Sztuacja w Iraku

Irak

14
ŚIP
2022
Irak
Religia
Islam
Ustrój
Federalna Republika Parlamentarna
Ranking poprzednie lata
11
Iraku
Chrześcijan
0,17
Populacja
42.61
Islamski ekstremizm
Ucisk ze strony klanu/plemienia
Dyktatorska Paranoja
Życie prywatne: 15.100
Życie w rodzinie: 14.100
Życie w społeczeństwie: 14.400
Życie w państwie: 15.800
Życie w kościele: 16.600
przemoc fizyczna: 2.200

Sytuacja chrześcijan w Iraku

Miejsce w rankingu

Miejsce 14 / 78 pkt (ŚIP 2021: Miejsce 11 / 82 pkt)

Okres badawczy: 01.10.2020 – 30.08.2021

Wnioski

Źródłem największych prześladowań irackich chrześcijan po utracie terytoriów przez Państwo Islamskie (IS) są szyickie milicje wspierane przez Iran. W pierwszej połowie 2020 r. IS nasiliło jednak również ataki na ludność cywilną, infrastrukturę i siły bezpieczeństwa. Na kilku obszarach Regionu Kurdystanu w Iraku (IKR) Turcja kontynuowała naloty i operacje naziemne, wymierzone, jak twierdzili, w członków Partii Pracujących Kurdystanu (PKK – partia polityczna i ruch separatystyczny Kurdów tureckich). W czerwcu 2020 r., a także w maju 2021 r. chrześcijańskie wioski zostały zbombardowane podczas największej operacji Turcji na tym obszarze od 2015 r., co zmusiło wielu chrześcijan do ucieczki. Chrześcijanie nie byli chronieni przez władze lokalne. Kościoły historyczne (Asyryjski Kościół Wschodu, Syryjski Kościół Ortodoksyjny, Syryjski Kościół Katolicki, Chaldejski Kościół Katolicki i Ormiański Kościół Ortodoksyjny) są poważnie dotknięte przemocą, nietolerancją i dyskryminacją, szczególnie ze strony wojujących grup islamskich i przywódców niechrześcijańskich. Spotykają się również z dyskryminacją ze strony władz państwowych. Kilka lat temu katolickie seminarium w Bagdadzie musiało przenieść się do IKR z powodu zagrożenia porwaniami i atakami ze strony bojowników islamskich. Kościoły ewangelickie w Bagdadzie i Basrze stanowią cel ataków ze strony radykalnych grup islamskich i przywódców niechrześcijańskich, a także spotykają się z dyskryminacją ze strony władz. Chrześcijanie o pochodzeniu muzułmańskim doświadczają największej presji ze strony członków rodziny i często utrzymują swoją wiarę w tajemnicy. Ryzykują utratę praw do dziedziczenia oraz prawa lub możliwości zawarcia małżeństwa. Nawet w bardziej umiarkowanym islamskim IKR odejście od islamu wiąże się z ryzykiem. Zmiana przynależności kościelnej (np. przejście ze zgromadzenia prawosławnego na ewangelickie) jest często karana odmową przyznania praw. Odmawia się im na przykład prawa do dziedziczenia, możliwości zawierania małżeństw czy prawa do pochówku zmarłych na tradycyjnych chrześcijańskich cmentarzach. Przywódcy kościołów prawosławnych i katolickich odmawiają udzielania ślubów członkom kościołów ewangelickich.

Profil kraju w PDF

Poniższy profil kraju jest przetłumaczonym fragmentem z Country Dossier World Watch Research, działu badawczego Open Doors. Kompletne lub skrócone dossier w języku angielskim można pobrać tutaj.

Profil kraju w PDF

Skrócony profil w PDF

1. Tło

Autorytarny przywódca Saddam Husajn został obalony w 2003 r. w wyniku kampanii wojskowej pod dowództwem USA. W powstałej w ten sposób próżni władzy doszło do wybuchu przemocy na tle religijnym, zwłaszcza między muzułmanami sunnickimi i szyickimi. W krzyżowym ogniu tego konfliktu znaleźli się chrześcijanie. Antyzachodnie i radykalne nastroje islamskie nasiliły się po inwazji angielsko-amerykańskiej w 2003 r., co przyczyniło się do łamania praw irackich chrześcijan. Z kraju zaczął odpływać strumień uchodźców, spotęgowany proklamowaniem kalifatu Państwa Islamskiego w czerwcu 2014 r. Po odzyskaniu znacznej części terytorium IS w 2016 r. chrześcijanie zaczęli wracać do wyzwolonych, wcześniej w większości chrześcijańskich miast w pobliżu Mosulu, takich jak Kara Kusz. W grudniu 2017 r. ówczesny premier oświadczył, że siły irackie wyparły IS z terytorium Iraku. Jednak wpływy IS nadal utrzymują się w tym regionie. 

W maju 2020 r., po masowych protestach w całym kraju przeciwko korupcji, bezrobociu i rosnącym wpływom Iranu, w wyniku których zginęły setki osób, premierem został Mustafa al-Kadhimi. Reprezentacja polityczna chrześcijan jest bardzo niska (1-3%). Kilka partii szyickich utrzymuje bliskie relacje z Iranem. Rząd w Bagdadzie wywiera presję, aby Regionalny Rząd Kurdyjski (KRG) stawał się coraz bardziej islamski. Islam jest religią państwową i żadne przepisy nie mogą być sprzeczne z jego doktryną. Panuje atmosfera niestabilności i słabości, zważywszy na konflikt religijny toczący się w parlamencie i na ulicach. Chociaż naród iracki jest zróżnicowany etnicznie i religijnie, społeczeństwo staje się coraz bardziej podzielone i zislamizowane. W miarę, jak maleje populacja chrześcijan, maleją też ich wolności. Obejmuje to większą kontrolę, zamykanie sklepów w czasie ramadanu i naciski na chrześcijańskie kobiety, aby nosiły nakrycie głowy. Przesiedleńcy wewnętrzni w Kurdystanie mają trudności z integracją ze względu na barierę językową. Wielu obywateli ma za sobą traumatyczne przeżycia po latach wojny i przemocy, a wśród dzieci powszechne są problemy w nauce. Około 18% ludności potrzebuje pomocy humanitarnej, a od 2014 r. ponad 3,3 mln Irakijczyków zostało wewnętrznie przesiedlonych. 

Rząd iracki ograniczył dostęp do internetu, aby zahamować krytykę i protesty. Raport Freedom House 2021 pokazuje, że działalność w internecie spotyka się z takimi formami kontroli, jak kary za wpisy w mediach społecznościowych na kontrowersyjne tematy, pozwy o zniesławienie i aresztowania. Na terenie kraju działa ponad 40 różnej wielkości milicji, które przyczyniają się do braku bezpieczeństwa wszystkich chrześcijan oraz naruszeń wobec konwertytów z islamu na chrześcijaństwo. Głównym graczem w obecnej sytuacji w irackim Kurdystanie jest Turcja.

Wśród ludności arabskiej większość stanowią muzułmanie szyiccy. Kurdowie na północy są w większości sunnitami. 64-69% muzułmanów w Iraku to szyici, a 29-34% to sunnici. Nieufność między nimi i rywalizacja o władzę w Iraku po upadku Saddama Husajna podsycały przemoc na tle religijnym. Większość irackich chrześcijan to katolicy chaldejscy; prawie 20% należy do Asyryjskiego Kościoła Wschodu. W IKR zarejestrowanych jest około 2000 członków kościołów ewangelickich. Symboliczne kroki polityczne, takie jak wprowadzenie w grudniu 2018 r. Bożego Narodzenia jako święta narodowego, spotkały się ze sprzeciwem władz islamskich, w tym Wielkiego Muftiego Bagdadu, który powiedział w kazaniu, że święta chrześcijańskie, takie jak Boże Narodzenie, są niedopuszczalne.

Kontekst religijny

Liczba wyznawców

%

chrześcijanie

166.000

0,4

muzułmanie

41.630.000

97,7

hinduiści

4.900

0,0

buddyści

370

0,0

wyznawcy judaizmu

20

0,0

wyznawcy bahaizmu

2.000

0,0

ateiści

74.400

0,2

agnostycy

221.000

0,5

inne

512.990

1,2

2. Sytuacja w różnych regionach kraju

Większość chrześcijan w Iraku mieszka na północy kraju, w Kurdystanie. Niewielu chrześcijan pozostało w Bagdadzie i Basrze. Sytuacja jest szczególnie trudna dla chrześcijan na południu i w centrum kraju. Chrześcijanie opuścili większość tamtejszych prowincji, z wyjątkiem niewielkich grup konwertytów z islamu. Przemoc wobec konwertytów, szczególnie o podłożu klanowym i religijnym, jest silniejsza na obszarach arabskich niż kurdyjskich.

3. Główne źródła prześladowań i dyskryminacji

Islamski ekstremizm

Chrześcijanie w Iraku doświadczają prześladowań ze strony sunnickich i szyickich muzułmanów niezależnie od swojego pochodzenia etnicznego (kurdyjskiego, irańskiego i arabskiego). Pod wpływem ekstremizmu islamskiego narodziła się nowa świadomość islamska, która przyczynia się do postaw antychrześcijańskich w kraju, w tym w IKR na północy. W rządach Iraku i Kurdystanu rola islamu wzrasta w związku z rozwojem sytuacji w regionie. Niektóre partie szyickie utrzymują bliskie stosunki z Islamską Republiką Iranu. W szczególności chrześcijańscy konwertyci z islamu donoszą, że są monitorowani przez irańskie służby specjalne na obszarach położonych blisko granicy z Iranem. Ogólnie rzecz biorąc, społeczeństwo irackie staje się coraz bardziej islamskie. Dogmaty i retoryka islamska rządzą życiem codziennym, a przywódcy islamscy (zwłaszcza szyici) nadal wywierają wpływ na życie społeczne, religijne i polityczne. Znajduje to odzwierciedlenie w normach i praktykach społecznych dotyczących wszystkich w Iraku i staje się punktem odniesienia dla niemuzułmanów. Wzrasta społeczna kontrola kobiet i nawet chrześcijańskie kobiety w Bagdadzie i Basrze są zmuszane do zakrywania włosów, aby bezpiecznie poruszać się poza domem.

Antagonizm klanowy

Tożsamość klanowa jest nadal bardzo silna w społeczeństwie irackim, zwłaszcza na obszarach dotkniętych przemocą na tle religijnym (głównie na terytorium kontrolowanym wcześniej przez IS). Tam, gdzie klanowość miesza się z islamem, będzie ona szczególnie dotykała chrześcijan ze środowisk muzułmańskich. Grupy etniczne i plemienne tworzą niekiedy własne programy polityczne.  Chrześcijanie są łatwym celem. Przestrzeganie odwiecznych zwyczajów i tradycji plemiennych jest często ważniejsze niż przestrzeganie prawa państwowego, ponieważ plemiona są zazwyczaj ponad prawem.

Paranoja dyktatorska

Kolejne irackie rządy centralne dążyły do utrzymania się przy władzy bez względu na koszty, co nie sprzyjało społeczeństwu pluralistycznemu, w którym mniejszości religijne czułyby się mile widziane. Chrześcijanie w IKR skarżyli się na rzekome pogwałcenie prawa wyborczego w wyborach parlamentarnych w 2018 r., kiedy partie kurdyjskie i szyickie zajęły pięć miejsc kwotowych zarezerwowanych dla chrześcijan w Radzie Narodowej i wystawiły chrześcijańskich kandydatów, którzy nie zostali wybrani przez partie chrześcijańskie. Według doniesień urzędnicy państwowi na wszystkich szczeblach grożą chrześcijanom i „zachęcają” ich do emigracji.

Przestępczość zorganizowana oraz korupcja

W całym Iraku szerzy się korupcja, której ofiarą padają chrześcijanie. Na wielu obszarach zamieszkałych w większości przez muzułmanów chrześcijanie często mogą sprzedać swoje domy tylko za 60% ich wartości. Ziemia należąca do chrześcijan trafia w ręce muzułmanów, a co najmniej 70% nieruchomości pozostawionych przez chrześcijan uciekających z kraju zostało bezprawnie zajętych przez zorganizowane grupy przestępcze, szczególnie w Bagdadzie. Pandemia COVID-19 jeszcze bardziej pogłębiła ten stan chaosu i korupcji.

Protekcjonizm denominacyjny

W przypadku, gdy o rejestrację ubiega się nowa denominacja, oficjalnie uznane kościoły są proszone o akceptację. Kościoły historyczne często zdecydowanie sprzeciwiają się rejestrowaniu nietradycyjnych grup protestanckich i nie pozwalają swoim członkom na odwiedzanie nowych kościołów. Niektóre tradycyjne kościoły katolickie odmawiają protestanckim chrześcijanom grzebania swoich zmarłych na katolickich cmentarzach. Jest to problem dla chrześcijan protestanckich, ponieważ obecnie nie ma dostępnych nietradycyjnych cmentarzy chrześcijańskich. Znane są przypadki, kiedy biskupi historycznych wspólnot kościelnych odmówili udzielenia ślubu członkom kościoła, którzy odwiedzali kościoły ewangelickie. W południowych i środkowych regionach Iraku chrześcijanie, którzy opuszczają kościół historyczny, aby dołączyć do nietradycyjnej wspólnoty, mogą spotkać się z groźbami i dyskryminacją, w tym utratą pracy, prawa do dziedziczenia lub możliwości zawarcia małżeństwa. Kościoły różnych wyznań były bardziej otwarte na współpracę, gdy w Iraku obecne było IS. Jednak obecnie istnieje więcej podziałów pomiędzy 14 uznanymi przez państwo wyznaniami.

4. Kogo dotykają prześladowania?

Tradycyjne społeczności chrześcijańskie

Kościoły takie jak Asyryjski Kościół Ortodoksyjny, Chaldejski Kościół Katolicki lub Syryjski Kościół Katolicki oraz Kościół Ormiański doświadczają prześladowań ze strony radykalnych ruchów islamskich i niechrześcijańskich przywódców religijnych. Spotykają się również z dyskryminacją ze strony władz państwowych. W środkowym i południowym Iraku chrześcijanie często nie eksponują symboli chrześcijańskich, takich jak krzyż, ponieważ może to prowadzić do nękania lub dyskryminacji na punktach kontrolnych, na uniwersytetach, w miejscach pracy lub budynkach rządowych. Ten problem nie jest powszechny w irackim Kurdystanie.

Społeczności konwertytów

W tej kategorii znajdują się chrześcijanie wywodzący się ze środowisk muzułmańskich lub konwertyci międzywyznaniowi z historycznych wspólnot chrześcijańskich, którzy obecnie praktykują w nietradycyjnych wspólnotach chrześcijańskich. Konwertyci z islamu doświadczają największej presji ze strony bliższej oraz dalszej rodziny i często nie ujawniają zmiany religii, ponieważ obawiają się szykan i przemocy ze strony otoczenia. Zmiana kościoła (np. z prawosławnego na ewangelicki) jest też często karana odmową przyznania praw lub utratą pracy.

Nietradycyjne społeczności chrześcijan

Kościoły ewangelickie w Bagdadzie i Basrze są atakowane przez radykalne grupy islamskie i przywódców niechrześcijańskich, a także spotykają się z dyskryminacją ze strony władz. Chrześcijanie otwarcie deklarujący przynależność religijną regularnie stają się celem ataków w środkowym i południowym Iraku. W tym celu wykorzystywane są przepisy o bluźnierstwie, jeśli chrześcijanie są podejrzani o prowadzenie działalności wśród muzułmanów. Nie istnieją żadne ramy prawne, które pozwalałyby wspólnotom ewangelikalnym na założenie szkoły biblijnej lub rejestrację organizacji spoza Iraku. 

5. Dane na temat przemocy i presji

Poziom przemocy i presji

Życie prywatne 14.0
Życie w rodzinie 14.6
Życie w społeczeństwie 14.0
Życie w państwie 14.8
Życie w kościele 13.9
przemoc fizyczna 6.9

 

Maksymalna liczba punktów dla każdej z sześciu kategorii wynosi 16,7 pkt. Łączna liczba punktów dla sześciu kategorii wynosi 100 pkt. (6 x 16,7 = 100).

Życie prywatne

Osoby nawrócone na chrześcijaństwo ze środowisk muzułmańskich są w niebezpieczeństwie, jeśli ujawnią swoją wiarę lub spotkają się z innymi chrześcijanami. Zostałyby oskarżone o apostazję i zdradę. Ogólnie rzecz biorąc, chrześcijanie, którzy rozmawiają z niechrześcijanami o swojej wierze, narażają się na zarzuty prozelityzmu oraz możliwe prześladowania i przemoc. Rdzenni chrześcijanie mogą eksponować symbole chrześcijańskie, chyba że mieszkają w bardzo konserwatywnych społecznościach islamskich.

Życie rodzinne

Kobiety nawrócone z islamu na chrześcijaństwo nie są uznawane za chrześcijanki i nie mogą legalnie wychodzić za mąż za niemuzułmańskich mężczyzn. Dodatkowo osoby zmuszone do przejścia na islam przez bojowników IS, w tym chrześcijanie, są teraz formalnie muzułmanami. Musiały stawić się w sądzie, aby zadeklarować przejście na islam i takie zapisy znajdują się teraz we wszystkich rejestrach prawnych i społecznych. Zgodnie z art. 26 Ustawy o narodowym dowodzie osobistym z 2015 r. dzieci poniżej 18. roku życia z jednym muzułmańskim rodzicem będą rejestrowane jako muzułmańskie, nawet jeśli matka jest niemuzułmanką, a dziecko urodziło się w wyniku gwałtu. W sprawach rozwodowych opieka nad dzieckiem zostanie z dużym prawdopodobieństwem przyznana muzułmańskiemu rodzicowi.  Dzieci uznane za muzułmanów są zobowiązane do otrzymania islamskiej edukacji religijnej. Zgodnie z prawem wszystkie szkoły (również chrześcijańskie) muszą prowadzić regularne lekcje islamu zakończone egzaminami. Niezdanie tych egzaminów oznacza brak możliwości przejścia do następnej klasy. 

Życie w społeczeństwie

Chrześcijańskie kobiety są zmuszane do zakrywania głów w Bagdadzie, Basrze, a czasami nawet na północy. Program nauczania w szkole podstawowej określa kobiety, które nie zasłaniają włosów, jako „chore”, co podsyca nienawiść i podziały. Chrześcijańscy studenci skarżą się, że niektórzy muzułmańscy profesorowie uniwersyteccy celowo wyznaczają terminy egzaminów w czasie chrześcijańskich świąt. Asyryjskie szkoły twierdzą, że są dyskryminowane i nie otrzymują pełnego finansowania, do którego są uprawnione. Edukacja jest skoncentrowana na islamie i nie uwzględnia wkładu „innych” społeczności w historię Iraku. Wywołuje to poczucie nadrzędności muzułmanów nad wyznawcami innych religii. Niektóre z oficjalnych programów nauczania w szkołach rządowych i na uniwersytetach określają nawet chrześcijan jako niewiernych i wrogów oraz nawołują do dżihadu przeciwko nim. Podczas wypełniania wniosku online o wydanie dowodu tożsamości wymagane jest podanie informacji o wyznaniu, a chip w dowodzie nadal zawiera dane dotyczące wyznania. Rezultatem tego jest dyskryminacja chrześcijan w zatrudnieniu. Chrześcijanie zajmują niektóre wysokie stanowiska w parlamencie krajowym i rządzie, ale generalnie są w nich niedostatecznie reprezentowani. Konwertyci mogą stracić pracę. 

Życie w państwie

Zgodnie z konstytucją Irak jest krajem islamskim i nie można wydawać żadnych praw sprzecznych z islamem. Prawo zezwala na konwersję na islam, ale nie zezwala ani nie uznaje konwersji z islamu na inne religie. Zgodnie z prawem w przypadku małżeństw, w których jedno z małżonków jest muzułmaninem, prawo do rozwodu, opieki nad dziećmi i dziedziczenia przypada niemal automatycznie małżonkowi muzułmańskiemu. Na ogół chrześcijanie nie są dopuszczani do stanowisk na najwyższych szczeblach, np. w przypadku sił zbrojnych. Niekiedy warunkiem awansu jest przejście na islam. Chrześcijanie regularnie padają ofiarami mowy nienawiści i kampanii oszczerstw w internecie i w krajowych stacjach telewizyjnych. Większość sprawców przestępstw przeciwko chrześcijanom nie jest pociągana do odpowiedzialności. Rząd centralny nie jest w stanie kontrolować bojówek, szczególnie na Równinie Niniwy. Pomimo dużej liczby skonfiskowanych nieruchomości należących do chrześcijan (szacuje się, że 78% wszystkich nieruchomości należących do chrześcijan, którzy opuścili kraj), liczba osób postawionych przed sądem jest symboliczna.

Życie w kościele

Praca z młodzieżą jest dozwolona tylko wewnątrz budynków kościelnych i z udziałem młodzieży chrześcijańskiej. Zabrania się integracji konwertytów z lokalnym kościołem, z wyjątkiem niektórych kurdyjskich kościołów w IKR. Ze względów bezpieczeństwa oraz w poszukiwaniu anonimowości często opuszczają oni swoje rodzinne miejscowości i przenoszą się do dużego miasta lub wyjeżdżają za granicę. Inwigilacja przez państwo jest zgłaszana głównie przez nowe wspólnoty.

Przykładowe akty przemocy w opisywanym okresie sprawozdawczym

  • Wspierane przez Iran bojówki uprowadziły około 30 chrześcijan w mieście Bartella w prowincji Niniwa. Niektórzy z uprowadzonych byli bici.

  • W wyniku tureckich kampanii bombowych (np. w Miska i Jalak/Chalki) w maju 2021 r. zniszczone zostały domy i inne nieruchomości w wioskach z większością chrześcijańską. Wiele pól zostało spalonych. Dwa budynki kościelne zostały uszkodzone w wyniku tureckich bombardowań w północnym Iraku. Ponadto wspierane przez Iran bojówki zaatakowały i uszkodziły chrześcijańskie budynki w mieście Bartella w prowincji Niniwa. 

  • Pod koniec 2020 r. w Bagdadzie podpalono co najmniej 11 sklepów z alkoholem należących do chrześcijan. Skonfiskowano również mienie, np. ziemię uprawną stanowiącą źródło dochodu. Na przykład 750 tys. m2 ziemi zostało odebrane chrześcijanom w Ainkawie (Erbil). Ponadto pod koniec kwietnia 2021 r. władze Regionalnego Rządu Kurdystanu (KRG) zajęły około 1000 dunamów ziemi rolnej należącej do lokalnych rolników. Komisja, która rejestrowała zagarnięcia własności chrześcijańskiej, odnotowała 55 przypadków w samym Dohuk. Wreszcie w listopadzie 2020 r. irackie siły bezpieczeństwa (ISF) zajęły wiele domów chrześcijan w prowincji Niniwa (dystrykt Talayf), przeznaczając je na koszary wojskowe bez wypłacenia odszkodowań chrześcijanom.

6. ŚIP: Perspektywa 5-letnia

Rok

Miejsce

Pkt

2022

14

78,11

2021

11

82,48

2020

15

76,12

2019

13

78,77

2018

8

85,59

Spadek wyniku Iraku o 4 punkty w porównaniu z ŚIP 2021 wynika głównie ze spadku liczby zgłoszonych incydentów z użyciem przemocy. Różnica wydaje się tak duża, ponieważ było mniej zgłoszeń dotyczących wysoko punktowanych incydentów, takich jak zabici chrześcijanie, zamknięte/atakowane kościoły i aresztowani chrześcijanie. Natomiast więcej było doniesień o innych incydentach z mniejszą liczbą punktów, takich jak uprowadzenia chrześcijan, przymusowe małżeństwa oraz ataki/konfiskata chrześcijańskich sklepów lub przedsiębiorstw (w tym gruntów rolnych).

7. Czym różnią się prześladowania mężczyzn i kobiet?

Kobiety: Chrześcijańskie kobiety regularnie cierpią z powodu nierównego traktowania w irackim społeczeństwie. W niektórych regionach decydują się na noszenie chust dla własnego bezpieczeństwa, ponieważ kobiety, które nie osłaniają włosów, mogą być prześladowane, a nawet obrzucane kamieniami. Powszechna jest bezkarność w przypadku łamania prawa wobec chrześcijanek, np. porwań, gwałtów czy przestępstw na tle seksualnym. Konwertytki z islamu są narażone na areszt domowy, bicie, molestowanie seksualne i zabójstwa „honorowe”. Niezamężne chrześcijanki mogą zostać przymusowo wydane za mąż za muzułmanina. Chrześcijańskie dziewczęta są celowe uwodzone przez muzułmańskich mężczyzn, aby nakłonić je do konwersji i małżeństwa.

Mężczyźni: Chrześcijanie często mają trudności ze znalezieniem zatrudnienia i czują się dyskryminowani w miejscu pracy. Ponieważ mężczyźni są często głównymi żywicielami rodzin, utrata pracy znacząco wpływa na całą rodzinę. Konwertyci ze środowisk muzułmańskich są szczególnie narażeni na łamanie ich praw. W kulturze, która ceni honor, ryzykują, że zostaną wydziedziczeni przez rodzinę, będą szykanowani, a nawet mogą stracić życie. Powyższe czynniki zwiększają i tak już silną motywację do emigracji. Księża stają się celem ataków, jeśli wypowiadają się przeciwko grupom zbrojnym, a czasem są porywani przez dżihadystów, co dodatkowo osłabia Kościół.

8. Sytuacja innych mniejszości religijnych

Inne mniejszości religijne, które spotykają się z prześladowaniami, dyskryminacją i nietolerancją w Iraku, to jezydzi, sunnici, kakai, sabejczycy, mandejczycy, bahaici, zaratusztrianie i żydzi. Zwłaszcza jezydzi doświadczyli straszliwych okrucieństw, początkowo pod rządami IS, a obecnie z rąk armii tureckiej, która przeprowadziła serię ataków lotniczych w regionie Sinjar, zamieszkiwanym przez jezydów. 

9. Modlitwa

Módl się za Irak:

  • O pokój i stabilność po to, aby wysiedleni chrześcijanie mogli powrócić do swoich domów.
  • O ochronę praw chrześcijan i innych mniejszości religijnych przez nowy iracki rząd. 
  • O ochronę dla wszystkich wierzących - módl się, aby każdy z nich był wzmocniony i zachęcony w swojej wierze.