Prześladowania w Sudanie

Sudan

4
ŚIP
2018
Sudan
Religia
Islam
Ustrój
Republika autorytarna
Ranking poprzednie lata
5
ISO
SD
Sudan
Sudan
Chrześcijan
2,00
Populacja
42.17
Presja ze strony islamu
Dyktatorska Paranoja
Życie prywatne: 14.200
Życie rodzinne: 14.400
Życie społeczne : 14.300
Życie w państwie: 15.600
Życie w Kościele : 16.000
Przemoc fizyczna: 12.000

Okres badawczy: 1 listopada 2016 – 31 października 2017

Podsumowanie

Pozycja w Światowym Indeksie Prześladowań

ŚIP (WWL) 2018: Punkty: 87 / Miejsce: 4 (ŚIP 2017: 87 Punktów/ Pozycja 5)

Spis treści

1. Miejsce w Światowym Indeksie Prześladowań

Sudan stał się krajem, w którym chrześcijanie zarówno jako grupa, jak i indywidualnie, zmagają się z poważnymi restrykcjami. Osiągając wynik 85 punktów w okresie WWL 2018 kraj ten zintensyfikował działania mające na celu niszczenie kościołów i aresztowania chrześcijan. Jest to jeden z efektów zastosowania i wprowadzenia prawa szariatu obiecanych przez prezydenta al-Baszira po odłączeniu się Sudanu Południowego. Islamistyczny rząd kontynuuje także politykę prześladowania chrześcijan w regionie Nuba. Chrześcijańscy pastorzy byli aresztowani i wypróbowywani, jednak później wypuszczeni na wolność po silnej presji ze strony międzynarodowej społeczności. Co najmniej troje chrześcijan zostało zabitych.

Spis treści

2. Główne siły napędowe prześladowań

Islamski ekstremizm (Bardzo duże natężenie): Ta siła napędzająca prześladowania ma swoje korzenie w ideologii ruchu Bractwa Muzułmańskiego, której adwokatem jest założyciel obecnie rządzącej partii: Hasan at-Turabi, i który wsparł sudańskiego prezydenta Umara al-Baszira w umocnieniu władzy podczas bezkrwawego przewrotu w roku 1989. Rząd sudański nie tylko działa na rzecz formowania państwa wyznaniowego (islamskiego) kosztem innych religii, ale oskarżany jest także o wspieranie radykalnych bojówek islamskich na przestrzeni ostatnich trzech dekad. Stany Zjednoczone po raz pierwszy uznały Sudan za czołowego sponsora terroryzmu 12 sierpnia 1993 roku, kiedy to kraj ten udzielił schronienia lokalnym oraz międzynarodowym terrorystom oraz zezwolił na tranzyt broni i terrorystów. Pod względem historycznym islam oraz jego radykalne odłamy jest bardzo mocno zakorzeniony w sudańskim społeczeństwie, czego przykładem może być nieprzerwane od XIX wieku istnienie Ruchu Mahdiego. Kraj gościł także Osamę Bin Ladena zanim ten przeprowadził się do Afganistanu. Przytłaczająca większość sudańskiego społeczeństwa to muzułmańscy sunnici. Prawo szariatu jest tu podstawą systemu prawnego, a islamskie elity zdają się zmierzać ku wzmacnianiu w kraju tego reżimu. Apostazja jest tu przestępstwem podlegającym karze śmierci. Często sięga się tu także po prawa do profanacji w celu prześladowania i sądzenia chrześcijan.

Dyktatorska paranoja (Bardzo duże natężenie): Sudan jest krajem rządzonym przez autorytarny reżim od kiedy al-Baszir dokonując przewrotu doszedł do władzy w roku 1989. Wpływy rządu na życie prywatne, a także publiczne są ogromne, a sam kraj zmaga się z głęboko zakorzenionymi wyzwaniami. Kryzys w Darfurze trwa, a konflikt z Ruchem Wyzwolenia Sudanu (SPLM-N) wydaje się nie mieć rozwiązania, pomimo zawarcia umowy o przerwaniu ognia. Niektórzy twierdzą, że umowy te zostały zawarte w związku z nałożeniem na Sudan sankcji przez rząd USA, co sprawiło, że rząd sudański zastosował się do umów w nadziei na uchylenie tychże sankcji. Jednak kiedy partia prezydenta staje wobec kryzysu socjoekonomicznego, polityczne wsparcie w narodzie pozyskiwane jest poprzez użycie języka podżegającego przeciwko Zachodowi. To z kolei wpływa niekorzystnie na sytuację sudańskich chrześcijan, którzy postrzegani są jako agenci Zachodu.
Mimo, że większość Sudańczyków to sunnici, rząd Sudanu zdaje się być silnie związany z szyickim Iranem. Pomiędzy islamskim ekstremizmem, a dyktatorską paranoją istnieje jakaś symbiotyczna więź. Co więcej, oczywistym stało się, że osoby stojące na czele reżimu, to ludzie będący w głównej mierze zwolennikami radykalnych ideologii. Rządząca Narodowa Partia Kongresu (NCP) jest więc narzędziem do wzmacniania założeń islamskich. To pokazuje, że rola jaką rząd sudański odgrywa w prześladowaniu chrześcijan nie jest tylko i wyłącznie napędzana tendencjami totalitarnymi, lecz także skłonnościami do radykalnego islamizmu. W ciągu ostatnich trzech dekad wola obecnego prezydenta Sudanu do oportunistycznego odrzucenia przekonań i obietnic w zamian za utrzymanie się przy władzy stała się coraz bardziej wyraźna. Niemal wszystkie jego decyzje czy to związane ze wspieraniem terrorystów oraz uzbrojonych bojówek, czy też z tłamszeniem wszelkich form odstępstwa są w głównej mierze, jeśli nie jedynie, motywowane jego dążeniem do utrzymania się przy władzy za wszelką cenę. Warto także zauważyć, że Międzynarodowy Trybunał Karny oskarżył prezydenta Umara al-Baszira o przestępstwa wojenne, przestępstwa wobec ludzkości oraz ludobójstwo, z których wszystkie miały miejsce podczas sprawowania przez niego rządów. Jednak jego pragnienie utrzymania się przy władzy za wszelką cenę pozostaje niezmiennie silne.

Zorganizowana korupcja oraz przestępczość (Bardzo duże natężenie): Rząd Sudanu stosuje wszelkie możliwe środki, aby upewnić się, że jego plan utrzymania się przy władzy pozostanie owocny. Istnieje skoordynowany wysiłek rządowy nakierowany na mobilizację oraz uzbrojenie lokalnych bojówek plemiennych (włączając w to, ale nie ograniczając się do bojówek arabskich) znany pod nazwą Dżandżawidzi. Wykorzystywanie tych grup do ustanawiania w państwie przewodniej roli islamu odbywa się kosztem innych grup religijnych. Spora liczba doniesień płynących od różnorakich organizacji chroniących prawa człowieka oskarża te bojówki o dopuszczanie się poważnej przemocy wobec obywateli nie mających pochodzenia arabskiego, a wszystko to dzieje się przy współpracy z rządem sudańskim. Chrześcijanie zaliczają się do tych mniejszości, które padają ofiarami tej zorganizowanej przestępczości.

Antagonizmy plemienne (Duże natężenie): Populacja Sudanu składa się z około 19 różnych grup etnicznych. Większość mieszkańców południowych rejonów kraju ma pochodzenie afrykańskie. Z kolei Arabowie w głównej mierze zamieszkują tereny północne. W związku z głęboko religijną naturą ludności sudańskiej większość osób to wyznawcy konkretnej religii, w głównej mierze chrześcijaństwa lub islamu, choć rdzenne religie są tu wciąż mocno obecne. Przez wiele lat Arabowie z północy starali się rozprzestrzenić nie tylko islam, lecz także specyficzną atmosferę kultury oraz tożsamości związanej z arabizmem. Doprowadziło to do toczącej się przez dziesięciolecia wojny domowej i stało się bezpośrednią przyczyną odłączenia się Sudanu Południowego.

Spis treści

3.Źródła prześladowań

Sprawcami prześladowań w Sudanie są urzędnicy rządowi, ugrupowania wspierane przez rząd oraz wszyscy ci, którzy ślepo poddają się ideologii islamu nie zgadzając się na jakiekolwiek przejawy chrześcijaństwa w kraju. Imamowie w meczetach i medresach głoszą nauki antychrześcijańskie. Wyznawcy wahhabizmu oraz zwolennicy prawa szariatu (jako podstawy regulacji wszelkich aspektów życia w Sudanie) zamykają każdą dostępną przestrzeń dla życia chrześcijan. Rządowe siły bezpieczeństwa aresztują, prześladują oraz poniżają ich, a także demolują kościoły. Zorganizowane grupy przestępcze, takie jak bojówki, odpowiedzialne są za śmierć i niszczenie mienia chrześcijan na terenie całego kraju. Fakt, który wzbudza nawet większy niepokój to prawdopodobny związek między tymi ugrupowaniami, a siłami rządowymi. Urzędnicy państwowi zmuszają ponadto chrześcijan do uczęszczania do szkół w niedziele. Istnieją także przywódcy plemienni, którzy wspierani są przez rząd w różnych częściach kraju. Rządząca Narodowa Partia Kongresu (założona w roku 1996 i prowadzona przez prezydenta) także naciska na wprowadzenie prawa szariatu na terenie całego kraju. Zwłaszcza chrześcijańscy konwertyci zmagają się z poważnymi prześladowaniami ze strony bliższej i dalszej rodziny, a także ogółu społeczeństwa.

Spis treści

4. Kontekst

Otoczony przez Egipt, Libię, Czad, Republikę Środkowoafrykańską, Południowy Sudan, Etiopię, Erytreę oraz Morze Czerwone – Sudan nigdy nie pozostawał poza zasięgiem bacznej uwagi świata, a to z powodu ogarniających go przez całe dekady wojen i konfliktów. Tocząca się obecnie wojna domowa w Południowym Sudanie odwróciła nieco uwagę międzynarodowej społeczności od przestępstw popełnianych przez rząd al-Baszira. On sam przedstawia się jako twórca pokoju pragnący pomóc rozwiązać konflikt w Południowym Sudanie, choć w rzeczywistości koncentruje się na uzbrajaniu obu frakcji.

Prześladowania chrześcijan w Sudanie nie są zwykłym pogwałceniem prawa do wolności religijnej. Przypominają one raczej systematyczną politykę czystek etnicznych. Nie jest to też zbiór jakichś pojedynczych incydentów, lecz raczej cały schemat i wzorzec zachowań. W sensie historycznym islam jest głęboko zakorzeniony w sudańskim społeczeństwie. Paradoksalnie, mimo że chrześcijaństwo, jako religia poprzedziło obecność islamu w Sudanie o setki lat jest ono postrzegane jako obce sudańskiej kulturze. Jest to jeden z afrykańskich krajów, które stale znajdują się na liście WWL już od roku 1993, a zatem od czasów pierwszej publikacji tej listy. Pozycja Sudanu zawsze oscyluje między pierwszą dziesiątką, a pierwszą dwudziestką. Potwierdzają to doniesienia różnych organizacji rządowych i pozarządowych opisujących sytuację praw człowieka, a w szczególności wolności religijnej. Co więcej minione dekady to czas bezprawia panoszącego się w Sudanie; prasa i media objęte są silnymi restrykcjami, a swoboda wypowiedzi i wolność religijna mocno ograniczone. A jednak prezydent al-Baszir i jego rząd pokazał swą siłę zdobywając 90% głosów w miażdżącym zwycięstwie podczas kwietniowych wyborów w roku 2015. Stało się to pomimo niezadowolenia części społeczeństwa wywołanego słabszą pozycją ekonomiczną kraju, będącą skutkiem utraty części dochodów ze sprzedaży ropy, która znalazła się w rękach Południowego Sudanu. Wojna między Sudanem, a Ruchem Wyzwolenia Sudanu oraz Południowym Sudanem tworzy kolejny wymiar wyzwań stojących przed mniejszościami zamieszkującymi ten kraj.

Tło etniczno-kulturowe Sudanu jest mocno złożone i skomplikowane: Arabowie kontra czarnoskórzy oraz muzułmanie kontra chrześcijanie. Problemów tych nie rozwiązało odłączenie się Południowego Sudanu. Jest to szczególnie dotkliwe dla czarnoskórych Afrykanów, jako że zdecydowana ich większość to chrześcijanie, którzy wciąż mieszkają w tym kraju. Rząd w sposób rygorystyczny wprowadza politykę jednej religii, jednej kultury i jednego języka. Praktykuje się ją już od wielu dekad, a w roku 2010 była ona wielokrotnie powtarzana przez prezydenta al-Baszira, kiedy deklarował, że szariat (prawo islamskie) oraz islam będą głównym źródłem Konstytucji, islam będzie państwową religią, a język arabski językiem urzędowym. Dlatego też prezydent kontynuuje wywieranie silnej presji na czarnoskórych chrześcijan pozostałych jeszcze w kraju, zwłaszcza w prowincjach Kordofan i Nil Błękitny.
Rząd Sudanu wydaje się kalkować politykę stosowaną w latach 80. i 90. W tamtym okresie bowiem wprowadził on strategię “zdziesiątkowania ludu Nuba poprzez odmówienie mu dostępu do podstawowych potrzeb, takich jak: jedzenie, pomoc medyczna oraz odpowiednie schronienie.”   Sytuacja ta jest dodatkowo podsycana faktem, iż wojna domowa w Południowym Sudanie oraz konflikt z Ruchem Wyzwolenia Sudanu splotły się w jedno w rejonie przygranicznym obu krajów. Nie byłoby błędem stwierdzenie, czystki etniczne są tam wymierzone przede wszystkim w chrześcijan.
Sudan czynił co w jego mocy (lecz zawiódł), aby zapobiec secesji Południowego Sudanu. Obecnie al-Baszir używa wojny jako karty przetargowej między dwoma głównymi plemionami zamieszkującymi Południowy Sudan – Nuerami i Dinkami – w celu osłabienia kraju poprzez uzbrajanie obu tych grup. Równie ważny jest fakt uciekania się przez prezydenta al-Baszira do ataków na chrześcijan, jako formy odwrócenia uwagi od nakazu aresztowania go wydanego przez Międzynarodowy Trybunał Karny. Fakt, że wiele krajów afrykańskich dąży do wycofania się z tego Trybunału stanowi moralne zwycięstwo al-Baszira.

W swoim raporcie z roku 2017 Komisja Stanów Zjednoczonych ds. Międzynarodowej Wolności Religijnej (USCIRF) oznaczyła Sudan jako “Kraj Szczególnej Troski” (ang. “Country of Particular Concern” – CPC) i to samo zaleciła Departamentowi Stanu USA . Ten natomiast 31 października 2016 roku już po raz siedemnasty z rzędu oznaczył Sudan jako kraj o statusie CPC z powodu jego zaangażowania oraz tolerowania szczególnie surowych form naruszenia wolności religijnej – jak jest to określone przez Międzynarodowe Gwarancje Wolności Religijnej. Podsumowując owe połączenie między Islamskim ekstremizmem, a Dyktatorską paranoją sprawia, że życie chrześcijan w Sudanie jest nie do zniesienia.
Mniejszości religijne w Sudanie nie są we właściwy sposób chronione, stąd też nie tylko oni doświadczają prześladowań. Nie istnieje żadne poprawnie zdefiniowane prawo ani też procedury, których celem byłaby ochrona mniejszości religijnych. Radykalne ugrupowania islamskie działające w kraju stają się coraz poważniejszym zagrożeniem dla osób nie będących muzułmanami, a nawet dla umiarkowanych muzułmanów (sunnitów), sufitów oraz szyitów.

Spis treści

Wiadomości z Sudanu

Zachęta do modlitwy Zachęta do modlitwy
Kuwejski Szamal, dyrektor ds. misji Sudańskiego Kościoła Chrystusa
Sudan

Sudan: władze wywierają ogromną presję na przywódców kościelnych

(Open Doors Polska) - Radość była ogromna, gdy pastor Hassan Kodi i Abdulmonem Abdumawla zostali wypuszczeni na wolność po 18 miesiącach więzienia.

Wiadomości Nachrichten
Sudan

Ciągły wzrost napięcia pomiędzy Sudanem a Sudanem Południowym

Wiadomości Nachrichten
Sudan

Sudan: Lekarze na służbie szariatu. Amputacje dłoni

Wiadomości Nachrichten
Sudan

Sudan: Kontyngent pomocy humanitarnej wreszcie dotarł do Gór Nubijskich

Wiadomości Nachrichten
Sudan

Sudan: Wysłuchane modlitwy w Abyei

Wiadomości Nachrichten
Sudan

Sudan: Władze burzą dwa kościoły

Wiadomości Nachrichten
Sudan

Sudan: Nawrócony z islamu traci żonę i dzieci

Wiadomości Nachrichten
Sudan

Sudan: Władze zamykają chrześcijańskie biura w Darfurze Południowym

Wiadomości Nachrichten
Sudan

Sudan: zaatakowano szkołę biblijną oraz kościoły

Wiadomości Nachrichten
Sudan

Kolejne ataki na kościoły w północnym Sudanie

Wiadomości Nachrichten
Sudan

Sudan: Południowosudańscy chrześcijanie uwięzieni na wrogiej Północy

Wiadomości Nachrichten
Sudan

Sudan: Wzrastające napięcie wojenne dosięga sudańskich chrześcijan

Wiadomości Nachrichten
Sudan

Sudan: Chrześcijanie boją się deportacji

Wiadomości Nachrichten
Sudan

Sudan: Chrześcijanie na celowniku. Sudańskie czystki „etniczne”

Wiadomości Nachrichten
Sudan

Sudan: Rząd w Chartumie walczy z chrześcijaństwem

Spis treści

5. Grupy chrześcijańskie dotknięte prześladowaniami

W Sudanie wszystkie społeczności chrześcijańskie zmagają się z prześladowaniami. Jednakże natężenie prześladowań, w obliczu których stają chrześcijanie nawróceni z islamu oraz etniczni Afrykanie jest ogromne. Wielu z nich spotyka się z aresztowaniami oraz oskarżeniami o popełnianie przestępstw, takich jak szpiegostwo; wiele kościołów zostało zniszczonych, a działania te nie ustają; wielu chrześcijan pada ofiarami ataków i dyskryminacji w rejonach takich jak góry Nuba, gdzie siły rządowe i ugrupowania rebelianckie trwają w nieustannym konflikcie.

Społeczności chrześcijan ekspatriantów: Ekspatriantów zmusza się do zamykania kościołów. Są to grupy pochodzące przede wszystkim z niektórych krajów zachodnich, a także z Południowego Sudanu. Ich kościoły są niejednokrotnie niszczone i odmawia się im rejestracji. Część osób doświadcza aresztowania bez procesu sądowego.

Tradycyjne wspólnoty chrześcijańskie: Chrześcijanie będący członkami kościołów tradycyjnych, takich jak Kościół koptyjski oraz Kościół rzymskokatolicki doświadczają prześladowań zarówno ze strony  islamskiego ekstremizmu, jak i dyktatorskiej paranoi. Sądząc po programie niszczenia kościołów na terenie całego kraju można śmiało stwierdzić, że rząd skoncentrował swe działania na zamknięciu większości, jeśli nie wszystkich. Nawet tych należących do tradycyjnych wspólnot chrześcijańskich.

Społeczności konwertytów: Jest to grupa składająca się przede wszystkim z osób nawróconych z islamu (ang. Muslim Background Believers – MBB). Ludzie ci doświadczają największej presji, nie tylko w obszarze życia w kościele i życia w państwie, lecz także w bardzo mocnym stopniu (z rąk rodziny oraz sąsiadów) w obszarach życia społecznego, rodzinnego i prywatnego.
Nietradycyjne wspólnoty protestanckie:
Sudańczycy należący do kościołów protestanckich, takich jak kościół baptystyczny, ewangeliczny oraz zielonoświątkowy i również zmagają się z prześladowaniami ze strony islamskiego ekstremizmu oraz dyktatorskiej paranoi. Grupa ta staje także przed perspektywą konieczności zamknięcia większości swoich kościołów działających w kraju.
 

Spis treści

5. Obszary życia i przemoc fizyczna

Obszary życia

Życie prywatne: 14.200
Życie rodzinne: 14.400
Życie społeczne : 14.300
Życie w państwie: 15.600
Życie w Kościele : 16.000
Przemoc fizyczna: 12.000

Wzorzec prześladowań pokazuje, że:

  • Ogólnie rzecz ujmując presja jakiej doświadczają chrześcijanie wzrosła we wszystkich obszarach życia (zwłaszcza w obszarze życia w kościele). Sprawiło to, że przeciętny wynik presji wywieranej na chrześcijan w Sudanie urósł od 14.8 w okresie WWL 2017 do 14.9 w okresie WWL 2018.
  •  Presja jest najpoważniejsza w obszarze życia w kościele (16.0). Rząd Sudanu wywiera potężne naciski na Kościół i na jego przywódców, a czyni to na wiele różnych sposobów. Na przykład: prawnie wybrani przywódcy kościelni zmuszani są do przekazywania przywództwa w ręce komisji wspieranej przez rząd. Niektórzy z nich wraz z rodzinami doświadczają poniżania i są to działania nagminne.
  •  Wynik obrazujący przemoc spadł do poziomu 12.0 w porównaniu z poziomem 13.3 za okres WWL 2017. Jest to spowodowane przede wszystkim tym, że w bieżącym okresie zabito mniej chrześcijan niż w okresie ubiegłym.
  • Osoby nawrócone z islamu zmagają się z najcięższą formą prześladowań niemal we wszystkich obszarach życia.

Życie prywatne: W Sudanie funkcjonuje jasne prawo nakazujące karanie chrześcijan, zwłaszcza tych, którzy wywodzą się z islamu. Artykuł 126 Kodeksu Karnego mówi: “Każdy kto propaguje wyrzeczenie się islamu lub publicznie wyrzeka się go poprzez jasne słowa i czyny uważany jest za osobę dopuszczającą się aktu apostazji.” W przeszłości miały miejsce przypadki, w których konwertyci skazywani byli na śmierć na podstawie przeprowadzenia jednej, zwyczajnej rozmowy. Osoby nawrócone na chrześcijaństwo są w sposób szczególny dotknięte prześladowaniami, gdyż prawo karze śmiercią przejście z islamu na inną religię. Według słów jednego z obserwatorów „z powodu ryzyka, jakie niesie ze sobą nakrycie danej osoby w sytuacji korzystania z materiałów chrześcijańskich, konwertyci powstrzymują się przed posiadaniem takich materiałów, a nawet sięganiem po chrześcijańską telewizję, czy też strony internetowe o takich treściach.” Co więcej, wszystkie te grupy żywią obawy przed prowadzeniem konwersacji dotyczącej ich wiary z sudańskimi muzułmanami, gdyż mogłyby być one odczytane jako ‘działanie zachęcające do sprzeciwienia się islamowi’.

Życie w rodzinie Chrześcijanie zamieszkujący Sudan zmagają się z różnymi formami prześladowań w tym obszarze życia. Sudan nie jest łatwym miejscem, gdzie chrześcijanie bez przeszkód mogliby zawrzeć związek małżeński. Jeśli małżeństwo zawierane jest między muzułmaninem, a chrześcijanką (bądź odwrotnie), to od wyznawcy chrześcijaństwa oczekuje się przejścia na islam. Pomimo, że prawo do pewnego stopnia zezwala osobom nie będącym muzułmanami nie poddawać się regulacjom prawa islamskiego, do narzucenia którego zmierza rząd, jednak w praktyce śluby chrześcijan nie przebiegają tak łatwo, jak śluby w obrządku muzułmańskim. Dzieci chrześcijan są niejednokrotnie nękane w szkołach i na placach zabaw, a to wszystko z powodu wiary ich rodziców. Opieka nad dziećmi oraz prawo dziedziczenia są chrześcijanom bardzo utrudniane. Jest to kolejny obszar życia, w którym najbardziej cierpią konwertyci. Problem istnieje nawet w kwestii pogrzebu. Chrześcijanie, którzy przeszli na islam są często chowani na muzułmańskich cmentarzach, według obrządku muzułmańskiego, mimo że istnieją oddzielne cmentarze dla chrześcijan i muzułmanów. Osoby będące MBB często powstrzymują się przed wychowywaniem swych dzieci na chrześcijan, gdyż mogłoby to przyciągnąć uwagę władz (dzieci mogłyby bowiem przez nieuwagę wyjawić wiarę swoich rodziców).

Życie w społeczeństwie: Oprócz zwykłego nękania i gróźb płynących w stronę chrześcijan z jakimi zmagają się oni na co dzień, ważnym jest rozróżnienie między sytuacją panującą w regionie gór Nuba i Błękitnego Nilu, a pozostałymi częściami kraju, zwłaszcza w miastach. Począwszy od czerwca 2011 roku rząd Sudanu przeprowadza ataki naziemne oraz naloty bombowe w ramach kampanii skierowanej przeciwko “rebeliantom”. Większość ekspertów w regionie zdaje sobie jednak sprawę, że intencją rządu sudańskiego oraz bojówek przeprowadzających te ataki jest jeden cel, a jest nim etniczne oczyszczenie regionu z mniejszości i co najważniejsze z chrześcijan. W wyniku ataków ze strony ugrupowań wspieranych przez rząd zginęło tysiące chrześcijan, a wiele tysięcy zmuszono do opuszczenia swych wiosek bez żadnego innego powodu, jak tylko w związku z wyznawaną przez nich religią, która różni się od tej utrzymującej się w głównym nurcie.
Prawa dotyczące życia publicznego, będące pochodną rządowej, restrykcyjnej interpretacji prawa islamskiego, obowiązujące w Chartumie, zabraniają „nieskromnego stroju” oraz innych form ,,naruszania honoru, reputacji i publicznej moralności”. Islamska policja pilnująca moralności często nęka i aresztuje chrześcijan nie podążających za oficjalnym i ogólnie przyjętym sposobem ubierania. Chrześcijanie cierpią także z powodu dyskryminacji, jeśli chodzi o dostęp do urzędów oraz miejsc użyteczności publicznej. Dodatkowo chrześcijanie, zwłaszcza ci nawróceni z islamu, są obserwowani przez muzułmańskich przywódców religijnych i polityków. Niejednokrotnie są oni przymuszani do wyrzeczenia się swojej wiary.

Życie w państwie: Na poziomie państwowym ogólna atmosfera nie jest przychylna chrześcijaństwu. Uważa się ich za obywateli drugiej kategorii. Mimo, że 38 Artykuł tymczasowej Konstytucji gwarantuje wolność wyznania, partia rządząca przekonana jest, że kraj należy do muzułmanów. Wywodzące się z tego przekonania niemal wszystkie prawa oraz polityka czerpią z prawa szariatu i nie da się ich nagiąć tak, by zmieściło się pośród nich prawo do wolności wyznania. Inne restrykcje prawne naruszają wolność religijną także poprzez nakładanie na ogólne prawo dodatkowych klauzul ograniczających życie religijne wyznań innych niż islam. Chrześcijanie – zwłaszcza ci z Południowego Sudanu, a także misjonarze pochodzący z Zachodu – są często obserwowani przez siły rządowe. Odwrócenie się od islamu nie tylko jest postrzegane jako działanie sprzeciwiające się obecnemu prawu, ale może też doprowadzić do wrogości ze strony rodziny. Istnieją przypadki, w których konwertyci umieszczani są w aresztach domowych tylko dlatego, że nawrócili się na chrześcijaństwo. Przypadek Meriam Jahia Ibrahim Iszag, którą skazano na karę śmierci za apostazję, jednak później pod wpływem nacisków społeczności międzynarodowej wypuszczono na wolność, to dobry przykład pokazujący ogrom ryzyka wiążącego się z przejściem na chrześcijaństwo dla każdej osoby, która się na to decyduje. 
Jeden z obserwatorów zauważa także: “Jako, że prawo islamu zaczyna być wdrażane na całym terenie kraju, osobom nie będącym muzułmanami niezwykle trudno jest uzyskać jakiekolwiek licencje do prowadzenia biznesu zwłaszcza, kiedy porównamy ich sytuację z właścicielami biznesów, którzy są muzułmanami. Oprócz prawnych ograniczeń należy także zwrócić uwagę na fakt, że większość chrześcijańskich właścicieli biznesów przez swoją wiarę zmaga się z dyskryminacją ze strony klientów. W większości przypadków otrzymywanie jakichkolwiek dotacji rządowych jest dla chrześcijan niemożliwe, gdyż nastawienie urzędników państwowych odpowiedzialnych za te dotacje jest głęboko dyskryminujące.”

Życie w kościele: Okres objęty badaniami WWL 2018 to czas wyjątkowy dla obszaru życia w kościele, jako że w tym czasie zniszczono lub przymusowo zamknięto ponad 20 kościołów. Jeden z obserwatorów zauważa, iż rząd sudański coraz mocniej wdziera się w wewnętrzne sprawy instytucji religijnych. W związku z zasadami ogłoszonymi przez Ministerstwo Dotowania i Finansowania Instytucji Religijnych zmusza się pastorów do samocenzury i ograniczenia osobistej działalności. Siły bezpieczeństwa rządowego zmuszają chrześcijan do przekazywania w ich ręce chrześcijańskich szkół. Budowa kościołów jest tu mocno utrudniona w głównej mierze z powodu trudności w zdobyciu wymaganego pozwolenia od urzędników państwowych. Nawet jeśli zezwolenie takie zostanie wydane, chrześcijanie muszą zmagać się z codziennymi wyzwaniami ze strony lokalnych przywódców muzułmańskich oraz radykalnych muzułmanów. Jeden z obserwatorów stwierdza: “Z całą pewnością poziom kontroli i przeszkód różni się między poszczególnymi częściami kraju. Chrześcijanie w stolicy i w innych dużych miastach podlegają kontroli i blokadom głównie ze strony sił rządowych. Z kolei kościoły w odległych częściach kraju, zwłaszcza na terenach dotkniętych wojną domową napotykają na przeszkody i monitoring ze strony zarówno ugrupowań rządowych, jak i pozarządowych.” Co więcej rząd wciąż wtrąca się w sprawy kościelne i odgrywa znaczącą rolę w zakładaniu konkurencyjnych komisji kościelnych, których zadaniem jest zastępowanie komisji wybieranych przez członków kościoła. Następnie udziela im poparcia i pozwala na sprzedaż kościelnych budynków za plecami kongregacji.

Przemoc: Ekstremalnie wysoki wynik obrazujący stosowanie przemocy fizycznej wobec chrześcijan to skutek dwóch sił napędzających prześladowania, a współdziałających ze sobą. Chrześcijanie obierani są za cel bez żadnego wyjątku w rejonie gór Nuba przez siły bezpieczeństwa rządowego. Rząd przy tym twierdzi, że celem jego ataków są rebelianci. Kościoły oraz posiadłości chrześcijan są również obierane za cel ataków. Pastorzy są karani za głośne sprzeciwianie się prześladowaniom. W okresie objętym badaniami WWL 2018 chrześcijanie byli aresztowani z powodu swojej wiary. Pastorzy Hassan Abduraheem Kodi Taour i Kuwa Shamal oraz czeski misjonarz zostali postawieni przed sądem i skazani, choć później, pod wpływem nacisków społeczności międzynarodowej zostali wypuszczeni na wolność. Oskarżono ich o “szpiegostwo”, “prowadzenie wojny przeciwko państwu” oraz “podsycanie nienawiści wobec religijnych zgromadzeń”. W okresie WWL 2018 aresztowano ponad 20 chrześcijan oraz chrześcijańskich przywódców, a co najmniej troje z nich zostało zabitych.

Spis treści

6. Prognozy na przyszłość

Mający złą reputację w kwestii łamania praw człowieka rząd Sudanu nie przerywa gwałcenia praw chrześcijan w tym kraju. Państwo to wciąż pnie się w górę w kolejnych Indeksach WWL. Znajduje się także na liście Departamentu Stanu USA obejmującej “Kraje Szczególnej Troski” (ang. “Country of Particular Concern” – CPC) już od roku 1999. Natomiast 31 października 2016 roku kraj ten został po raz kolejny wstępnie oceniony jako kraj CPC.

Naciski ze strony międzynarodowej społeczności doprowadziły do uwolnienia niektórych chrześcijan przebywających w areszcie z powodu swojej wiary; jednak rząd nie zmienił ogólnego postępowania wobec nich. Grabieże i niszczenie kościołów, szpitali oraz szkół stały się codziennością, zwłaszcza w rejonie gór Nuba. Pomimo tego, że za prezydentem al-Baszirem wydano, aż dwa listy gończe, uwaga międzynarodowej społeczności skupiła się na kłopotach nowo powstałego Południowego Sudanu i trwającej tam wojny domowej, która toczy się między dwoma głównymi grupami etnicznymi.

Patrząc w przyszłość bardzo prawdopodobne wydają się być następujące scenariusze:

  • Aresztowania chrześcijan nie ustaną.
  • Niszczenie kościołów nie ustanie.
  • Zarówno islamski ekstremizm, jak i dyktatorska paranoja pozostaną głównymi siłami napędzającymi prześladowania w kraju.
  • Chrześcijanom coraz trudniej będzie zdobywać pozwolenia na budowę kościołów.
  •  Rząd Sudanu z ogromną dozą prawdopodobieństwa będzie kontynuował politykę bezwzględnego eliminowania chrześcijan z rejonu gór Nuba.

 

Wszystkie pola są wymagane. E-mail będzie wysyłany za pośrednictwem programu pocztowego.

Drukuj Pobierz