Tomas urodził się i wychowywał w szanowanej i radykalnie wierzącej rodzinie muzułmańskiej. Nawrócenie się do Chrystusa zmieniło całe życia Tomasa. Zobacz, jak do tego wszystkiego doszło!
Raz w tygodniu Open Doors wysyła najważniejsze informacje dot. sytuacji prześladowanych chrześcijan. Mail informacyjny jest zwykle poświęcony jednej sytuacji w konkretnym kraju.
Wszystkie spotkania z udziałem prelegentów Open Doors – wyszukaj wydarzenia w swojej okolicy, aby dowiedzieć się więcej o prześladowaniach chrześcijan!
Partnerzy Open Doors na Bliskim Wschodzie wzmacniają prześladowanych chrześcijan między innymi poprzez opiekę nad osobami dotkniętymi traumą oraz seminaria biblijne.
Poznaj historię Rumany z Bangladeszu, który mimo swojego młodego wieku jest ( już) prześladowana ze względu na swoją wiarę w Jezusa.
Partnerzy Open Doors na Bliskim Wschodzie wzmacniają prześladowanych chrześcijan między innymi poprzez opiekę nad osobami dotkniętymi traumą oraz seminaria biblijne.
Okres badawczy: od 1 października 2024 do 30 września 2025
W okresie badawczym ŚIP 2026 tunezyjskie służby bezpieczeństwa zintensyfikowały inwigilację chrześcijan, a także podjęły bezprecedensowy krok, tj. aresztowały kilku wierzących z zagranicy i przeszukały ich domy. Władze coraz częściej łączyły swoje działania przeciwko nieudokumentowanym migrantom z Afryki Subsaharyjskiej z zagranicznymi chrześcijanami, jako pretekst wykorzystując zarzuty „handlu ludźmi”. Ta eskalacja wymierzona zarówno w chrześcijan, jak i w organizacje pozarządowe zajmujące się prawami człowieka, spotęgowała obawy i wzbudziła niepokój co do możliwości dalszej działalności tego typu organizacji w przyszłości.
Wielu tunezyjskich konwertytów już teraz czuje, że musi ukrywać swoją wiarę ze względu na społeczną wrogość, co sprawia, że rozmowy na temat wiary oraz spotykanie się na nabożeństwach jest ryzykowne. Strach przed ujawnieniem sprawił, że wiele osób zmaga się z izolacją i ograniczonym wsparciem społeczności.
Chrześcijanie z Afryki Subsaharyjskiej w Tunezji borykają się z wieloma trudnościami. Choć otwarte prowadzenie działalności ewangelizacyjnej jest niemożliwe, największym problemem pozostaje dyskryminacja o podłożu rasowym, która gwałtownie się nasiliła się po podżegających wypowiedziach prezydenta Saieda w lutym 2023 roku. Wiele osób straciło wówczas pracę lub wyjechało z kraju, a ci, którzy pozostali, doświadczyli nasilającej się przemocy i stygmatyzacji. Doniesienia mówią o codziennym nękaniu i napaściach seksualnych, w tym gwałtach.
Poniższy profil kraju stanowi przetłumaczoną część szczegółowych raportów przygotowanych przez World Watch Research, dział badawczy Open Doors. Profil kraju dostępny jest również do pobrania w formacie PDF. Szczegółowe raporty w oryginalnej wersji angielskiej (części "Informacje ogólne" oraz "Dynamika prześladowań") znajdują się na końcu strony.
Tunezja znajduje się na najbardziej wysuniętym na północ krańcu Afryki, dzięki czemu leży na skrzyżowaniu szlaków śródziemnomorskich, afrykańskich i bliskowschodnich. Rdzenna kultura Amazigh („berberyjska”) w Tunezji jest nadal obecna, chociaż na kraj miało wpływ wiele innych cywilizacji, w tym Fenicjanie, znani z Kartaginy, Rzymianie, Turcy i ostatecznie Francuzi.
Tunezja szczyci się bogatym dziedzictwem chrześcijańskim, będąc domem dla trzech bardzo wpływowych Ojców Kościoła: Tertuliana (160-230 n.e.), Cypriana (210-258 n.e.) i Augustyna (354-430 n.e.), z których wszyscy żyli, pracowali i zmarli w Kartaginie. Pod koniec VII wieku armie arabskie wprowadziły do tego regionu islam. Chociaż chrześcijaństwo przetrwało w Tunezji do XI wieku, nie zostało przywrócone aż do XIX wieku, kiedy to wielu francuskich chrześcijan osiedliło się w kraju pod francuską ochroną. Po uzyskaniu przez Tunezję niepodległości w 1956 r. wielu emigrantów wyjechało, a publiczna obecność Kościoła stawała się coraz bardziej ograniczona.
W 2011 r. rewolucja w Tunezji zapoczątkowała Arabską Wiosnę. Po latach wysokiego bezrobocia, korupcji i ograniczania swobód obywatelskich obalono prezydenta. Kolejna dekada upłynęła pod znakiem częstych zmian rządów oraz niestabilności gospodarczej i politycznej. W lipcu 2021 r. władzę przejął prezydent Kais Saied, a referendum konstytucyjne w 2022 r. ustanowiło republikę prezydencką, przyznając mu szeroką władzę. Co wyjątkowe, nowa konstytucja nie deklaruje islamu jako religii państwowej, ale nakłada na państwo obowiązek podtrzymywania islamskich wartości. W praktyce zakres wolności religijnej i swobód obywatelskich jest obecnie w dużej mierze określany interpretacją prezydenta.
Od tego czasu Saied zintensyfikował działania przeciwko opozycji, np. aresztował czołowego opozycjonistę Racheda Ghannouchiego. Po przemówieniu z 2023 r., w którym obwinił Afrykanów z Afryki Subsaharyjskiej o przestępczość i zmiany demograficzne, co wywołało przemoc zarówno wobec migrantów, jak i Tunezyjczyków pochodzenia subsaharyjskiego, spotkał się z silną międzynarodową krytyką,
Tunezja jest krajem muzułmańskim. Około 99,5% populacji wyznaje islam, podczas gdy chrześcijaństwo jest uważane za religię obcą. Jedynie emigracyjne wyznania chrześcijańskie, tj. rzymskokatolickie, rosyjskie prawosławne, greckie prawosławne, francuskie protestanckie i anglikańskie, są oficjalnie uznawane i działają głównie w stolicy, Tunisie. Tunezyjscy konwertyci na chrześcijaństwo zmagają się z marginalizacją społeczną, inwigilacją rządową i wyzwaniami prawnymi. Chociaż ustawa z 2017 r. zniosła zakaz zawierania małżeństw przez muzułmanki z mężczyznami niebędącymi muzułmanami, nadal istnieje silny sprzeciw społeczny przeciwko takim działaniom. Konwertytom odbierane jest prawo do spadku i prawo do opieki nad dziećmi, a chrześcijanie są generalnie wykluczani ze stanowisk w administracji publicznej i wojsku.
Konwertyci z islamu na chrześcijaństwo najbardziej obawiają się członków własnej rodziny i społeczeństwa, zwłaszcza na bardziej konserwatywnym południu kraju. Obszary miejskie, zwłaszcza Tunis, oferują konwertytom możliwość ucieczki od presji rodziny i życia wiarą w większej anonimowości. Brutalni islamscy bojownicy są aktywni na południowych obszarach przygranicznych i mogą masowo atakować chrześcijan, jeśli nadarzy się okazja.
Chrześcijanie z zagranicy cieszą się stosunkową wolnością, choć publiczna ewangelizacja nie jest tolerowana. Społeczność chrześcijańska Afryki Subsaharyjskiej cierpi głównie z powodu prześladowań na tle rasowym.
Ta kategoria została uwzględniona we „Wspólnotach chrześcijan ekspatriantów”.
Konwertyci na chrześcijaństwo z islamu spotykają się głównie z prześladowaniami ze strony członków rodziny, choć w ostatnich latach wzrosła także presja ze strony państwa. Obywatele mogą poszukiwać informacji na temat chrześcijaństwa, w szczególności treści publikowanych w Internecie. Społeczności konwertytów nie mogą posiadać budynków kościelnych, więc zazwyczaj spotykają się w kościołach domowych.
Ta kategoria została uwzględniona we „Wspólnotach chrześcijan ekspatriantów”.
Na poziomie rodzinnym konwertyci z islamu na chrześcijaństwo mogą być siłą więzieni w domach przez członków rodziny. Na poziomie państwa partie islamistyczne nadal mają duże wpływy. Prezydent wydaje się angażować w działania na rzecz utrzymania islamu jako religii wiodącej w Tunezji, z niewielkim poszanowaniem praw religijnych tunezyjskich chrześcijan.
Od kiedy prezydent Saied przejął władzę w lipcu 2021 r. nie wykazuje oznak chęci dzielenia się władzą z innymi instytucjami państwowymi. Nowa konstytucja znacznie osłabiła rolę parlamentu, dając jednocześnie niemal absolutną władzę prezydentowi. Chociaż wpływ nie jest jeszcze jasny, prawa gwarantowane w ramach wolności wyznania i przekonań będą teraz bezpośrednio określane przez prezydenta. Saied, który przyjmuje coraz bardziej autorytarne podejście, prawdopodobnie będzie starał się ściśle monitorować i kontrolować społeczność chrześcijańską. W okresie sprawozdawczym ŚIP 2026 nadzór państwa jeszcze bardziej się nasilił. Rodzimi i zagraniczni chrześcijanie byli zatrzymywani i przesłuchiwani.
Chrześcijańskie kobiety w Tunezji stoją w obliczu zwiększonej podatności na zagrożenia, ponieważ prawa kobiet pod rządami prezydenta Saieda ulegają regresowi. Kobiety doświadczają molestowania seksualnego, przemocy domowej i dyskryminacji ekonomicznej, a najcięższych prześladowań doświadczają konwertytki z islamu. Mogą być bite, zamykane w areszcie domowym, wyrzucane z domów, a także straszone gwałtem oraz śmiercią. Mężatkom grożą rozwód i utrata opieki nad dziećmi, podczas gdy niezamężne kobiety mogą zostać zmuszone do małżeństwa z muzułmanami, zwłaszcza na obszarach wiejskich. Głównymi prześladowcami są zazwyczaj krewni płci męskiej. Kobiety nie mają głosu i cierpią w izolacji.
Formy wywierania al nacisku:
Najbardziej narażeni na prześladowania są konwertyci. Mężczyźni są zastraszani, bici, grozi im się śmiercią i utratą pracy. Rodziny mogą karać swoich krewnych bez konsekwencji, ponieważ uważa się, że odchodząc od islamu, przynoszą im wstyd. Grożą im ostracyzm, utrata prawa do spadku i majątku lub porzucenie przez żonę pod presją rodziny. Konwertyci są również narażeni na izolację społeczną i utratę perspektyw małżeńskich. Niektóre rodziny ostatecznie akceptują konwersję, a inne żądają od mężczyzn opuszczenia domu i zrywają z nimi wszelkie kontakty. Prześladowania mężczyzn prowadzą od kryzysu całych rodzin, czasami pozbawiając je źródła utrzymania.
Formy wywierania nacisku:
| Rok | Miejsce w Światowym Indeksie Prześladowań | Zaokrąglony wynik prześladowań na 100 pkt |
| 2026 | 31 | 71 |
| 2025 | 34 | 70 |
| 2024 | 33 | 69 |
| 2023 | 36 | 67 |
| 2022 | 35 | 66 |
Ogólny wynik wzrósł o 1,2 pkt. Wraz z powrotem dyktatury w Tunezji Kościół doświadcza nasilonych kontroli i aresztowań, których ofiarą najczęściej padają chrześcijańscy migranci. Wzrost jest najbardziej widoczny w przypadku presji w obszarze życia w Kościele i przemocy, która wzrosła z 8,1 do 8,7 pkt. Kilka wspólnot tunezyjskich i subsaharyjskich zostało napadniętych lub zmuszonych do zaprzestania spotkań. Wzrosła presja na tunezyjskich konwertytów, którzy nie mogą otwarcie wyznawać swojej wiary i zazwyczaj decydują się ją ukrywać.
| Tunezja: Przemoc | ŚIP 2026 | ŚIP 2025 |
Ataki/zamknięcie kościołów lub innych obiektów chrześcijańskich | 8 | 7 |
Zatrzymani chrześcijanie | 14 | 17 |
Chrześcijanie maltretowani fizycznie lub psychicznie | 19 | 47 |
Chrześcijanie wewnętrznie przesiedleni | 21 | 21 |
Konwertyci z islamu na chrześcijaństwo doświadczają silnej presji ze strony rodziny. Dotyczy to zwłaszcza osób młodych i kobiet. Spotykanie się z innymi chrześcijanami oraz posiadanie materiałów chrześcijańskich może być ryzykowne i prowadzić do ostracyzmu i utraty wsparcia rodziny. Obawa przed napiętnowaniem utrudnia nawiązywanie kontaktów z innymi chrześcijanami, więc wielu z nich utrzymuje swoją wiarę w tajemnicy. Z czasem presja rodziny maleje, a konwertyci znajdują sposoby na odbudowanie relacji. Niestety w przypadku niektórych wolność od prześladowań przychodzi dopiero po zerwaniu kontaktów z rodziną.
Społeczeństwo tunezyjskie postrzega niemuzułmanów jako obcych i dyskryminuje ich w celu wymuszenia asymilacji z sunnicką kulturą tunezyjską. Niemuzułmanom nie wolno adoptować dzieci w Tunezji. Konwertyci w związkach małżeńskich mogą zostać zmuszeni do rozwodu i stracić prawo do opieki nad dziećmi. Dzieci chrześcijańskich konwertytów muszą uczęszczać na obowiązkowe lekcje islamu. Mogą doświadczać społecznego ostracyzmu, nękania i nawet przemocy z powodu religii swoich rodziców.
Konwertyci, zwłaszcza na obszarach wiejskich, doświadczają nękania i izolacji społecznej. Groźbą dla młodych konwertytek są przymusowe małżeństwa z muzułmanami. Konwertyci napotykają przeszkody w szkolnictwie wyższym, dyskryminację przy ubieganiu się o pracę i bojkot ich firm. Tunezyjscy chrześcijanie szukają więc zatrudnienia w zagranicznych instytucjach, aby uniknąć dyskryminacji.
Prawo szariatu nie jest głównym źródłem prawodawstwa, jak w wielu innych krajach arabskich, ale islam nadal dominuje w życiu narodowym. Władze generalnie postrzegają niemuzułmanów jako obcych, którym nie przysługują równe prawa. Te nastroje są wspierane przez wrogi aparat medialny, który stara się znaleźć kozła ofiarnego i szerzyć dezinformację na temat chrześcijan. Kontrola jest powszechna, a funkcjonariusze policji regularnie przesłuchują tunezyjskich chrześcijan na temat ich działalności. Nawet złożenie rutynowego wniosku o paszport może skończyć się przesłuchaniem.
Tunezyjscy konwertyci nie mogą rejestrować swoich Kościołów. Od czasu uzyskania przez Tunezję niepodległości w 1956 roku, żaden nowy Kościół nie otrzymał oficjalnej rejestracji. Zarejestrowane Kościoły mogą swobodnie organizować nabożeństwa, ale napotykają praktyczne trudności, w szczególności związane z utrzymaniem nieruchomości, zatrudnianiem personelu i uzyskiwaniem pozwolenia na publikowanie i rozpowszechnianie literatury chrześcijańskiej w języku arabskim. Chociaż sprzedaż Biblii nie jest zabroniona, w praktyce istnieje wiele ograniczeń, aby robić to publicznie. Bezpłatne rozpowszechnianie materiałów chrześcijańskich jest postrzegane jako prozelityzm i jest zabronione.
Tunezja zobowiązała się do przestrzegania i ochrony praw podstawowych w następujących traktatach międzynarodowych:
Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych (ICCPR);
Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych (ICESCR);
Konwencja w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW);
Konwencja o prawach dziecka (CRC).
Tunezja nie wypełnia swoich zobowiązań międzynarodowych poprzez łamanie/dopuszczenie do łamania następujących praw chrześcijan:
Wyznawcy bahaizmu w Tunezji nie są oficjalnie uznawani i nie mogą posiadać własnych miejsc kultu, choć ostatnio zaangażowali się w konstruktywny dialog z władzami. Choć grupy żydowskie mogą spotykać się swobodnie, a rząd wspiera synagogi, to śmiertelny atak na żydowski festiwal w maju 2023 r. został zbagatelizowany przez władze. Podział na sunnitów i szyitów nie prowadzi do konfliktów, choć muzułmanie szyiccy spotykają się z pewną dyskryminacją. Ateiści wywodzący się ze środowisk muzułmańskich często doświadczają presji ze strony rodziny i społeczeństwa, muszą ukrywać swoje przekonania i dostosowywać swoje zachowanie do norm społecznych.
We współpracy z lokalnymi partnerami i Kościołami Open Doors wspiera Kościół w Północnej Afryce poprzez następujące działania:
