Tomas urodził się i wychowywał w szanowanej i radykalnie wierzącej rodzinie muzułmańskiej. Nawrócenie się do Chrystusa zmieniło całe życia Tomasa. Zobacz, jak do tego wszystkiego doszło!
Raz w tygodniu Open Doors wysyła najważniejsze informacje dot. sytuacji prześladowanych chrześcijan. Mail informacyjny jest zwykle poświęcony jednej sytuacji w konkretnym kraju.
Wszystkie spotkania z udziałem prelegentów Open Doors – wyszukaj wydarzenia w swojej okolicy, aby dowiedzieć się więcej o prześladowaniach chrześcijan!
Partnerzy Open Doors na Bliskim Wschodzie wzmacniają prześladowanych chrześcijan między innymi poprzez opiekę nad osobami dotkniętymi traumą oraz seminaria biblijne.
Poznaj historię Rumany z Bangladeszu, który mimo swojego młodego wieku jest ( już) prześladowana ze względu na swoją wiarę w Jezusa.
Partnerzy Open Doors na Bliskim Wschodzie wzmacniają prześladowanych chrześcijan między innymi poprzez opiekę nad osobami dotkniętymi traumą oraz seminaria biblijne.
Okres badawczy: od 1 października 2024 do 30 września 2025
Wolność religijna w Nikaragui nadal pogarsza się pod dyktatorskimi rządami prezydenta Daniela Ortegi i jego żony, współprezydentki Rosario Murillo. Kościoły i chrześcijanie, którzy występują przeciwko władzy, są nazywani agentami destabilizacji i w konsekwencji zastraszani, nękani, inwigilowani, stawiani przed sądem i aresztowani. Kościołom i innym instytucjom, tj. uniwersytetom i organizacjom charytatywnym, odbierane są nieruchomości. Ponieważ wielu przywódców religijnych potępia łamanie praw człowieka, władze zintensyfikowały środki represji po protestach w 2018 r.
Sytuacja pogorszyła się po wyborach w listopadzie 2021 r. i manipulacjach dotyczących obowiązujących ram prawnych, w tym reformy konstytucyjnej z 2025 r., które zostały wykorzystane jako uzasadnienie ograniczeń dla odmiennych poglądów grup religijnych. Najbardziej narażeni na prześladowania są chrześcijanie opowiadający się za sprawiedliwością, uwolnieniem więźniów politycznych oraz przywróceniem demokracji. Reżim dąży do uciszenia Kościoła i osłabienia jego wpływów poprzez wymuszoną emigrację (w tym odebranie obywatelstwa), arbitralne zatrzymania i cofnięcie statusu prawnego.
Poniższy profil kraju stanowi przetłumaczoną część szczegółowych raportów przygotowanych przez World Watch Research, dział badawczy Open Doors. Profil kraju dostępny jest również do pobrania w formacie PDF. Szczegółowe raporty w oryginalnej wersji angielskiej (części "Informacje ogólne" oraz "Dynamika prześladowań") znajdują się na końcu strony.
Pod przywództwem Daniela Ortegi, zwłaszcza od czasu jego powrotu do władzy w 2006 r., Nikaragua przeżywa postępującą erozję norm demokratycznych i zmierza w kierunku rządów dyktatorskich. Punktem zwrotnym były brutalne represje będące następstwem protestów społecznych w 2018 r. (La Vanguardia, 9 października 2019 r.), które wywołała reforma emerytalna, ale których prawdziwą przyczyną było powszechne niezadowolenie społeczne. Od tego czasu rządy prawa uległy osłabieniu, a nadzór niezależnych instytucji został zniesiony. Partia polityczna Sandinistowski Front Wyzwolenia Narodowego (FSLN) skonsolidowała kontrolę nad wszystkimi gałęziami władzy, tj. ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą (BBC, 09 listopada 2021 r.), skutecznie eliminując pluralizm polityczny. Ostatnie wybory przyniosły aresztowania, represje wobec dysydentów oraz eliminowanie partii politycznych i samorządów. Represyjne prawa umacniają władzę państwową, kryminalizują opozycję, ograniczają społeczeństwo obywatelskie, cenzurują wolność słowa, odbierają obywatelstwo i ograniczają wsparcie zagraniczne. Reforma konstytucyjna z 2025 r. umocniła tę dyktatorską trajektorię (OACNUDH, 30 stycznia 2025 r.).
Według WCD 2025 około 75,3% chrześcijan w Nikaragui to katolicy. W kraju obecne są także społeczności protestanckie i ewangelikalne. Podczas kryzysu w 2018 r. katoliccy przywódcy pełnili funkcję mediatorów pomiędzy władzami a opozycjonistami, ale wycofali się w marcu 2019 r. w obliczu wielu przypadków naruszeń praw człowieka i odmowy rządu do negocjacji w dobrej wierze (Havana Times, 08 marca 2019 r.). Od tego czasu Kościół jest traktowany jako wróg publiczny, brany na cel ze względu na swój autorytet moralny i gotowość do potępiania niesprawiedliwości (Observatorio, 04 maja 2023).
Przywódcy religijni i społeczności religijne doświadczają systematycznych prześladowań, w tym nękania, uwięzienia, denacjonalizacji i wygnania. Ważnym przypadkiem pokazującym politykę rządu jest kazus biskupa Rolando Álvareza, skazanego na ponad 26 lat więzienia, a następnie zmuszonego do opuszczenia kraju (ADF International, 15 stycznia 2024 r.). Ewangelikalni przywódcy, w tym członkowie Mountain Gateway, byli więzieni (Confidencial, 05 kwietnia 2025). Zakony żeńskie prowadzące szkoły i zajmujące się pracą humanitarną spotykały się z wrogością, a niektóre otrzymały nakaz opuszczenia kraju (Nicaragua Investiga, 29 stycznia 2025 r.). Szersza strategia władz obejmuje odebranie statusu prawnego setkom organizacji religijnych, konfiskatę mienia, cenzurowanie mediów religijnych, zakaz publicznych wystąpień religijnych, nakładanie ograniczeń gospodarczych i infiltrację miejsc kultu. I chociaż wielu z zatrzymanych duchownych i przywódców religijnych zostało zwolnionych z odbywania kary i zmuszonych do emigracji, represje trwają. Być może są mniej widoczne dla zewnętrznych obserwatorów, ale nie mniej dotkliwe. Zimna i opanowana postawa władz wywołuje w obywatelach większy strach, a brutalność została zastąpiona groźbami i cenzurą.
Prześladowania są obecne w całym kraju i dotykają wszystkich regionów i grup społecznych. Więcej udokumentowanych incydentów odnotowano w miastach takich jak Bluefields, Chinandega, Estelí, Granada, Jinotega, Jinotepe, León, Masaya, Managua, Matagalpa Región Autónoma del Atlántico Sur i Rivas.
Kategoria ta nie została uwzględniona w punktacji i analizie ŚIP.
Największa wspólnota w tej kategorii, tj. Kościół rzymskokatolicki, od 2018 r. zmaga się z ciągłymi represjami. Nękanie, inwigilacja i oczernianie nasilają się, gdy przywódcy Kościoła potępiają nadużycia władz. Duchowni są głównym celem ataków. Trafiają do więzienia lub podlegają aresztowi domowemu, a także są zmuszani do emigracji. Powszechnie stosowanym środkiem nacisku jest zakaz podróżowania i groźby natury prawnej wobec osób zaangażowanych w pracę duszpasterską i humanitarną.
Byli sympatycy reżimu oraz urzędnicy, którzy zostali chrześcijanami, uważani są za opozycjonistów i w taki sposób traktowani przez rządzących.
Kategoria ta obejmuje wspólnoty baptystów i zielonoświątkowców i jest poddawana represjom, gdy krytykują reżim. Kościoły zmuszane są do konformizmu pod groźbą represji, takich jak utrata statusu prawnego, inwigilacja, odebranie pozwolenia na prowadzenie działalności oraz kara więzienia dla przywódców.
Przywódcy kościelni i grupy chrześcijańskie, zwłaszcza katolicy, spotykają się z reperkusjami, gdy wzywają reżim do poszanowania praw człowieka i zasad demokracji. Przywódcy kościelni są dyskryminowani, zastraszani, nękani, oskarżani o bycie zdrajcami i wrogami państwa, aresztowani, ścigani i skazywani na karę więzienia. Kościoły są dewastowane, nabożeństwa zakłócane, a działania grup religijnych podlegają ścisłej kontroli. Organizacje chrześcijańskie są likwidowane, ich aktywa skonfiskowane, a przywódcy wypędzani z kraju. Celem takich działań jest usunięcie Kościoła z przestrzeni publicznej i osłabienie jego potencjału finansowego. Kościoły protestanckie są zmuszane do okazywania lojalności politycznej, aby uniknąć represji i zachować status prawny.
Szkoły nauczają ideologii socjalistyczno-komunistycznej, a instytucje państwowe narzucają ją obywatelom, czasami z użyciem przemocy. Równolegle z inwigilacją, cenzurą i nękaniem, reżim przywłaszcza sobie niektóre uroczystości religijne i odniesienia biblijne, aby zapewnić sobie legitymizację i pokazać, że reprezentuje front zgodny z lojalnymi wobec państwa przywódcami religijnymi. Wzrósł lokalny nadzór ze strony Brygad Rodziny, Społeczności i Życia (dawniej CPC). Zacieśniono nadzór administracyjny nad kościołami i przywódcami, którzy mają opinię nielojalnych wobec reżimu. Reforma konstytucyjna wzmocniła mechanizmy prawne ograniczające ekspresję religijną pod pretekstem ochrony porządku publicznego, umożliwiając arbitralne represje. Praktyki władz przypominają te stosowane na Kubie i w Wenezueli, bliskich ideologicznych sojusznikach Nikaragui.
Korupcja, a także handel narkotykami oraz ludźmi to pogłębiające się problemy Nikaragui. System sądowniczy, siły bezpieczeństwa i instytucje publiczne systematycznie służą ochronie reżimu, stosując łapówki, przymus i manipulacje polityczne. Brutalne grupy paramilitarne, znane jako „szwadrony śmierci Ortegi”, siatki przestępcze i mafie sandinistów działają bezkarnie we współpracy z podmiotami państwowymi w celu stłumienia opozycji. Prawa chrześcijan są łamane, zwłaszcza w kontaktach z urzędnikami państwowymi, ponieważ żadne niezależne instytucje nie zapewniają im ochrony ani sprawiedliwości.
W porównaniu z innymi krajami Ameryki Łacińskiej kobiety i dziewczęta doświadczają stosunkowo niewielu form prześladowań religijnych ze względu na płeć. Największe niebezpieczeństwo grozi opozycjonistkom, obrończyniom praw człowieka oraz członkom rodzin dysydentów. Aktywne politycznie i społecznie kobiety znajdują się pod obserwacją władz. Ze względu na brak zaufania do wymiaru sprawiedliwości, wiele ofiar nie zgłasza przestępstw. Chrześcijańskie kobiety i dziewczęta cierpią, kiedy ich mężowie, ojcowie czy bracia trafiają do więzienia, są uprowadzani lub zmuszani od opuszczenia kraju.
Formy wywierania nacisku:
Katoliccy księża, biskupi i inni przywódcy wspólnot (w większości mężczyźni) są obiektem agresji władz i organizacji prorządowych; są obrażani, otrzymują groźby śmierci; częstym zjawiskiem jest niszczenie miejsc i przedmiotów kultu. Politycy określają duchowieństwo katolickie w Nikaragui mianem „zabójców” i „spiskowców”, którzy promują „amerykański imperializm”. Przywódcy kościelni, którzy są krytyczni wobec rządu, muszą ratować się ucieczką, w przeciwnym razie mogą zostać aresztowani i trafić na wiele lat do więzienia, skazani na podstawie fałszywych zarzutów. Prawa więźniów są łamane, gdy ich krewni nie otrzymują zgody na przekazanie im leków. Ponadto odmawia się im prawa do posiadania Biblii i, w wielu przypadkach, jakiegokolwiek kontaktu z rodziną.
Formy wywierania nacisku:
| Rok | Miejsce w Światowym Indeksie Prześladowań | Zaokrąglony wynik prześladowań na 100 pkt |
| 2026 | 32 | 71 |
| 2025 | 30 | 71 |
| 2024 | 30 | 70 |
| 2023 | 50 | 65 |
| 2022 | 61 | 56 |
Ogólny wynik Nikaragui utrzymał się na poziomie 71 pkt. Całkowity wynik nieznacznie spadł z powodu spadku punktacji w kategorii przemoc (z 9,6 do 9,1 pkt), ale zostało to zrównoważone przez niewielki wzrost presji we wszystkich sferach życia z wyjątkiem sfery życie w społeczeństwie. W bieżącym okresie badawczym represje wobec Kościoła były mniej widoczne ze względu na spadek liczby incydentów i ich mniej publiczny charakter; jednak reżim zintensyfikował wrogie ataki na chrześcijan, którzy nie chcieli mu się podporządkować. Odzwierciedla to nasilający się systematyczny schemat nacisków, którego celem jest uciszenie Kościoła groźbami ograniczenia zakresu działania lub całkowitej likwidacji, oraz zmuszeniem działaczy religijnych od autocenzury. W przypadku ŚIP 2026 dynamika ta znajduje odzwierciedlenie w niewielkim wzroście średniego wyniku presji, z 12,2 do 12,3 pkt, w porównaniu z poprzednim okresem badawczym.
| Nikaragua: Przemoc | ŚIP 2026 | ŚIP 2025 |
Ataki/zamknięcie kościołów lub innych obiektów chrześcijańskich | 55 | 317 |
Zatrzymani chrześcijanie | 13 | 73 |
Chrześcijanie w więzieniach lub ukarani przez władze państwowe | 7 | 38 |
Chrześcijanie zmuszeni do opuszczenia kraju | 55 | 94 |
Chrześcijanie krytykujący reżim spotykają się z groźbami, zwłaszcza za aktywność w Internecie lub wspieranie uwięzionych/wypędzonych z kraju przywódców Kościoła. Specjalna ustawa o cyberprzestępczości kryminalizuje krytyczne wypowiedzi, prowadząc do autocenzury. W miejscowościach Masaya, Matagalpa i León spotkania wierzących, zwłaszcza w domach prywatnych, są uważane za działalność konspiracyjną, dlatego podlegają nadzorowi (np. fotografowane są samochody uczestników spotkania) i są zakłócane przez policję. Członkowie rodzin dysydentów mogą być przesłuchiwani lub zmuszani do donoszenia na chrześcijańskich krewnych. Więźniowie nie mogą mieć Biblii, a korzystanie z materiałów religijnych może sprowokować złe traktowanie i zostać uznane za działalność wywrotową.
Programy edukacyjne w szkołach indoktrynują dzieci ideologią reżimu od najmłodszych lat. Są one nakłaniane do czczenia pary prezydenckiej i zmuszane do noszenia symboli FSLN oraz uczestniczenia w wiecach. Rodzice, którzy próbują chronić dzieci przed propagandą państwową, są określani mianem przeciwników reżimu i są narażeni na represje i presję ze strony członków lokalnej społeczności. Ich dzieci są zastraszane oraz nazywane „spadkobiercami zamachu stanu”, czasami nawet przez nauczycieli. Wiele rodzin cierpi z powodu długotrwałej rozłąki spowodowanej zatrzymaniem, wygnaniem z kraju lub inwigilacją. Niektórzy chrześcijanie mają zakaz powrotu do kraju, co jeszcze bardziej zwiększa rozłąkę.
Chrześcijanie znajdują się pod stałą obserwacją w miejscu zamieszkania, pracy i szkole, zwłaszcza jeśli są powiązani z opozycyjnymi przywódcami kościelnymi. Są zmuszani do brania udziału w imprezach państwowych i zachowania milczenia na temat swojej wiary, szczególnie dotyczy to osób zatrudnionych w sektorze publicznym, gdzie bycie członkiem jakiejś wspólnoty może być postrzegane jako zdrada. Chrześcijańskim studentom grozi wydalenie z uczelni, usunięcie danych osobowych oraz areszt. Wymaga się od nich okazywania lojalności. Służby bezpieczeństwa nękają chrześcijan przesłuchaniami w celu uzyskania informacji na temat przywódców kościelnych.
Chrześcijanie, którzy potępiają niesprawiedliwość, nawet, jeśli pozostają neutralni, są nazywani zdrajcami i narażeni na groźby, inwigilację lub ściganie. Ustawy 1040, 1055, 1115, 1155 i ustawa o cyberprzestępczości, wzmocnione reformą konstytucyjną z 2025 r., stanowią podstawę represji wobec niezależnych kościołów. Jedyną partią polityczną działającą bez przeszkód jest partia rządząca, a chrześcijańskie wysiłki polityczne lub obywatelskie są kryminalizowane jako próby zamachu stanu. Kontrolowane przez państwo media przedstawiają głośnych przywódców kościelnych jako agitatorów, którzy oszukują ludzi i zasługują na wygnanie z kraju, a celem takich działań jest zdyskredytowanie Kościoła i promowanie nietolerancji społecznej. Reżim doprowadził do niemal całkowitego zaniku społeczeństwa obywatelskiego. Ataki na wierzących pozostają bezkarne.
Kościołom i organizacjom stowarzyszonym, które nie okazują reżimowi lojalności, grożą unieważnienie statusu prawnego, przeszkody administracyjne i ograniczenia finansowe. Większość katolickich duchownych żyje obecnie na wygnaniu, co poważnie osłabia posługę Kościoła. Modlitwy o pokój w Izraelu oraz za więźniów politycznych i duchownych na wygnaniu są zakazane. Przywódcom religijnym grożą zniesławienie, postawienie przed sądem i przymusowe wygnanie (w tym odebranie obywatelstwa). Państwo organizuje imprezy, które imitują praktyki religijne w celu zmylenia obywateli i zdyskredytowania Kościoła. Wielu przywódców Kościoła przestało wypowiadać się na ten temat, obawiając się brutalnego odwetu, do jakiego dochodziło w poprzednich okresach badawczych.
Nikaragua zobowiązała się do poszanowania i ochrony praw podstawowych na mocy następujących traktatów międzynarodowych:
Nikaragua nie wypełnia swoich zobowiązań międzynarodowych, regularnie naruszając/nie chroniąc następujących praw chrześcijan:
W październiku 2024 r. Nikaragua zerwała stosunki dyplomatyczne z Izraelem w związku z jego działaniami w Strefie Gazy (TJP, 12 października 2024 r.). To posunięcie może mieć negatywy wpływ na małą społeczność żydowską w Nikaragui. Brak wsparcia instytucjonalnego może ograniczyć ich zdolność do swobodnego praktykowania swojej wiary i korzystania z szerszych praw obywatelskich w coraz bardziej restrykcyjnym środowisku.
Open Doors zapewnia ukierunkowaną pomoc w celu wzmocnienia Kościoła w obliczu prześladowań poprzez następujące działania:
