Prześladowania w Libii

Libia

4
ŚIP
2022
Libia
Religia
Islam
Ustrój
W trakcie transformacji
Ranking poprzednie lata
4
Libii
Chrześcijan
0,03
Populacja
6.75
Islamski ekstremizm
Ucisk ze strony klanu/plemienia
Zorganizowana korupcja
Życie prywatne: 15.600
Życie w rodzinie: 15.400
Życie w społeczeństwie: 15.900
Życie w państwie: 16.300
Życie w kościele: 16.300
przemoc fizyczna: 12.400

Sytuacja chrześcijan w Libii

Miejsce w rankingu

Miejsce 4 / 91 pkt (ŚIP 2021: Miejsce 4 / 92 pkt )

Okres badawczy: 01.10.2020 – 30.08.2021

Wnioski

Od obalenia Muammara Kaddafiego w 2011 roku Libia pogrążona jest w wojnie domowej. Mieszanka grup plemiennych i radykalnych grup islamskich, wspieranych przez różne kraje, walczy o bogactwo i władzę (ropę). Wspierany przez ONZ Rząd Jedności Narodowej próbuje zorganizować wybory, ale nie panuje nad wieloma różnymi frakcjami politycznymi.

Brak rządu centralnego, który mógłby narzucić prawo i porządek, doprowadził do bardzo wysokiego poziomu przemocy wobec chrześcijan. Różne radykalne grupy islamskie i zorganizowane grupy przestępcze biorą na cel chrześcijan. Porywają, gwałcą, zniewalają i zabijają. Grupą szczególnie narażoną na niebezpieczeństwo są migranci z Afryki Subsaharyjskiej w drodze do Europy. Inni chrześcijanie z Afryki Subsaharyjskiej są stale nękani, zastraszani i dyskryminowani na tle rasowym i religijnym. Koptyjscy robotnicy z Egiptu nie przyznają się do swoich przekonań religijnych. Libijscy chrześcijanie o pochodzeniu muzułmańskim są poddawani silnym naciskom ze strony rodziny i społeczności lokalnej, aby wyrzekli się swojej wiary.
 

Profil kraju w PDF

Poniższy profil kraju jest przetłumaczonym fragmentem z Country Dossier World Watch Research, działu badawczego Open Doors. Kompletne lub skrócone dossier w języku angielskim można pobrać tutaj.

Profil kraju w PDF

Skrócony profil w PDF

1. Tło

Od obalenia dyktatora Kaddafiego w 2011 roku życie w Libii toczy się w atmosferze wojny domowej. Uznane przez ONZ rządy, wspierane w dużej mierze przez ugrupowania islamistyczne skupione na zachodzie kraju wokół stolicy Trypolisu są w konflikcie z konkurencyjnym rządem na wschodzie kraju, wspieranym przez feldmarszałka Khalifę Haftara i jego siły. Obie frakcje są wspierane przez zagranicznych mocodawców, którzy walczą o wpływy. W związku z tym bitwa o Libię stała się starciem dwóch przeciwstawnych bloków, które dzielą sunnicki Bliski Wschód. Po jednej stronie znajduje się oś Turcja-Katar, która wspiera polityczny islam (islamizm). Po drugiej stronie znajduje się oś Zjednoczone Emiraty Arabskie-Arabia Saudyjska-Egipt, która postrzega politycznych islamistów jako egzystencjalne zagrożenie dla swoich rządów i dlatego wspiera ich przeciwników.

Praktycznie wszyscy muzułmanie są wyznawcami islamu sunnickiego. Pośród mniejszości etnicznej Amazigh (Berberowie) można spotkać muzułmanów Ibadi. Wśród migrantów z Afryki Subsaharyjskiej i Egiptu jest znaczna liczba chrześcijan. Niemal wszyscy niemuzułmanie to cudzoziemcy; liczba libijskich chrześcijan nawróconych z islamu jest bardzo niewielka. Zarówno tymczasowa Deklaracja Konstytucyjna (2011) jak i projekt konstytucji z 2017 roku uznają islam za religię kraju, a prawo szariatu za decydujące. 

Kontekst religijny

Liczba wyznawców

%

chrześcijanie

34.600

0,5

muzułmanie

6.675.000

98,9

wyznawcy hinduizmu

6.200

0,1

buddyści

20.400

0,3

przedstawiciele religii etnicznych

520

0,0

wyznawcy judaizmu

130

0,0

wyznawcy bahaizmu

740

0,0

ateiści

330

0,0

agnostycy

3.400

0,1

inne

4.700

0,1

2. Sytuacja w różnych regionach kraju

Chrześcijanom w całym kraju grozi niebezpieczeństwo. Szczególnie narażeni są na obszarach, gdzie działają radykalne grupy islamistów, np. w regionie Syrty. Inne radykalne grupy islamskie kontrolują Trypolis i jego okolice, przy czym większość chrześcijan woli pozostać w mniej ekstremalnych częściach stolicy. Na wschodzie radykalne ugrupowania islamistyczne są obecne zarówno na obszarach wiejskich jak i miejskich, takich jak Bengazi.

3. Główne źródła prześladowań i dyskryminacji

Islamski ekstremizm

Głęboko zakorzeniona kultura islamu sprawia, że konwertyci na chrześcijaństwo spotykają się z ogromną presją ze strony rodziny i lokalnej społeczności. Po upadku Kaddafiego różne radykalne ugrupowania islamskie zyskały wpływy i kontrolę w społeczeństwie. Na poziomie lokalnym imamowie lub szejkowie znani są z podżegania do nienawiści wobec chrześcijan, zwłaszcza migrantów i konwertytów. Na poziomie kraju radykalni politycy i uczeni islamscy wyznający Madkhalizm wywierają wpływ na społeczeństwo zarówno poprzez telewizję jak i internet. W całym kraju obowiązuje prawo szariatu. Połączenie tych czynników spowodowało w ostatnich latach gwałtowny wzrost przemocy wobec chrześcijan. 

Antagonizm klanowy

Społeczeństwo Libii jest konserwatywne i zorganizowane wokół plemion. Przejście z islamu na chrześcijaństwo jest postrzegane nie tylko jako zdrada islamu, ale także rodziny i plemienia. Ponadto, ze względu na kwestie etniczne i rasowe, migranci z krajów subsaharyjskich są silnie dyskryminowani. 

Zorganizowana przestępczość oraz korupcja

Wszechobecną korupcję pogłębia brak zasad prawnych i bezkarność. Źródło to łączy się z islamskim ekstremizmem, ponieważ niektóre islamskie grupy bojowników współpracują ze zorganizowanymi grupami przestępczymi i angażują się w handel ludźmi oraz inne działania przestępcze. Grupy te znane są z gwałtów, porwań i handlu ludźmi. 

4. Kogo dotykają prześladowania?

Społeczności chrześcijan ekspatriantów

Chrześcijańscy pracownicy migrujący (większość z nich pochodzi z Afryki Subsaharyjskiej i Egiptu) mogą spotykać się w nielicznych kościołach na zachodzie kraju, choć wielu z nich ze strachu trzyma się z daleka od grup religijnych. Pod żadnym pozorem Libijczykom nie wolno uczęszczać do tych kościołów. Niektórzy chrześcijanie przebywający na emigracji cieszą się ograniczoną wolnością, ale stale spotykają się z groźbą porwania lub innych form przemocy. Chrześcijanie Afryki Subsaharyjskiej są podwójnie narażeni na prześladowania i dyskryminację ze względu na rasę i religię. Chrześcijańscy migranci podróżujący przez Libię w drodze do Europy padają ofiarą nadużyć.

Społeczności konwertytów

Bardzo mała grupa libijskich chrześcijan woli pozostać w ukryciu. Libijczykom zabrania się uczestniczenia w nabożeństwach w kościołach oficjalnych. Niewielu chrześcijan nawraca się ze środowisk muzułmańskich, ale wraz z pojawieniem się chrześcijańskich programów w telewizji satelitarnej i chrześcijańskich stron internetowych w języku arabskim, wzrasta zainteresowanie tą religią. 

5. Szczegółowe dane na temat przemocy i wywieranej presji

Poziomy przemocy i presji

Życie prywatne 15.6
Życie w rodzinie 15.5
Życie w społeczeństwie 15.9
Życie w państwie 16.2
Życie w kościele 16.3
przemoc fizyczna 11.5

 

Maksymalna liczba punktów dla każdej z sześciu kategorii wynosi 16,7 pkt. Łączna liczba punktów dla sześciu kategorii wynosi 100 pkt (6 x 16,7 = 100).

Życie prywatne

Chrześcijanie w Libii boją się otwarcie przyznawać do swojej wiary ze względu na zagrożenie ze strony krewnych, społeczeństwa i radykalnych grup islamskich. Podczas gdy prozelityzm nie jest wyraźnie zabroniony, „podżeganie do podziałów” i „znieważanie islamu” jest. Rozmowa o wierze chrześcijanina z muzułmaninem może być interpretowane jako akt ewangelizacji. 

Życie rodzinne

Edukacja religijna oparta jest na zasadach islamu. Prawie wszyscy chrześcijańscy ekspatrianci opuścili kraj, a główną grupę chrześcijan stanowią obecnie migranci z Afryki Subsaharyjskiej i pewna grupa egipskich Koptów. Ich dzieci, jeśli chodzą do szkoły, muszą uczęszczać na lekcje islamu i są narażone na złe traktowanie. 

Życie w społeczeństwie

Większość Libijczyków to Arabowie lub Berberowie. Wielu chrześcijan to emigranci z Afryki Subsaharyjskiej poszukujący lepszych możliwości ekonomicznych. Spotykają się z dyskryminacją zarówno ze względu na religię jak i rasę. 

Życie w kraju

Konwertyci mogą być bezkarnie krzywdzeni lub zabijani; jeśli ataki są dokonywane przez członków rodziny, będzie to traktowane jako spawa rodzinna dotycząca honoru. Chrześcijanie mogą być bezkarnie zabijani zarówno przez radykalne grupy, jak i urzędników państwowych. Szczególnie narażeni są chrześcijanie subsaharyjscy. Zagraniczni chrześcijanie muszą być bardzo ostrożni, aby nie sprowokować agresji, krytykując rząd. Nawet nieliczne zarejestrowane kościoły starają się nie umieszczać symboli religijnych na zewnątrz swoich budynków, ponieważ publiczne eksponowanie symboli chrześcijańskich jest uważane za pośrednią formę prozelityzmu. Może to pociągnąć za sobą poważną karę ze strony władz, a nawet publiczny lincz. 

Życie w kościele

W zależności od regionu, migranci mogą gromadzić się w kościołach, ale narażeni są na poważne niebezpieczeństwo. Przywożenie do kraju literatury chrześcijańskiej i Biblii w języku arabskim jest surowo zabronione. Prozelityzm lub działalność misyjna wśród muzułmanów jest oficjalnie zabroniona. 

Przykładowe akty przemocy w opisywanym okresie sprawozdawczym

  • Kilka budynków kościelnych zostało zdewastowanych lub częściowo zburzonych.
  • Aresztowano, przesłuchiwano i torturowano chrześcijan z zagranicy, którzy w Internecie rozmawiali o swojej wierze z Libijczykami.
  • Wielu chrześcijańskich migrantów z Afryki Subsaharyjskiej było uprowadzonych dla okupu, więzionych, gwałconych, maltretowanych lub wykorzystywanych jako pracownicy (domowi) w niewolniczych warunkach.
  • Chociaż w większości przypadków tłem przemocy nie była wyłącznie religia, uważa się, że chrześcijanie są szczególnie narażeni na prześladowania. Co najmniej sześciu koptyjskich chrześcijan, którzy przyjechali do Libii do pracy, zaginęło w tajemniczych okolicznościach.

6. ŚIP: Perspektywa 5-letnia

Rok

Miejsce

Pkt

2022

4

90,93

2021

4

91,92

2020

4

90,21

2019

4

87,36

2018

7

86,20

Spadek wyniku Libii o jeden punkt w ŚIP 2022 był spowodowany głównie spadkiem liczby zgłoszonych aktów przemocy, chociaż wynik dotyczący przemocy pozostaje nadal bardzo wysoki. Wyniki we wszystkich sferach życia utrzymują się na ekstremalnie wysokim poziomie. Chociaż sytuacja w kraju ustabilizowała się do pewnego stopnia i w okresie sprawozdawczym 2022 odnotowano mniej bezpośrednich konfliktów, zagrożenie dla życia chrześcijan jest nadal bardzo wysokie.

7. Czym różnią się prześladowania mężczyzn i kobiet?

Kobiety: Kobiety zajmują w libijskim życiu rodzinnym niższą pozycję niż mężczyźni, co jest spowodowane normami plemiennymi zgodnymi z prawem szariatu. W przypadku podejrzenia o zainteresowanie chrześcijaństwem kobiecie grozi areszt domowy, przemoc seksualna, przymusowe małżeństwo, a nawet śmierć. Kobiety, które doświadczają przemocy seksualnej jako „kary”, napotykają na społeczne i kulturowe bariery uniemożliwiające ściganie sprawców tych przestępstw. Chrześcijanki migrujące przez Libię są również narażone na uprowadzenie i handel ludźmi, zwłaszcza gdy są oddzielone od swoich męskich towarzyszy, jak np. w ośrodkach dla migrantów. 

Mężczyźni: Mężczyźni w Libii są narażeni na wysokie ryzyko przemocy fizycznej ze względu na połączenie przemocy i bezkarności sprawców. Chrześcijańscy mężczyźni są narażeni na utratę pracy, przemoc fizyczną i psychiczną, eksmisję z domu rodzinnego i porwania dla okupu. Praca przymusowa i niewolnictwo są szeroko rozpowszechnione wśród mężczyzn z Afryki Subsaharyjskiej, którzy wyemigrowali do Libii, w tym chrześcijan. Libijscy mężczyźni i chłopcy są coraz częściej zmuszani do walki w milicjach, przez co wielu z nich ucieka z rodzinnych miast, aby uniknąć takiego losu. Ofiarami rekruterów do bojówek padają także migranci. 

8. Sytuacja innych mniejszości religijnych

Muzułmanie Ibadi i Sufi w Libii, którzy nie należą do sunnickich tradycji islamskich, spotykają się z przemocą w postaci brutalnych ataków ze strony grup takich jak Państwo Islamskie (IS). Spotykają się również z ogólną dyskryminacją ze strony społeczeństwa. Ponadto niebezpieczeństwo grozi także ateistom i osobom, które otwarcie kwestionują islam sunnicki. 

9. Modlitwa

Módl się za Libię:

  • Módl się za wierzących, którzy są zmuszeni utrzymywać swoją wiarę w Jezusa w tajemnicy lub ciągle narażeni są na aresztowanie, a nawet niewolę. Proś Boga, aby dał im możliwość spędzenia wspaniałych chwil w społeczności z Nim.
  • Proś Boga, aby przyniósł do Libii stabilność poprzez rząd, który stara się egzekwować prawo i uczynić ten kraj lepszym miejscem do życia. Bóg w Swojej ręce i mocy ma serca królów.
  • Wnieś modlitwę za lokalnych partnerów Open Doors, którzy dyskretnie poszukują wierzących w społeczeństwie, gdzie niewłaściwie zadane pytanie skierowane do niewłaściwej osoby może sprowadzić nieszczęście. Módl się o mądrość, łaskę i ochronę dla nich, gdy udzielając pomocy wierzącym w tym kraju.