pozycja 8)

Spis treści

1. Miejsce w Światowym Indeksie Prześladowań

Iran w okresie WWL 2018 pozostaje w pierwszej dziesiątce krajów bez zmian w wyniku obrazującym przemoc w porównaniu z okresem WWL 2017. Irański rząd nieprzerwanie wprowadza rygory obejmujące życie chrześcijańskich społeczności konwertytów w celu stworzenia tu państwa islamskiego, gdzie nadrzędną rolę będzie odgrywał szyizm, a wszystko to jako kontynuacja Rewolucji Islamskiej  z roku 1979. Państwo aktywnie stara się rozszerzać wpływy szyizmu w całym regionie, a żeby to osiągnąć wykorzystuje do tego międzynarodową dyplomację, bodźce ekonomiczne, a nawet interwencję militarną. Uciekanie się do przemocy nawet wobec własnych obywateli w połączeniu z tą silną ideologią tworzy państwo totalitarne. Chrześcijanie (oraz fakt, że postrzegani są jako osoby znajdujące się pod wpływem Zachodu), a także inne mniejszości traktowani są jako poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego i dlatego są celem presji ze strony rządu.

Spis treści

2. Główne siły napędowe prześladowań

Islamski ekstremizm (Bardzo duże natężenie): Szyizm jest oficjalną religią państwową, a całe obowiązujące prawo musi być zgodne z oficjalną interpretacją prawa szariatu. Konstytucja zabrania parlamentarzystom wprowadzać uchwały prawne, które stałyby w sprzeczności z islamem, a także stanowi, iż nie wolno wnosić żadnych poprawek do już ustalonych postanowień mających związek z „islamską naturą” systemu politycznego oraz prawnego lub też specyfiką szyizmu jafari, który jest oficjalną religią państwową. W celu ochrony islamskich rozporządzeń oraz zapewnienia kompatybilności ustawodawstwa głosowanego przez parlament z islamem powołano do życia Radę Strażników składającą się z szyickich uczonych oraz duchownych, której zadaniem jest sprawdzanie i aprobowanie wszystkich ustaw. Rada Strażników sprawdza także wszystkich kandydatów pretendujących do zajmowania najwyższych stanowisk publicznych, takich jak prezydentura czy też stanowiska w parlamencie.  Tłumaczy to, dlaczego nawet reformatorzy wewnątrz struktur rządowych zachowują konserwatywne poglądy, a chrześcijanie oraz przedstawiciele innych mniejszości religijnych nie są dopuszczani do sprawowania funkcji urzędowych, a także innych stanowisk wysokiego wpływu.

Dyktatorska paranoja (Bardzo duże natężenie): Ten pęd do utrzymania władzy za wszelką cenę jest dodatkowo podsycany islamskim ekstremizmem. Celem nadrzędnym przyświecającym reżimowi jest ochrona wartości Rewolucji Islamskiej z roku 1979. Chrześcijaństwo postrzegane jest jako godny potępienia wpływ Zachodu oraz nieustanne zagrożenie dla islamskiej tożsamości Republiki. Jedynie wspólnoty tradycyjne Ormian oraz Asyryjczyków uznawane są przez reżim za kościoły chrześcijańskie, jednakże również ich traktuje się jak obywateli drugiej kategorii. Każda inna forma chrześcijaństwa traktowana jest jak niebezpieczny wpływ Zachodu, co wyjaśnia sytuację, w której zwłaszcza konwertyci nawracający się z islamu uważani są za winnych przestępstw przeciwko bezpieczeństwu narodowemu.

Religijny nacjonalizm (Duże natężenie): Siła ta jest niezwykle mocna w strukturach irańskiego rządu. W opinii jego członków etniczni Persowie już z samej definicji są muzułmanami, dlatego też etniczni perscy chrześcijanie z gruntu traktowani są jak apostaci. To sprawia, że niemal wszystkie działania chrześcijan – od ewangelizacji przez prowadzenie studium biblijnego i publikację Biblii oraz książek o tematyce chrześcijańskiej po głoszenie kazań – są nielegalne, zwłaszcza gdy odbywają się w języku perskim. Społeczeństwo irańskie jest dużo mniej fanatyczne, niż jego przywództwo. Jest to częściowo wynikiem szeroko rozpowszechnionego i bardziej umiarkowanego mistycznego sufizmu, a także odczuwanej przez Irańczyków dumy z ich tożsamości i kultury perskiej obecnej tu jeszcze przed islamem.

Zorganizowana korupcja oraz przestępczość (Duże natężenie): Uwięzieni chrześcijanie – zwłaszcza konwertyci – spotykają się z propozycjami uwolnienia w zamian za wpłacenie kaucji. Często chodzi o bardzo duże kwoty pieniędzy – od 2000 do 200000 dolarów – co zmusza chrześcijan lub ich rodziny do oddawania aktów stanowiących o tytule własności domów, a czasem nawet prowadzonych przez nich biznesów. Osoby wypuszczone za kaucją nie zawsze wiedzą jak długo ich własność będzie przetrzymana. Ta niepewność może ich skutecznie uciszyć w związku z obawą utraty własności rodzinnej. Reżim irański wywiera naciski (czasem przybierające nawet formę gróźb) na aktywnych chrześcijan, którzy byli aresztowani za swoją domowo-kościelną lub ewangelizacyjną działalność mające na celu doprowadzenie ich do opuszczenia kraju.

Sprawcy prześladowań

Sprawcy napędzający islamski ekstremizm: Urzędnicy państwowi ponoszą odpowiedzialność za wiele incydentów aresztowań oraz wyroków na chrześcijanach, zwłaszcza w przypadku osób nawróconych z islamu. Przywódcy religijnie nie będący chrześcijanami (np. lokalni duchowni islamscy) czasem podżegają do stosowania przemocy wobec przedstawicieli mniejszości. Mimo, że irańskie społeczeństwo jest bardziej umiarkowane niż jego przywództwo, rodziny niejednokrotnie wywierają presję na bliskich odwracających się od islamu w stronę chrześcijaństwa.

Sprawcy napędzający religijny nacjonalizm: W chwili obecnej polityczne spektrum w Iranie to w głównej mierze podział między islamską lewicą (Reformiści), a islamską prawicą (Pryncypialiści) . Reformiści są siłą dominującą w parlamencie noszącym nazwę Islamskie Zgromadzenie Konsultatywne. Ponownie wybrany prezydent Rouhani jest również uważany za Reformistę. Jednakże Pryncypialiści są z kolei siłą dominującą w Radzie Strażników, która ma prawo zawetowania całej legislacji płynącej z parlamentu. Stanowiska zajmowane przez deputowanych do Rady Strażników kontrolowane są przez najwyższego przywódcę Iranu (który ma w państwie największą władzę) i sam jest Pryncypialistą. W ten sposób umiarkowany parlament tego kraju nie posiada szczególnej władzy do wprowadzania zmian. Tak długo, jak prawe skrzydło będzie postrzegać Iran jako państwo islamskie, będące kolebką szyizmu i stojące w obliczu zagrożeń napływających ze strony krajów i kultur zachodnich (chrześcijańskich), tak długo chrześcijanie, zwłaszcza konwertyci, będą doświadczać prześladowań.

Pryncypialiści wzmacniają swoje bazy poparcia chociażby poprzez działalność Związku Mobilizacji Uciemiężonych tzw. Basidż (część składowa Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej), który jest ochotniczą organizacją paramilitarną. To fanatyczne ugrupowanie prawicowe znane jest ze swej lojalności wobec najwyższego przywódcy. Posiada bazy rozsiane po całym kraju i zapewnia wsparcie dla Pryncypialistów poprzez nacechowane przemocą działania wobec wszystkich wrogów państwa (włączając w to chrześcijan), jeśli tylko dostaną taki rozkaz.

Sprawcy napędzający dyktatorską paranoję: Siły bezpieczeństwa narodowego bacznie obserwują i monitorują działalność wszystkich grup chrześcijańskich nawet oficjalnie uznawanych tradycyjnych wspólnot ormiańskich i asyryjskich chrześcijan. Poprzez kontrole i aresztowania osób zaangażowanych w działalność ewangelizacyjną rząd stosuje środki nacisku mające powstrzymać chrześcijan przed głoszeniem Ewangelii pośród muzułmanów.

Sprawcy napędzający zorganizowaną korupcję oraz przestępczość: Rząd ucieka się do systemu kaucji w taki sposób, aby przyczyniał się on do celowego zubożania prześladowanych chrześcijan i zachęcał ich do opuszczania kraju (patrz wyżej). Istnieją doniesienia mówiące o tym, że niektórzy z urzędników państwowych korzystają z tego systemu celem wzbogacenia się.

Spis treści

3. Kontekst

Najnowsza historia była świadkiem przynajmniej dwóch znaczących zdarzeń przyczyniających się do rozwoju sytuacji na politycznej scenie Iranu. W lipcu 2015 roku zawarto porozumienie między Iranem, a sześcioma światowymi potęgami mające na celu ograniczenie irańskiego programu nuklearnego. W zamian zniesione zostały sankcje nałożone na Iran. Umowa ta została zawarta w trakcie trwania pierwszej kadencji prezydenta Rouhaniego, który znany jest jako zwolennik umiarkowanych poglądów. Zwycięstwo zwolenników umiarkowanych poglądów w wyborach do irańskiego parlamentu oraz do Zgromadzenia Ekspertów   w lutym 2016 roku, podobnie jak ponowny wybór Rouhaniego na stanowisko prezydenta w maju 2017 roku wydają się podkreślać narodziny umiarkowanej polityki w Iranie.

Umowa nuklearna prawdopodobnie doprowadzi do stworzenia państwa bogatszego i silniejszego, którego wpływy w regionie będą coraz większe. Na poziomie spraw wewnętrznych umowa ta raczej nie przyczyni się do poprawy sytuacji w kwestii ogólnej ochrony praw człowieka, włączając w to wolność religijną. Przeciwnie może równie dobrze doprowadzić do zaostrzenia sytuacji, jako że celem konserwatywnych elementów irańskiego spektrum politycznego jest stłumienie wszelkiej działalności uważanej za zagrożenie dla islamskiego charakteru reżimu. Oznacza to Irańczyków mających powiązania z Zachodem, ale także wszystkie mniejszości religijne, takie jak chrześcijanie oraz bahaici.

Co więcej jednym z głównych problemów są rozgrywki o władzę toczące się wewnątrz irańskiego rządu, co jedynie pogarsza próby przeprowadzenia reform ekonomicznych. Artykuł 44 irańskiej Konstytucji zaleca, aby „wszystkie główne gałęzie przemysłu należały do państwa”.  W maju 2005 roku Najwyższy Przywódca Ali Chamenei przedstawił nową i ważną interpretację tego zapisu, która zezwala na częściową prywatyzację oraz zmniejszenie wpływów sektora państwowego. Zamiast firm prywatnych, niezwykle konserwatywna organizacja, jaką jest Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (KSRI) wykorzystała tę możliwość do zbudowania własnego, wewnętrznego imperium ekonomicznego. Jako, że KSRI ma silne związki z sądownictwem oraz innymi gałęziami państwowymi prezydent Rouhani, będący zwolennikiem umiarkowanych poglądów ma w zasadzie związane ręce, jeśli chodzi o przeprowadzenie znaczących reform.

Przez wiele lat nie odnotowano przypadku zamordowania chrześcijan przez elementy reżimu. Jest to prawdopodobnie efekt obaw przed wprowadzeniem ewentualnych konsekwencji międzynarodowych. Wielu dysydentów przynależących do innych grup zostało straconych – głównie na podstawie oskarżenia o działalność terrorystyczną (zamiast “apostazji”). Poza chrześcijanami, bahaitami, sunnitami, sufitami (derwiszami) oraz innymi mniejszościami religijnymi z powodu prześladowań ze strony rządu cierpią także mniejszości etniczne, takie jak Kurdowie, Beludżowie oraz irańscy Arabowie.

Spis treści

Wiadomości z Iranu

Wiadomości Nachrichten
Itan_Aresztowano_czterech_chrześcijan
Iran

Iran: Aresztowano czterech chrześcijan - mają porzucić swą wiarę

(Open Doors Polska) - 21 października Abdol-Ali Pourmand został aresztowany w mieście Dezful w zachodnim Iranie po tym, jak dwa dni wcześniej władze przeszukały jego mieszkanie.

Wiadomości Nachrichten
13.10.2017_Iran-News
Iran

Chrześcijanie w Iranie zniesławieni, prześladowani i więzieni

(Open Doors Polska) Według zebranych przez Open Doors informacji, w 2016 roku w Iranie aresztowano lub uwięziono co najmniej 193 chrześcijan.

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: Chrześcijanie skazani na długoletnie więzienie

(Open Doors) – Jak donosi agencja informacyjna Middle East Concern w czerwcu skazano trójkę wierzących na długoletnie kary więzienia.

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: „Kim jest ten Jezus?”

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: Kościół w internecie

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: Rząd masowo uciska chrześcijan

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: 'Jezus każdego dnia był ze mną w więzieniu'

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: 'Tylko Jezus mo¿e daæ mi pokój'

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: Pastor Behnam Irani zwolniony z więzienia

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: Maryam Nagash znowu w więzieniu

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: Chrześcijańscy więźniowie przystąpili do strajku

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: To nie zabawa

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: Saeed Abedini oraz Farshid Fathi są wolni

Wiadomości Nachrichten
Iran

Irak: Dom jest tam, gdzie jest Jezus

Wiadomości Nachrichten
Iran

Iran: Święta Bożego Narodzenia w więzieniu

Spis treści

4. Grupy chrześcijańskie dotknięte prześladowaniami

Społeczności chrześcijan ekspatriantów: Chrześcijanie będący ekspatriantami z Dalekiego Wschodu (np. Filipiny lub Korea Południowa), a także z krajów zachodnich, to często osoby mające korzenie katolickie, luterańskie lub prezbiteriańskie. Część z ich kościołów zmuszono do zamknięcia po tym, jak zaczęły uczęszczać do nich osoby będące MBB. Wspólne doroczne modlitwy przywódców chrześcijańskich różnych denominacji, również odwoływano z powodu nacisków ze strony irańskiego aparatu ochrony.

Tradycyjne wspólnoty chrześcijańskie: Tradycyjnym mniejszościom, takim jak chrześcijanie ormiańscy czy asyryjscy wolno głosić kazania wśród pobratymców, ale prowadzenie służby pomiędzy konwertytami z islamu (posługującymi się językiem perskim) jest zakazane. Mimo, że formalnie uznawani i chronieni przez prawo są oni jednak traktowani jak obywatele drugiej kategorii i spotykają się z aresztowaniami, przemocą fizyczną, nękaniem oraz dyskryminacją, gdy tylko podejmą próbę ewangelizacji muzułmanów.

Społeczności chrześcijan konwertytów: Osoby nawrócone z islamu uważane są za największą grupę chrześcijan w Iranie i doświadczają najpoważniejszych prześladowań, zwłaszcza z rąk aparatu rządowego oraz bliskiej (i dalszej) rodziny. W przeciwieństwie do wspólnot tradycyjnych rząd postrzega ich obecność jako próbę krajów Zachodu do umniejszenia roli islamu oraz islamskiego reżimu panującego w Iranie.  Chrzest uważany jest za publiczną deklarację nawrócenia, co sprawia, że wyrzeczenie się islamu jest prawnie zakazane. Ponadto większość dzieci urodzonych w rodzinach konwertytów automatycznie rejestrowana jest jako muzułmanie. Zwłaszcza przywódcy stojący na czele społeczności konwertytów zmagają się z aresztowaniami, oskarżeniami i długoterminowymi wyrokami kary więzienia za przestępstwa przeciw bezpieczeństwu narodowemu, choć od roku 2014 rośnie także liczba podobnych spraw prowadzonych wobec szeregowych członków społeczności. W związku z dużą presją konwertyci muszą zachować najwyższą ostrożność, a wielu z nich praktykuje swą wiarę w odosobnieniu. Społeczność irańskich konwertytów rośnie w liczbę na całym świecie, gdyż na przestrzeni lat wielu z nich uciekło z kraju, a inni Irańczycy nawrócili się na chrześcijaństwo już przebywając za granicą.

Nietradycyjne wspólnoty chrześcijańskie: Jakkolwiek trudno jest wyznaczyć jasną linie podziału między tą kategorią, a społecznościami konwertytów, są to chrześcijanie należący do wspólnot ewangelicznych, baptystycznych oraz zielonoświątkowych. Często te osoby mają pochodzenie ormiańskie, asyryjskie lub zaratusztriańskie. Pozostałe wspólnoty to głównie potomkowie konwertytów nawróconych z islamu. Zmagają się oni z podobną presją i dyskryminacją ze strony społeczeństwa, zwłaszcza jeśli chodzi o ich zaangażowanie w działalność ewangelizacyjną i prowadzenie kościołów domowych.

Spis treści

5. Obszary życia i przemoc fizyczna

Życie prywatne: 14.063
Życie rodzinne : 14.343
Życie społeczne : 14.744
Życie w państwie: 15.625
Życie w Kościele : 16.459
Przemoc fizyczna: 10.185

Wzorzec prześladowań dla Iranu pokazuje, że:

  • Ogólna presja wywierana na chrześcijan w Iranie pozostała na tym samym, skrajnie wysokim poziomie wynoszącym 15 punktów i nie zmieniła się w porównaniu z okresem WWL 2017.
  • Presja utrzymała się na poziomie ekstremalnym we wszystkich obszarach życia, lecz najsilniej odczuwana jest tam, gdzie życie chrześcijan ociera się o warstwę publiczną: np. w obszarach życia w kościele oraz życia w państwie. Wskazuje to na pewne różnice panujące między reżimem, a społeczeństwem, gdzie ten pierwszy czynnik jest bardziej radykalny niż sami obywatele Iranu.
  • Wynik obrazujący przemoc spadł z poziomu 10.2 w okresie WWL 2017 do 10.0. Rząd Iranu stosuje niezmiennie środki nacisku wyrażające się w skazywaniu i więzieniu chrześcijan, jednak w okresie objętym badaniami WWL 2018 oficjalnie nie odnotowano żadnych incydentów przymusowych małżeństw. Niestety, jak stwierdza jeden z obserwatorów: “Jest to tak powszechna praktyka, że w zasadzie nie postrzega się jej jako formy prześladowań.”

Życie prywatne: Konwertyci nawróceni z islamu na chrześcijaństwo nie są w stanie wyrażać swej wiary otwarcie. Nawet najmniejsze podejrzenie, że mogą być chrześcijanami niesie ze sobą bardzo poważne konsekwencje. Jeśli są jedyną wierzącą osobą w rodzinie, to muszą zachować wielką ostrożność. Posiadanie jakichkolwiek materiałów o treści chrześcijańskiej w języku perskim, zwłaszcza gdy jest ich dużo, co mogłoby rodzić przypuszczenia ewentualnej dystrybucji wśród irańskich muzułmanów jest niebezpieczne dla wszystkich grup chrześcijańskich. Jakkolwiek osoby należące do tradycyjnych wspólnot chrześcijańskich mogą bez obaw korzystać z materiałów w ich rodzimym języku (ormiańskim lub asyryjskim).

Życie w rodzinie: Każda rodzina muzułmańska odczytuje odejście swego członka od islamu jako wielką hańbę. Chrześcijanie są często dyskryminowani przez własną rodzinę, jeśli jej członkowie są muzułmanami i gdy w grę wchodzi kwestia dziedziczenia lub też sprawowania opieki nad dziećmi przez rozwiedzionych rodziców. Na przykład osoba nie będąca muzułmaninem nie może dziedziczyć po muzułmanach. Oprócz tego mężczyźnie będącym wyznawcą islamu wolno poślubić nie- muzułmankę. Jednak małżeństwo między mężczyzną nie będącym muzułmaninem, a muzułmanką nie jest w ogóle uznawane. Ponadto w szkołach dzieci konwertytów traktowane są jak muzułmanie i zobligowane do uczęszczania na lekcje islamu. Na uczelniach wyższych wszyscy chrześcijanie są zmuszani do brania udziału w kursach z islamu.

Życie w społeczeństwie: Wszyscy chrześcijanie w Iranie są w mniejszym lub większym stopniu poddani presji prowadzącej do wyrzeczenia się swej wiary. Osoby nawrócone z islamu uważane są za nieczyste, a największe nasilenie tego zjawiska można zaobserwować w wioskach i na terenach wiejskich oraz w konserwatywnych miastach. Radykalni muzułmanie nie podają ręki chrześcijanom, nie dotykają ich i nie spożywają z nimi posiłku. Wszystkie grupy chrześcijan, a zwłaszcza konwertyci spotykają się także z nękaniem i dyskryminacją w miejscu pracy, zarówno ze strony sektora państwowego, jak i prywatnego.

Życie w państwie: Każdy muzułmanin porzucający religię islamu musi liczyć się z karą śmierci. Chociaż jedyną do tej pory osobą, na której dokonano egzekucji na podstawie oskarżenia o apostazję był pastor Hossein Soodmand, w roku 1990. Po tym wydarzeniu zaczęły się naciski międzynarodowe i reżim więcej nie przeprowadził żadnej egzekucji w oparciu o oskarżenie o apostazję. Natomiast zaczął skupiać się przede wszystkim na osobach próbujących prowadzić służbę pośród muzułmanów i w tym wypadku nawet dobrze ugruntowane denominacje chrześcijańskie nie mogą czuć się bezpieczne, i wolne od prześladowań. Członkowie takich wspólnot są aresztowani, przesłuchiwani, więzieni oraz bici. Wiele nabożeństw kościelnych (jeśli nie wszystkie) znajduje się pod obserwacją tajnej policji. Mowa nienawiści wobec irańskich chrześcijan, zwłaszcza protestantów, znacząco przybrała na sile w okresie WWL 2018, przyjmując formę multimedialnych materiałów publikowanych przez rząd oraz retoryki antychrześcijańskiej wygłaszanej przez imamów.

Życie w kościele: Rząd zintensyfikował swoje działania na rzecz usunięcia z kraju chrześcijan posługujących się językiem perskim. W ciągu minionych lat wiele kościołów zostało zamkniętych lub zmuszonych do odwołania nabożeństw odprawianych w języku perskim. Ich przywódcy byli niejednokrotnie aresztowani. Wspólnotom, które wciąż zbierają się w budynkach kościelnych nie zezwala się na przyjmowanie nowych członków mających będących muzułmanami, a ich obecni członkowie najzwyczajniej się starzeją. Ostra inwigilacja kościołów domowych prowadzi do rosnącego strachu wśród osób tam uczęszczających. Ewangelizacje, prowadzenie studium biblijnego oraz publikacja i import Biblii w języku perskim są działaniami nielegalnymi.

Przemoc: W okresie objętym badaniami WWL 2018 większość przypadków przemocy wobec chrześcijan pochodziła ze strony rządu; przynajmniej 52 chrześcijan aresztowano. Zwłaszcza konwertyci nawróceni z islamu na aktywnie angażujący się w głoszenie Ewangelii wśród muzułmanów poddawani są najgorszym prześladowaniom. Domy chrześcijan (konwertytów) są grabione, a wielu z nich otrzymało długie wyroki kary więzienia.  Rząd kontynuuje również swoją politykę zubożania chrześcijan przebywających w więzieniach poprzez wysuwanie żądań niewyobrażalnych sum pieniędzy jako kaucji. 

Spis treści

6. Prognozy na przyszłość

Konserwatywny element irańskiego rządu znany jako Pryncypialiści (patrz wyżej) obawia się utraty stanowisk oraz pogwałcenia regulacji wprowadzonych przez Rewolucję Islamską w roku 1979. Możliwym jest, iż będą się oni starali stanąć na drodze obecnie zachodzącym zmianom poprzez blokowanie jakichkolwiek prób wdrożenia reform społecznych i politycznych. Innym sposobem na dotarcie z przesłaniem – mając na uwadze, że porozumienie nuklearna nie oznacza śmierci wartości rewolucji – jest uporanie się z problemami przekazu medialnego, przestrzegania praw człowieka oraz postępowaniem politycznych aktywistów. Już teraz ucisk wobec Irańczyków posiadających podwójne obywatelstwo, a także wobec dysydentów, włączając w to mniejszości religijne znacząco się nasilił. Grupy te są bowiem postrzegane jako zagrożenie dla islamskiej natury republiki. Po pierwsze z powodu swoich koneksji z kręgami oraz biznesem zagranicznym, a po drugie z powodu przekonań politycznych i religijnych. Częściowo ucisk ten znajduje swoje odzwierciedlenie w rosnącej liczbie przypadków aresztowań, ale także w przeprowadzanych kampaniach mających na celu oczernić mniejszości religijne, zwłaszcza chrześcijan i bahaitów.

Kiedy szersza interakcja ze światem zaczyna być możliwa, jednocześnie pogłębia się kontrola sprawowana przez państwowe służby bezpieczeństwa. W wyniku tych działań mniejszości, takie jak bahaici i chrześcijanie również obejmowani są coraz baczniejszym monitoringiem oraz obserwacją, zwłaszcza gdy w grę wchodzą ich kontakty z Zachodem i współwyznawcami religii. Już w chwili obecnej media chrześcijańskie posługujące się językiem perskim podlegają większej kontroli. W pewnym sensie porozumienie nuklearne przyczyniło się do dalszej eskalacji i wewnętrznej walki o władzę w Iranie. W walce tej, która raczej nie zakończy się w najbliższej przyszłości, reelekcja prezydenta Rouhaniego, prezentującego bardziej umiarkowane poglądy, w maju 2017 roku, a tym samym zwycięstwo nad bardzo konserwatywnym kandydatem wspieranym przez Najwyższego Przywódcę wydaje się oznaczać, że większość społeczeństwa irańskiego popiera ‘reformistów’.

W związku z potężną władzą Pryncypialistów, do których należy silna świecka organizacja militarna, jaką jest Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (KSRI) oraz ich koneksjami z aparatem sądownictwa, rezultat tej walki o władzę jest bardzo niepewny. W Iranie wszystko się zmienia. Przynajmniej na papierze rozwój ten może mieć w dalszej przyszłości pozytywny wynik dla chrześcijan oraz innych mniejszości, jednak w chwili obecnej prześladowania znajdują się na ekstremalnie wysokim poziomie.

Wszystkie pola są wymagane. E-mail będzie wysyłany za pośrednictwem programu pocztowego.

Drukuj Pobierz