Wiadomości z Kolumbii

Kolumbia

47
ŚIP
2019
Kolumbia
Religia
Chrześcijaństwo
Ustrój
Republika
Ranking poprzednie lata
49
ISO
CO
Kolumbia
Chrześcijan
46,96
Populacja
49.47
Islamski ekstremizm
Dyktatorska Paranoja
Życie prywatne: 7.900
Życie w rodzinie: 7.600
Życie w społeczeństwie: 11.800
Życie w państwie: 9.400
Życie w kościele: 8.500
przemoc fizyczna: 12.600

Wprowadzenie

Okres badawczy: 1 listopada 2017 – 31 października 2018

Miejsce w Światowym Indeksie Prześladowań (ŚIP)

W ŚIP 2019 Kolumbia zajęła 47 miejsce, ze wzrostem o dwa punkty w stosunku do wyniku 58 punktów w ŚIP 2018. Przemoc wobec chrześcijan wzrosła (szczególnie na terenach wiejskich) głównie z powodu ataków grup przestępczych i partyzanckich bojówek stronnictwa FARC. Ataki były przeprowadzane częściowo tam, gdzie chrześcijanie wyrażali poglądy socjopolityczne stojące w sprzeczności z interesami gangów. Ta forma przemocy dotyka również tereny miejskie, powodując wzrost nacisków w obszarze życia w państwie.

Siły napędowe prześladowań

Zorganizowana korupcja oraz przestępczość

Indeks Postrzegania Korupcji 2017 umiejescawia Kolumbię na 180 miejscu, z wynikiem 37/100 punktów (0 = wysoce skorumpowane państwo; 100 = wolne od korupcji). Pomimo podpisania umowy pokojowej z FARC, przestępcy i rebelianci wciąż kontrolują całe regiony. Partyzanci z FARC, członkowie ELN oraz inne grupy rebeliantów (określane jako „Bacrim”) kontrolują wiele terytoriów. Jednak obecny brak struktur i wyraźnej strategii, w porównaniu do poprzedniego okresu pod wpływami FARC, powoduje zwiększoną niepewność i lęk wśród ogółu populacji. Ci liderzy Kościołów i grup, którzy nie zgadzają się z ich praktykami i starają się odciągać młodych ludzi od dołączania do nich lub przyczyniają się do nawrócenia partyzantów na chrześcijaństwo, cierpią z powodu ataków, aresztowań, porwań, wymuszeń, a nawet są zabijani. To wszystko jest możliwe za sprawą korupcji i bezkarności spowodowanych przymierzem między liderami tych bojówek i władzami. Było to wyraźnie widoczne podczas wyborów. Grupy przestępcze chciały zmusić społeczeństwo, w tym chrześcijan i Kościoły, do głosowania na kandydatów wspierających dotychczasowy, skorumpowany reżim.

Podczas gdy rdzenne społeczności, z powodu obecności handlarzy narkotykami i partyzantów na ich terytorium, często narażeni są na przestępczość, niektórzy rodowici przywódcy wysługują się przestępcami, by zastraszać rdzennych chrześcijan i zmusić ich do wyrzeczenia się wiary. Ponadto – na skutek ścierania się sił wojsk rządowych z organizacjami przestępczymi lub z powodu walk między organizacjami przestępczymi – poziom przemocy fizycznej w takich miejscach jest bardzo wysoki. Z powodu przemocy Kolumbia słynie z największej migracji wewnętrznej (38,490 od stycznia do sierpnia 2018 r.), co stwierdza Consultancy for Human Rights and Displacement, COHDES (2018). Czasami całe rodziny są kontrolowane przez grupy paramilitarne.

Antagonizm plemienny

Jest to jedno z głównych źródeł prześladowań społeczności etnicznej na północy kraju (Arauca, Norte de Santander, Magdalena, Cordoba). Według Urzędu Statystycznego (2005), około 3,4% Kolumbijczyków określa się mianem rdzennych. W ich społecznościach czynnik religijny jest ważnym komponentem kultury i tożsamości, który kształtuje relacje z innymi ludźmi, a nawet stosunek to zasobów naturalnych. Jak to jest w wielu społecznościach etnicznych Ameryki Łacińskiej, praktyki religijne często związane są z praktykami katolickimi. Mimo że nie można nazwać ich rzymskimi katolikami (w dosłownym znaczeniu), liderzy wspólnot lokalnych bardziej tolerują Kościół Rzymskokatolicki niż chrześcijan z innych Kościołów. Nie oznacza to jednak, że rdzenni katolicy, którzy porzucają te praktyki (i nawracają się), nie będą prześladowani i nie staną się ofiarami antagonizmu etnicznego.
Z powodu silnego wpływu religii w tych społecznościach podyktowanego wpływami Kosmovision na życie codzienne, zarówno w obszarze prywatnym, jak i społecznym, wprowadzanie idei lub zwyczaju odmiennych od pradawnych wierzeń jest postrzegane jako zagrożenie dla tradycji (kulturowej i religijnej) i konsekwentnie blokowane przez lokalne władze oraz większość liderów wspólnot lokalnych.

Świecka nietolerancja

Chrześcijanie – pomimo prób wymazania religii ze wszystkich sfer przestrzeni publicznej – udowodnili, że mają znaczny wpływ na życie polityczne kraju. Ze względu na chrześcijańskie opinie, szczególnie w sprawach związanych z życiem, rodziną, małżeństwem i wolnością religijną, doświadczają oni jednak ataków werbalnych i dyskryminacji. To poniżanie nie wynika z pragnienia neutralności światopoglądowej, ale z chęci narzucenia wartości, które są sprzeczne z wiarą chrześcijańską (na pryzkład LGBTI i radykalny feminizm).

By zyskać uznanie wszystkich denominacji, nawet mniejszościowych, rząd ustanowił serię przepisów dotyczących wolności religijnej, a nawet wprowadził urząd Koordynacji Spraw Religijnych. Ocena efektywności tych nowych przepisów w aspekcie ochrony różnych religii nie jest jeszcze możliwa. Jednak nietolerancja ze strony prywatnych organizacji i osób, które wyśmiewają i krytykują każdego, kto otwarcie wyraża swoją wiarę chrześcijańską, jest poważnym problemem.

Źródła prześladowań

Źródła zorganizowanej korupcji oraz przestępczości

Pomimo zawarcia pokoju z FARC, nadal istnieją izolowane tereny, na których grupy paramilitarne i partyzanci z innych niż FARC organizacji (na przykład ELN i mniejsze organizacje przestępcze, zwane „Bacrim”) przejęły całe wspólnoty zaniedbane przez rząd. Grupy te nie wahają się przed atakowaniem chrześcijan, których wartości otwarcie stoją w sprzeczności z ich działaniami. Z powodu korupcji i bezkarności siatki przestępcze (szczególnie te zamieszane w handel narkotykami) są wspierane i chronione przez urzędników rządowych (na różnym poziomie) i partie polityczne, jak to było przy okazji ostatnich wyborów. Również mieszkańcy terenów przejętych przez grupy przestępcze, a w niektórych przypadkach także członkowie ich rodzin, często są zmuszani do kolaboracji (lub ignorowania) w atakach na przywódców kościelnych i grupy chrześcijańskich.

Źródła antagonizmu plemiennego

Główne źródło antagonizmu plemiennego stanowią liderzy grup etnicznych i liderzy niechrześcijańskich religii w obrębie rdzennej społeczności. Pozostają oni lojalni wobec wierzeń swoich przodków i jakiekolwiek rozprzestrzenianie się chrześcijaństwa w swoich plemionach ograniczają, uciekając się do prześladowań, zastraszania (czasami przez magię), przemocy lub przez donoszenia na chrześcijan do władz lokalnych i centralnych. Ci ostatni, poprzez przyzwalanie na dyskryminację i przemoc wobec chrześcijan lub ignorowanie tego, współpracują z przywódcami plemiennymi. W przypadku konwersji zmiana religii jest postrzegana przez rodzinę konwertyty oraz społeczność lokalną jako zdrada tradycji rodzinnych i wartości społecznych. Oznacza to, że – w przypadku, gdy konwertyta jest źle traktowany lub wykluczany – zarówno rodzina, jak i społeczność lokalna zgadzają się na werbalną i fizyczną przemoc wobec takiego chrześcijanina. Ponadto, na wnioski przywódców lokalnych, członkowie grup przestępczych nierzadko grożą chrześcijanom.

Źródła świeckiej nietolerancji

Urzędnicy rządowi, grupy ideologiczne, koalicje i wielowymiarowe organizacje (takie jak ONZ czy OAS) naciskają na rząd, by realizował ich cele i postulaty (na przykład filozofię LGBTI i prawa reprodukcyjne), nie wspominając już o nieustannym prześladowaniu i wyśmiewaniu liderów politycznych i społecznych, gdy tylko publicznie wyrażą swoją wiarę chrześcijańską. Niektóre partie polityczne, szczególnie te postępowe, nieustannie starają się blokować wysiłki chrześcijańskich polityków lub tych, którzy są popierani przez środowiska chrześcijańskie. Media narodowe często są w tym celu wykorzystywane: poprzez zniesławiające kampanie lub rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji, dyskredytujących chrześcijan i wiarę chrześcijańską.

Kontekst

Kolumbia przechodzi obecnie okres zmian. Na liście najważniejszych wyzwań, według nowego prezydenta, znajdują się: utrzymanie pokoju, wprowadzenie skutecznych środków przeciw korupcji, pokonanie kryzysu ekonomicznego, zagwarantowanie praw człowieka obywatelom, szczególnie tym wywodzącym się z rdzennych plemion, oraz wprowadzenie w czyn przepisów dotyczących wolności religijnej. Prawdopodobnie głównym problemem jest skala przemocy i niepewność z powodu partyzantki i grup przestępczych, przede wszystkim ELN, które próbują przejąć interesy i terytoria pozostawione przez FARC. Istnieje bardzo realne ryzyko, że FARC (lub wielu byłych członków), w związku ze zbyt małą pomocą rządu w procesie reintegracji ze społeczeństwem Kolumbii, dołączy do innych grup partyzanckich. Tak czy inaczej, eskalacja przemocy pogarsza sytuację chrześcijan zamieszkujących tereny kontrolowane przez te grupy. Dodatkowo, z powodu korupcji, przywódcy polityczni często angażują się we współpracę z grupami przestępczymi, co sprawia, że niebezpieczne staje się dla chrześcijan sprzeciwianie się temu, co dzieje się w kraju.

Pomimo tych wszystkich problemów, publiczne wyznawanie wiary przez chrześcijan jest coraz powszechniejsze, co szczególnie widoczne jest w polityce. Wsparcie ewangelickiej koalicji chrześcijańskiej miało wpływ na wyniki ostatnich wyborów prezydenckich. Można mieć nadzieję, że nie była to tylko manipulacja wyborcza.

Grupy chrześcijańskie dotknięte prześladowaniami

Tradycyjne społeczności chrześcijańskie

Ta kategoria składa się głównie z Kościoła Rzymskokatolickiego i małych ortodoksyjnych i protestanckich społeczności. Te grupy są narażone na ataki na terenach kontrolowanych przez kartele narkotykowe i inne zorganizowane organizacje  przestępcze. Zagraża im również postępująca sekularyzacja i nietolerancja religijna, nie wspominając o trudnościach i ryzyku związanymi z pracą wśród rdzennej ludności.

Społeczności konwertytów

Do tej kategorii należą konwertyci międzydenominacyjni z tradycyjnych społeczności chrześcijańskich, ale też konwertyci z rdzennych społeczności, byli bojownicy, byli członkowie organizacji przestępczych, którzy nawrócili się na chrześcijaństwo. Padają oni ofiarami prześladowań, są wypędzani, grozi się im śmiercią; za porzucenie systemu wartości większości, do której należą dotykają ich także inne formy przemocy fizycznej i psychicznej. Przez siatki przestępcze gnębieni są tak samo, jak tradycyjne społeczności chrześcijańskie.

Nietradycyjne społeczności chrześcijan: Do tej kategorii należą społeczności ewangelików, baptystów i zielonoświątkowców. Denominacje te nie otrzymują takiego samego finansowania od rządu, co społeczności tradycyjne. Są dotykani na przykład handlem narkotykami w taki sam sposób, w jaki doświadczają tego tradycyjne społeczności chrześcijańskie.

Obszary życia i przemoc fizyczna

Życie prywatne: 7.900
Życie w rodzinie: 7.600
Życie w społeczeństwie: 11.800
Życie w państwie: 9.400
Życie w kościele: 8.500
przemoc fizyczna: 12.600

Życie prywatne

Większość punktów w obszarze życia prywatnego w ŚIP 2019 przyznano w kontekście społeczności rdzennych i terenów przejętych przez siatki przestępcze. Szczególnie dotyczy to konwertytów. Chrześcijanie ci muszą praktykować w ukryciu, gdyż literatura, symbole i wartości chrześcijańskie są nieakceptowane przez członków plemienia. Jednym z głównych źródeł prześladowań konwertytów są ich rodziny, co wynika z lojalności wobec społeczności lokalnej. Podobnie jest na terenach podległych grupom przestępczym. Chrześcijanie nie mogą też – z powodu związanego z tym ryzyka aresztów domowych i gróźb – cieszyć się wolnością dzielenia się przeżywaniem swojej wiary z innymi (nawet prywatnie). Ponadto, w kontekście odrzucania przez społeczeństwo indywidualnych praktyk religijnych, jeśli ktoś ujawnia, że kieruje się wiarą, jest krytykowany, obrażany i prześladowany.

Życie rodzinne

Szczególnie na terenach zamieszkiwanych przez społeczności rdzenne głównym priorytetem rodziny jest przynależność do wspólnoty, do „klanu”, i respektowanie zwyczajów, które są wspólne dla całej społeczności lokalnej. Zatem wszystkie praktyki religijne, które są obce dla tradycyjnego/plemiennego stylu życia, są zabronione. Rodziny i konwertyci chrześcijańscy w swoim plemieniu boją się otwarcie praktykować. Aby udzielić chrztu lub dokonać pochówku chrześcijańskiego, muszą opuścić swoje rdzenne tereny. Jeśli tego nie zrobią, stają w obliczu więzienia, przemocy fizycznej, zakazu korzystania z zasobów wspólnoty (w tym cmentarzy) oraz, w przypadku mieszanych małżeństw, wymuszonych rozwodów. Chrześcijanie, którzy wychowują swoje dzieci w wierze chrześcijańskiej, są narażeni na różnego rodzaju groźby, jeśli wyjdzie to na jaw; grozi im kara finansowa, zatrzymanie lub możliwość utraty władzy rodzicielskiej.

Również na terenach pozostających pod wpływem organizacji przestępczych zarówno chłopcy, jak i dziewczęta cierpią z powodu kryminalnej indoktrynacji, a jakikolwiek sprzeciw ze strony rodziców chrześcijan prowadzi do ich zamordowania. Także rząd próbuje wprowadzać zmiany sprzeczne z chrześcijańskim systemem wartości, jak na przykład eutanazja dla nieletnich, co jednak zostało zatrzymane dzięki zaangażowaniu rodziców chrześcijańskich.

Życie w społeczeństwie

Żyjący w rdzennych społecznościach chrześcijanie, którzy chcą uczestniczyć we wspólnotowych praktykach religijnych, są zastraszani i utrudnia im się to. Chrześcijańskim konwertytom odbiera się prawo głosu na zgromadzeniach oraz prawo do korzystania z zasobów, czasami nawet takich jak opieka zdrowotna, edukacja czy wsparcie ekonomiczne. Członkowie społeczności nie mogą również zatrudniać chrześcijan. Nadrzędnym celem lokalnych liderów jest zmuszenie chrześcijan do wyrzeczenia się wiary i powrotu do praktyk religijnych ich grupy etnicznej.

Na terenach kontrolowanych przez siatki przestępcze chrześcijanie stanowią wyzwanie dla „władz” lokalnej grupy przestępczej, które reagują groźbami i siłą tam, gdzie otwarcie krytykuje się ich nielegalne interesy. Grupy te kontrolują na przykład to, kto znajduje, a kto traci zatrudnienie. W działalności przestępczej oczekują współudziału poprzez kolaborację i finansowanie.

Pojawiają się też próby ograniczania działalności chrześcijan, którzy publicznie przeciwstawiają się sekularyzacji i ideologiom. Powszechne jest, że tłum, ideologiczne grupy nacisku oraz media atakują osoby publiczne za wypowiadanie się na tematy związane z wiarą i wartościami chrześcijańskimi. Zdarza się nawet, że zwykli obywatele demonstrują swoją nietolerancję poprzez ataki na kościoły lub na poglądy chrześcijańskie dotyczące ochrony życia, rodziny i małżeństwa.

Życie w państwie

Kolumbijska Konstytucja gwarantuje i chroni prawo do wolności religijnej i sprzeciwu sumienia, a rząd, poprzez stworzenie Departamentu do spraw Religii, uznał pluralizm religijny. Jednak w praktyce jest wiele do zrobienia. Do dziś państwo nadal nie zgadza się na zwolnienie ze służby wojskowej z powodu poglądów religijnych. Niektórzy lekarze muszą wykonywać zabiegi (lub polecać innych lekarzy) sprzeczne z ich wiarą. Również w wojsku, policji i innych instytucjach publicznych tradycyjni protestanci i Kościoły nietradycyjne spotykają się z ograniczaniem ich pracy pastoralnej. Ponadto w większości rdzennych społeczności obowiązuje „prawo” plemienne. Oznacza to, że chrześcijanie są tam cenzorowani oraz nie mają prawa wejść na tereny zamieszkane przez takie plemię ani ich opuścić. Oczekuje się od nich również uczestniczenia w obrzędach religijnych takiej społeczności. Jest praktycznie niemożliwe, by prześladowani rdzenni chrześcijanie znaleźli ochronę ze strony rządu, gdyż wyłącznie lokalne władze, zazwyczaj uprzedzone wobec chrześcijan, mają tam jurysdykcję.

Na terenach zajętych przez siatki przestępcze chrześcijanie mogą zostać objęci aresztem domowym, odcięci od znalezienia lub utrzymania zatrudnienia w sektorze publicznym i prywatnym (szczególnie, jeśli mogłoby to zagrozić interesom grup przestępczych) i zmuszani do głosowania na kandydatów znanych ze wspierania interesów grup przestępczych. W wyborach w 2018 r. pojawiły się oskarżenia, że z powodu zmowy między władzami a grupami przestępczymi w niektórych rejonach znaczna liczba wyborców nie została uwzględniona.

Kolejne przykłady wyzwań, jakie stoją przed chrześcijanami w obszarze życia w państwie, to: kary finansowe dla Kościołów za zagłuszanie ciszy podczas nabożeństw; próby promocji antychrześcijańskich wartości przez urzędy miejskie utrzymujące, że są neutralne światopoglądowo, a jednocześnie wywieszające flagi LGBTI oznaczające wsparcie dla tej ideologii; sąd konstytucyjny przymusza przywódców kościelnych do spełniania obowiązków obywatelskich (jak na przykład udział w komisji wyborczej), co sprawia, że zaniedbują swoje obowiązki kościelne; Kongres odrzucił referendum w sprawie praw adopcyjnych dla par jednopłciowych. W dyskusji publicznej chrześcijanie często nie mogą wyrażać opinii zgodnych z ich przekonaniami i spotykają się z dyskryminacją w takich tematach jak życie, rodzina i małżeństwo.

Życie w Kościele

W społecznościach rdzennych Kościoły zazwyczaj zmuszane są, by nabożeństwa odbywały się w tajemnicy. W większości przypadków nie można zbudować kościoła ani innego miejsca modlitwy dla chrześcijan, co utrudnia organizację życia wiernych. Ponadto pierwsze kroki związane z wdrażaniem uzgodnień pokojowych z FARC nie wystarczają, by w całym kraju zagwarantować wolność i bezpieczeństwo w zakresie praktykowania religii. Przeciwnie, rearmament i dołączenie byłych członków FARC do innych grup partyzanckich wzmogło niepokoje na terenach kontrolowanych przez partyzantów. Większa niż wcześniej liczba przywódców kościelnych spotyka się z grzywnami, wymuszeniami, groźbami i zamachami na życie. Pod ścisłą inwigilacją znajdują się zwłaszcza osoby pracujące z młodzieżą. Również w debacie politycznej chrześcijanie są czasem oskarżani o angażowanie się w „polityczny prozelityzm”, a wyborcy nie darzą ich zaufaniem w sprawach politycznych, gdyż mogliby używać religii do manipulowania ludźmi.

Warto również wspomnieć tu o roli, jaką Kościół odgrywa w kontekście kryzysu w Wenezueli. Szczególnie na terenach przygranicznych wspólnoty kościelne często są jedynym źródłem pomocy dla zdesperowanych uchodźców, uciekających przed kryzysem w Wenezueli bądź przed grupami przestępczymi zajmującymi tereny przygraniczne z Ekwadorem lub Wenezuelą.

Przemoc fizyczna

W okresie badawczym ŚIP 2019 nietolerancja religijna, przestępczość, korupcja i niestabilność w kraju przyczyniły się do mordowania księży rzymskokatolickich, okradania kościołów i grożenia śmiercią chrześcijanom. Przemoc fizyczna wzmogła się również w społecznościach rdzennych, gdzie chrześcijanie są dyskryminowani, prześladowani, pozbawiani własności, wolności, dostępu do żywności i innych zasobów oraz atakowani fizycznie.

Prześladowania ze względu na płeć

Kobiety

Nie istnieje konkretne prawo, które na poziomie państwa zagrażałoby dziewczętom i kobietom. Jednak w praktyce zdarzają się takie sytuacje, w których chrześcijanki muszą pokonać różnorakie przeszkody, by móc bez strachu przeżywać swoją wiarę. Dzieje się tak na przykład w społecznościach rdzennych, gdzie władze plemienne nie akceptują wiary chrześcijańskiej. Powszechną praktyką jest tam zmuszanie chrześcijanki do poślubienia rdzennego niechrześcijanina, porzucenie chrześcijanki przez męża, oddzielenie jej od dzieci i ostracyzm ze strony lokalnej społeczności. Stawia je to w szczególnie trudnej sytuacji, gdyż stają się narażone na przymusowe przesiedlenie lub padają ofiarami gangów zajmujących się przemytem i wykorzystywaniem kobiet. W przypadkach gdy chrześcijanka pozostaje w swojej społeczności, musi dostosować się do panujących w niej zwyczajów; na przykład w rdzennej społeczności Embera w obszarze Puerto Rico i Mistrató w Risaralda oraz w obszarze Trujillo w Valle del Cauca wykonuje się obrzezanie kobiet.

Na terenach kontrolowanych przez grupy przestępcze indoktrynacja w większym stopniu dotyka dziewczynki chrześcijańskie; poza tym, że muszą one wbrew wyznawanej wierze zaakceptować narzuconą ideologię, stają się też ofiarami gwałtów i wykorzystywania seksualnego. Również w najbardziej zaniedbanych regionach programy rządowe sponsorowane są przez multilateralne organizacje, naciskające na wykorzystanie zasobów do „planowania rodziny”, co zazwyczaj oznacza antykoncepcję i aborcję. W konsekwencji tylko te opcje są proponowane chrześcijankom jako ochrona zdrowia, co jednak pośrednio zmusza je do wyrzeknięcia się swojej wiary, gdyż są przekonane, że nie ma innej opcji.
Ponadto w niektórych zawodach chrześcijankom trudniej jest znaleźć zatrudnienie lub uzyskać awans, gdyż uważa się, że częściej niż niechrześcijanki będą zachodzić w ciążę i mieć więcej dzieci. A przez pracodawców jest to postrzegane jako niewygoda.

Mężczyźni

Nie istnieje prawo, które w sposób szczególny na prześladowania narażałoby mężczyzn. Jednak na obszarach kontrolowanych przez organizacje przestępcze lub kartele narkotykowe młodzi mężczyźni są narażeni na indoktrynację i obowiązkowe członkostwo w tych grupach. Z powodu kontekstu ekonomicznego i społecznego, niektórzy mężczyźni zgadzają się na to. Są jednak i tacy, którzy odmawiają, czy to z powodu wiary, czy też innego, przez co stają się celem gróźb, prześladowań, a także są porywani wraz z całymi rodzinami.

Prześladowania innych mniejszości religijnych

Według ŚIP 2018 w Kolumbii istnieją różne mniejszości religijne, takie jak muzułmanie (0,051%), hindusi (0,024%), bahai (0,16%) i żydzi (0,02%). Są tam również świadkowie Jehowy, Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich i mennonici. Według Raportu International Freedom dla 2017 r. mennonici otrzymywali pogróżki od organizacji przestępczych; dokonano też kilku przymusowych wysiedleń. Odnotowano również przypadek wyrzucenia z pracy Żydówki za odmowę wykonania znaku krzyża podczas programu telewizyjnego na żywo.

Prognozy na przyszłość

Aspekt polityczny

Niepewność towarzysząca procesowi pokojowemu w kraju może prowadzić do tego, że byli członkowie FARC nie tylko przegrupują się lub dołączą do innych organizacji partyzanckich, ale również zablokują postępy w negocjacjach z innymi ważnymi organizacjami partyzanckimi, jak ELN. Ta niepewność będzie miała negatywny wpływ na sytuację ekonomiczną i społeczną, a poza tym może spotęgować korupcję wśród przedstawicieli władz.

Prognozy na przyszłość – z perspektywy:

  • zorganizowanej korupcji oraz przestępczości: Państwo będzie musiało wprowadzić skuteczne środki do walki ze wzrostem przemocy na obszarach przejętych przez nowo powstałe organizacje partyzanckie, organizacje przestępcze i przemytnicze. Jeśli tak się nie stanie, w dalszym ciągu będą one źródłem prześladowań grup religijnych, szczególnie chrześcijan.
  • antagonizmu plemiennego: Tak długo, jak długo państwo będzie ignorowało, a nawet wspierało złe traktowanie rdzennych konwertytów na chrześcijaństwo, prześladowania będą się utrzymywać. Jeśli państwo nie będzie w stanie zapobiec przemocy na tych terenach, rdzenne społeczności, a wraz z nimi ich kultura, staną się zagrożone wyginięciem.
  • świeckiej nietolerancji: Pomimo chwilowego wzrostu znaczenia chrześcijan w dyskursie politycznym, nietolerancja przeciwko ich wierze najprawdopodobniej będzie się pogłębiała. Jak to już się dzieje w innych krajach w regionie, grupy chrześcijańskie będą po prostu wykorzystywane w kampaniach politycznych, a zaraz po ich zakończeniu – ignorowane.

Podsumowanie

Kryzys w sferze bezpieczeństwa w Kolumbii będzie wciąż pogarszał warunki życia większości chrześcijan, szczególnie dlatego, że rząd nadal nie uznał za konieczne objęcie tej grupy specjalną ochroną.

 

Wszystkie pola są wymagane. E-mail będzie wysyłany za pośrednictwem programu pocztowego.