Prześladowania w Tunezji

Tunezja

37
ŚIP
2019
Tunezja
Religia
Islam
Ustrój
Republika
Ranking poprzednie lata
30
ISO
TN
Tunezji
Chrześcijan
0,02
Populacja
11.66
Islamski ekstremizm
Życie prywatne: 12.100
Życie w rodzinie: 13.200
Życie w społeczeństwie: 10.700
Życie w państwie: 11.200
Życie w kościele: 12.000
przemoc fizyczna: 3.300

ŚIP 2019: Dynamika Prześladowań

Wprowadzenie

Okres badawczy: 1 listopada 2017 – 31 października 2018

Miejsce w Światowym Indeksie Prześladowań (ŚIP)

Z wynikiem 63 punktów Tunezja zajęła 37 miejsce w rankingu ŚIP 2019. Wzrost o 1 punkt w porównaniu do ŚIP 2018 był w rzeczywistości tylko o 0,2 punktu. Mniej było doniesień o brutalnych incydentach z udziałem chrześcijan, które mają wpływ na zniwelowanie wzrostu punktacji w niektórych obszarach życia.

Życie prywatne: 12.100
Życie w rodzinie: 13.200
Życie w społeczeństwie: 10.700
Życie w państwie: 11.200
Życie w kościele: 12.000
przemoc fizyczna: 3.300

Kontekst

W Tunezji było wiele niezadowolenia społecznego wynikającego ze słabej sytuacji gospodarczej i trudnej sytuacji politycznej, co w efekcie doprowadziło do wybuchy jaśminowej rewolucji (Arabska Wiosna). 14 stycznia 2011 roku prezydent Zine El Abidine Ben Ali i jego najbliżsi współpracownicy uciekli z kraju do Arabii Saudyjskiej. Reżim upadł i powołano rząd tymczasowy. Od tego czasu krajobraz polityczny Tunezji uległ transformacji. Nowa konstytucja została zatwierdzona 26 stycznia 2014 roku. Następnie w grudniu 2014 roku w Tunezji odbyły się wybory prezydenckie i parlamentarne, co oznaczało koniec okresu przejściowego. Wybory prezydenckie przeszły do drugiej tury i w tej turze ogłoszono zwycięzcą Beji Caid Essebsi.

Ze względu na fakt, że żadna partia nie była w stanie zdobyć większości w parlamencie, niemożliwością było wdrożenie programu gospodarczego, którego efektem byłoby ożywienie gospodarki. Wynikiem tego były ciągłe zmiany rządów począwszy od 2014 roku. Kluczowymi wyzwaniami, z którymi musiały zmierzyć się kolejne rządy jedności narodowej, są:

  1. rosnące zagrożenie ze strony radykałów islamskich w regionie,
  2. kryzysy gospodarcze, wywołane zwłaszcza upadkiem turystyki, która była jednym z filarów tunezyjskiej gospodarki.

Obecnie premier Youssef Chahed przewodzi rządowi jedności, utworzonemu przez koalicję partii świeckich, islamskich i lewicowych, przy wsparciu reprezentantów niezależnych i związków zawodowych. Pomimo wyzwań związanych z bezpieczeństwem i gospodarką Tunezja pozostaje jedynym krajem, w którym Arabska Wiosna doprowadziła do powstania bardziej demokratycznego rządu, w którym partie świeckie i muzułmańskie były w stanie rządzić w oparciu o konsensus i kompromis między sobą. Interesującym wydarzeniem w związku z tym jest fakt, że Ennadha, która była największą i najbardziej znaczącą islamską partią polityczną w Tunezji, oficjalnie stała się partią świecką. Jednocześnie istnieją radykalne partie islamskie, takie jak Hizb ut-Tahrir, które tunezyjski rząd stara się zdelegalizować, traktując je jako zagrożenie dla porządku publicznego. Tunezja stała się również numerem jeden wśród krajów, z których pochodzi największa liczba bojowników biorących udział w wojnie w Syrii. Wielu z nich powróciło do Tunezji dając się wcześniej zradykalizować przez IS.


Ps. Obszerne opisy sytuacji chrześcijan w danym kraju będą umieszczane w kolejnych dniach.

Wszystkie pola są wymagane. E-mail będzie wysyłany za pośrednictwem programu pocztowego.