Tomas urodził się i wychowywał w szanowanej i radykalnie wierzącej rodzinie muzułmańskiej. Nawrócenie się do Chrystusa zmieniło całe życia Tomasa. Zobacz, jak do tego wszystkiego doszło!
Raz w tygodniu Open Doors wysyła najważniejsze informacje dot. sytuacji prześladowanych chrześcijan. Mail informacyjny jest zwykle poświęcony jednej sytuacji w konkretnym kraju.
Wszystkie spotkania z udziałem prelegentów Open Doors – wyszukaj wydarzenia w swojej okolicy, aby dowiedzieć się więcej o prześladowaniach chrześcijan!
Partnerzy Open Doors na Bliskim Wschodzie wzmacniają prześladowanych chrześcijan między innymi poprzez opiekę nad osobami dotkniętymi traumą oraz seminaria biblijne.
Poznaj historię Rumany z Bangladeszu, który mimo swojego młodego wieku jest ( już) prześladowana ze względu na swoją wiarę w Jezusa.
Partnerzy Open Doors na Bliskim Wschodzie wzmacniają prześladowanych chrześcijan między innymi poprzez opiekę nad osobami dotkniętymi traumą oraz seminaria biblijne.
Okres badawczy: od 1 października 2024 do 30 września 2025
W okresie badawczym ŚIP 2026 rząd Omanu deportował bezprecedensową liczbę chrześcijańskich imigrantów oskarżonych o prozelityzm. W ostatnich latach te same zarzuty były powodem aresztowania omańskich konwertytów z islamu na chrześcijaństwo, jak i zagranicznych chrześcijan. Spośród tych dwóch kategorii obecnych w Omanie, konwertyci są najbardziej prześladowani. Członkowie rodziny i społeczeństwo naciskają na konwertytów, aby wyrzekli się wiary w Chrystusa. Grożą im wyrzucenie z pracy i wypędzenie z domu, a także problemy z prawem do opieki nad dziećmi i dziedziczeniem. Konwertyci z islamu pośród imigrantów są przede wszystkim kontrolowani przez ludzi ze swojego najbliższego otoczenia. Często obowiązują ich normy społeczne kraju pochodzenia, a nie normy kulturowe Omanu.
Społeczeństwo Omanu toleruje chrześcijańskie społeczności imigrantów, mają jednak oni ograniczony dostęp do obiektów infrastrukturalnych, a spotkania są inwigilowane przez służby pod kątem treści politycznych i uczestniczenia w nich obywateli Omanu.
Poniższy profil kraju stanowi przetłumaczoną część szczegółowych raportów przygotowanych przez World Watch Research, dział badawczy Open Doors. Profil kraju dostępny jest również do pobrania w formacie PDF. Szczegółowe raporty w oryginalnej wersji angielskiej (części "Informacje ogólne" oraz "Dynamika prześladowań") znajdują się na końcu strony.
Oman położony jest na południowo-wschodnim wybrzeżu Półwyspu Arabskiego, na skrzyżowaniu szlaków Azji Południowo-Wschodniej, Bliskiego Wschodu i Afryki. Ma długą tradycję morską, która historycznie łączyła Oman z Irakiem, Iranem i Indiami. W przeszłości kraj rządził także wschodnioafrykańską wyspą Zanzibar. Podczas gdy obszary przybrzeżne charakteryzują się wieloetnicznością i względną tolerancją, tereny śródlądowe mają charakter plemienny.
Chrześcijaństwo po raz pierwszy dotarło do Omanu dzięki pracy misyjnej Teofila Indyjskiego (data ur. nieznana – 364 r. n.e.), który wybudował kościół w Suharze. W 424 r. biskup Yohannan z Suharu uczestniczył w synodzie nestoriańskim. Według tradycji islam dotarł do Omanu w 632 r. n.e. i choć od tego czasu chrześcijaństwo zanikło, biskup Stephanus z Suharu uczestniczył w soborze kościelnym w 676 r. n.e. Strategiczna pozycja Omanu na szlaku handlowym między Irakiem a Indiami sprzyjała stałym kontaktom z chrześcijanami, które nasiliły się podczas rządów Portugalii (1515-1650), a później pod wpływem brytyjskim po tym, jak traktaty z 1798 i 1891 r. uczyniły Oman brytyjskim protektoratem. W kraju pojawiło się wówczas wielu przybyszy. W 1893 r. misjonarze Peter Zwemer i James Cantine założyli misję w Maskacie, co doprowadziło do powstania silnej służby medycznej i założenia Kościoła Protestanckiego Omanu, który nadal działa w Maskacie (Ruwi i Ghala), Salala i Suharze. Kościół rzymskokatolicki ponownie ustanowił swoją obecność w regionie w połowie XIX wieku, sprawując opiekę duszpasterską nad katolikami w Omanie z Abu Zabi; pierwszy kościół katolicki w Omanie został zbudowany w Maskacie w 1977 roku.
Od stycznia 2020 r. Omanem rządzi monarcha sułtan Haitham bin Tariq. Kraj sklasyfikowany jest jako autorytarny. Ustawa zasadnicza Omanu ustanawia islam religią państwową, a prawo islamskie fundamentem ustawodawstwa. Działalność religijna jest ściśle regulowana, a kult niemuzułmański jest dozwolony tylko w wyznaczonych kompleksach kościelnych. Chrześcijanie przebywający na imigracji mają na ogół swobodę praktykowania wiary w ramach wyznaczonych kompleksów, pod warunkiem, że nie angażują się w prozelityzm. Podobnie jak wszyscy inni Omańczycy i imigranci w kraju, chrześcijanie i Kościoły doskonale zdają sobie sprawę, że ich aktywność online jest monitorowana i że pewnych drażliwych kwestii lepiej jest nie poruszać publicznie.
Większość Omańczyków praktykuje specyficzną dla Omanu odmianę islamu zwaną ibadyzmem, która charakteryzuje się „umiarkowanym konserwatyzmem”. Jest to mieszanka prostoty i tolerancji. Muzułmanie Ibadi są generalnie tolerancyjni wobec niemuzułmanów, co przyczyniło się do powstania międzynarodowego wizerunku Omanu jako wzoru tolerancji i dyplomacji. Niezmiennie jednak presja wywierana na omańskich konwertytów z islamu na chrześcijaństwo (i na chrześcijan imigrantów zaangażowanych w działalność misyjną) utrzymuje się na bardzo wysokim poziomie.
Społeczeństwo Omanu ma charakter plemienny i zostało ukształtowane przez tradycje islamskie. Chociaż Maskat i obszary przybrzeżne są uważane za bardziej tolerancyjne, poziom presji, której poddawani są chrześcijanie, jest wysoki w całym kraju. Presja ze strony władz nasiliła się w ostatnich latach i obecnie dotyczy całego kraju.
Większość chrześcijańskich imigrantów, głównie z Filipin, Indii i krajów zachodnich, koncentruje się na obszarach miejskich. W kilku miastach – takich jak Maskat i Suhar na północy oraz Salala na południu – funkcjonują liczne społeczności ekspatriantów, w tym rzymskokatolickie, prawosławne i protestanckie. Ich miejsca kultu są objęte ograniczeniami, aby nie urazić uczuć lokalnych mieszkańców.
Kategoria ta nie została uwzględniona w punktacji i analizie ŚIP.
Konwertyci z islamu na chrześcijaństwo narażeni są na izolację i naciski ze strony rodziny i społeczeństwa, by wyrzekli się swojej wiary. Grozi im także utrata obywatelstwa i prawa do opieki nad dziećmi, ponieważ prawo zabrania ojcu, który porzucił islam, zachowania praw rodzicielskich.
Kategoria ta nie została uwzględniona w punktacji i analizie ŚIP.
W przypadku konwertytów na chrześcijaństwo wywodzących się z omańskich środowisk muzułmańskich największym źródłem presji pozostaje rodzina, która często postrzega konwersję jako zdradę oraz naruszenie honoru. Istnieje wysokie ryzyko, że konwertyta zostanie wyrzucony z domu. W odniesieniu do konwertytów z islamu pochodzących z innych krajów, takich jak Pakistan czy państwa Lewantu, sytuacja w dużej mierze zależy od reakcji najbliższego otoczenia. Jeśli unikają konfliktów, zazwyczaj nie muszą obawiać się bezpośrednich represji ze strony władz Omanu. Mogą jednak utracić pracę, a w przypadku braku możliwości znalezienia innego zatrudnienia grozi im deportacja. Konwersja religijna nie jest uznawana przez państwo. Omańscy konwertyci bywają przesłuchiwani przez urzędników, nakłaniani do zmiany decyzji, napotykają trudności prawne oraz są zastraszani groźbami utraty pracy i miejsca zamieszkania. Prozelityzm jest nielegalny i podlega sankcjom prawnym. Choć oficjalnie nie odnotowano przypadków skazania chrześcijan za prozelityzm, znane są sytuacje, w których osoby były wydalane z kraju bez należytego postępowania z tego powodu.
Wartości plemienne pokrywają się z wartościami islamskimi: być Omańczykiem to być muzułmaninem, a odejście od wiary to hańba i wstyd dla rodziny i społeczeństwa. Konwertytom grożą ostracyzm lub silne naciski, aby wrócili do islamu.
Freedom House ocenia kraj jako „pozbawiony wolności” (Freedom House/Global Freedom 2025) i stwierdza: „Reżim ogranicza praktycznie wszystkie prawa polityczne i swobody obywatelskie, nakładając sankcje karne za krytykę i sprzeciw”. Media są nękane i zastraszane. Pod rządami nowego sułtana presja na chrześcijan w tym zakresie jeszcze bardziej wzrosła, a większość chrześcijan stosuje surową autocenzurę, aby uniknąć oskarżeń o prozelityzm lub krytykowanie rządu.
W konserwatywnym społeczeństwie Omanu kobiety żyją pod ścisłym nadzorem mężczyzn, usankcjonowanym ustawą o statusie osobistym, która ogranicza ich prawa w zakresie małżeństwa, sprawowania opieki nad dziećmi i dziedziczenia. Konwertytkom na chrześcijaństwo grożą areszt domowy, izolacja, brak dostępu do chrześcijańskich zasobów i znęcanie się przez rodzinę. Niezamężne konwertytki mogą być zmuszane do poślubienia muzułmanina, podczas gdy kobiety zarejestrowane jako muzułmanki mają prawny zakaz poślubiania chrześcijan. Chociaż nie ma to tylko podłoża religijnego, chrześcijańskie pokojówki często są wykorzystywane seksualnie i traktowane jak niewolnice.
Formy wywierania nacisku:
W przypadku mężczyzn przejście z islamu na chrześcijaństwo wiąże się z poważnymi konsekwencjami. Grozi im ostracyzm społeczny ze strony rodziny i członków lokalnej społeczności, utrata wsparcia finansowego, możliwości kształcenia się i zatrudnienia, ponieważ społeczeństwo Omanu to sieć relacji, bez których nie da się funkcjonować. Żadna rodzina nie pozwoli swojej córce poślubić konwertyty, a żonatym mężczyznom grozi rozwód i utrata prawa do opieki nad dziećmi, ponieważ państwo uważa ich za nieodpowiednich opiekunów. Wielu konwertytów jest wyrzucanych ze swoich domów i znajdują się w bardzo trudnej sytuacji. Chrześcijańscy imigranci spotykają się z dyskryminacją w miejscu pracy i grozi im utrata pozwolenia na pracę, jeśli będą angażować się w działalność religijną.
Formy wywierania nacisku:
| Rok | Miejsce w Światowym Indeksie Prześladowań | Zaokrąglony wynik prześladowań na 100 pkt |
| 2026 | 38 | 70 |
| 2025 | 32 | 70 |
| 2024 | 31 | 69 |
| 2023 | 47 | 65 |
| 2022 | 36 | 66 |
Ogólny zaokrąglony wynik Omanu to 70 pkt. W okresie badawczym ŚIP 2026 bezprecedensowa liczba zagranicznych chrześcijan została oskarżona o prozelityzm i zmuszona do opuszczenia kraju. Ogółem zgłoszono mniej incydentów z użyciem przemocy, co spowodowało spadek wyniku przemocy z 3,0 do 2,2 punktu. Zostało to częściowo skompensowane przez rosnącą presję w sferach życia w państwie i Kościele. Konwertyci na chrześcijaństwo są poddawani silnej presji, aby wyrzekli się swojej wiary przez władze, rodzinę i społeczeństwo. Chrześcijańskie społeczności imigrantów są tolerowane, ale funkcjonowanie Kościołów podlega ograniczeniom i kontroli, a wszelka działalność ewangelizacyjna jest surowo zabroniona.
Ze względów bezpieczeństwa nie możemy podać szczegółowych danych na temat incydentów z użyciem przemocy.
Chrześcijanie w Omanie, zwłaszcza podejrzewani o konwersję ze środowisk muzułmańskich, są pod obserwacją służb bezpieczeństwa, co zmusza ich do autocenzury. Większość omańskich konwertytów z islamu na chrześcijaństwo nie przyznaje się do nowej wiary i praktykuje w samotności i w ukryciu. Są oni bardzo świadomi konsekwencji łamania norm rodzinnych. Byli także świadkami oraz słyszeli o konsekwencjach konwersji w przypadku obywateli Omanu i innych krajów Zatoki Perskiej. Osoby, które przyznały się do konwersji lub próbowały uczestniczyć w spotkaniach z innymi chrześcijanami, doświadczyły poważnych prześladowań fizycznych, psychicznych i emocjonalnych ze strony rodziny i przedstawicieli lokalnych władz. Konwertyci dystansują się od chrześcijan z zagranicy, obawiając się, że takie kontakty mogą nieść ze sobą zagrożenie. Chrześcijańska społeczność imigrantów jest monitorowana i zmuszona do autocenzury. Ze względów bezpieczeństwa nie możemy podać żadnych szczegółów incydentów z użyciem przemocy.
Chrześcijańscy imigranci, którzy publicznie mówią o swojej wierze, mogą zostać oskarżeni o prozelityzm, co może prowadzić do deportacji. Oman jest jednym z niewielu krajów, w których islam jest religią państwową, ale konwersja nie jest przestępstwem, o ile nie odbywa się publicznie. Biorąc jednak pod uwagę kulturę plemienną społeczeństwa Omanu, konwertyta zostanie poddany ostracyzmowi i straci wsparcie, którego źródłem jest rodzina.
Wszystkie dzieci urodzone w omańskich rodzinach, w tym rodzinach konwertytów na chrześcijaństwo, są uważane za muzułmanów. Dzieci niebędące muzułmanami nie mogą być zwolnione z obowiązkowych lekcji islamu w szkołach państwowych. Po rozwodzie konwertyta traci prawo do opieki nad dziećmi (nie inaczej byłoby w przypadku konwertytki, ale ogólnie to kobiety mają prawo do opieki).
Chrześcijanie, zwłaszcza konwertyci i imigranci podejrzewani o prowadzenie działań ewangelizacyjnych, są pod obserwacją władz i społeczeństwa, które w przypadku „podejrzanych okoliczności” lub zakłócenia norm społecznych poinformują o tym odpowiednie służby. Chrześcijanie mogą być nękani lub przesłuchiwani przez policję. W społeczeństwie plemiennym, takim jak Oman, zatrudnienie zwykle uzyskuje się poprzez koneksje (rodzinne). Dlatego omańscy konwertyci stoją przed poważnymi wyzwaniami związanymi z uzyskaniem zatrudnienia. Chrześcijańscy pracownicy zagraniczni mogą doświadczać dyskryminacji. Chociaż jest ona raczej wynikiem uprzedzeń rasowych, religia jest kwestią drugorzędną.
Konstytucja Omanu (Art. 28) gwarantuje jedynie „wolność praktykowania obrzędów religijnych” pod warunkiem, że „nie są one (...) sprzeczne z moralnością”. Dlatego też Omańczycy nie mają prawa przejścia z islamu na chrześcijaństwo. Chrześcijanie będą starali się nie zwracać na siebie uwagi, aby nie sprowokować wrogiej reakcji ze strony służb państwowych. Tylko organizacje chrześcijańskie przynoszące wyraźne korzyści społeczeństwu Omanu (np. szpitale) są mile widziane.
Kościoły stosują autocenzurę i powstrzymują się przed organizowaniem działań na zewnątrz Kościoła oraz drukowaniem dużych ilości materiałów chrześcijańskich, które mogłyby zostać zinterpretowane jako prozelityzm. Kościoły, które spróbowałby integracji konwertytów, poniosłyby tego negatywne konsekwencje. Publikacja, import i dystrybucja materiałów religijnych są ściśle regulowana; Kościoły nie mogą już korzystać z własnych kanałów importu Biblii. Wszystkie organizacje religijne podlegają obowiązkowi rejestracji.
Pogwałcenie międzynarodowych zobowiązań i praw:
Oman nie wypełnia swoich zobowiązań międzynarodowych, regularnie naruszając/nie chroniąc następujących praw chrześcijan:
Według Departamentu Stanu USA hinduiści, buddyści i muzułmanie niebędący Arabami mają względną swobodę praktykowania swoich wierzeń i gromadzenia się w wyznaczonych miejscach. Chociaż jest to oficjalnie zabronione, spotykają się również w prywatnych domach. Ateizm jest w Omanie traktowany z podejrzliwością i często dyskredytowany przez duchownych, w tym Wielkiego Muftiego. Wszystkie miejsca kultu religijnego, w tym meczety, podlegają ścisłym regulacjom, aby zapobiec wyrażaniu niezadowolenia politycznego.
Open Doors wzywa świat do modlitwy za chrześcijan/Kościół w Omanie.
